Kouder dan koud

De afgelopen dagen waren koud.

Extreem koud, zelfs voor deze regio.

Normaliter kan het in de winter een graad of min 20 worden, met uitschieters naar min 25, maar door een zogenaamde Arctic Outflow werd het veel kouder.

Veel kouder dan ik ooit meemaakte.

Deze foto maakte ik op weg naar mn werk, naar Smithers (kijk naar de temperatuur op mn dashboard, in de gele cirkel).

Deze extreme kou vergt weer een heel andere instelling dan bijvoorbeeld de sneeuw.

Ruiten krabben hoeft niet, al het vocht is uit de lucht gevroren, maar je moet wel je auto minstens tien minuten stationair laten draaien. Voordat je de weg opgaat is het raadzaam om alles een beetje op te warmen, want werkelijk alles is stijf bevroren en hard.

Het was zo koud dat de lucht in mn banden kromp.
Als ik naar Smithers reed kreeg ik meldingen dat mn banden te zacht waren, maar na een tiental kilometer waren ze weer op spanning.

Standaard een lange onderbroek (een long john) aan, is geen overbodige luxe.

En ja: het snot bevriest in je neus.

Letterlijk.

De extreem lage temperaturen zijn nu bijna voorbij.
Het is nu 'nog maar' min 25. Ook nog koud, maar al aanmerkelijk en voelbaar warmer dan de temperaturen dan we afgelopen dagen hadden.

Na het weekend wordt het 3 graden, dat is ruim 30 graden warmer dan het de afgelopen dagen was. Tijd om t-shirts op te zoeken.......

Kerstmis

Soms is het net alsof ik in een zwart-wit foto leef, hier.
De wolken laag, af en toe is er een stukje berg te zien.
De witte sneeuw op de donkere takken van de bomen.

Alles is zwart, wit of grijs en maar heel af en toe is er een beetje kleur te bekennen.
Meestal van gebouwen, maar als de wolken weg geblazen worden ligt er een staalblauwe lucht en felle zon te wachten.

Vandaag, met kerst, was het zo'n zwart-wit foto dag.

En zo....

is het alweer kerst.

De boom staat, de kadootjes zijn gekocht.

Gijs bakt lekkere koekjes, ik heb andere canadese lekkernijen gemaakt.

We zijn er klaar voor.

Ik wens jullie allen heel prettige kerstdagen en een mooi Nieuw Jaar.

May all your wishes come true.

Yet

Uitdaging

Sinds een paar weken werk ik niet meer in het motel.

Het draait nog steeds goed, maar ik was toe aan een nieuwe uitdaging en ik besloot te gaan solliciteren naar werk buiten de deur.

Ik bedacht wat ik graag zou willen gaan doen, bekeek vacatures, schreef wat brieven en pastte mijn c.v. aan. Naar aanleiding van de alom bekende verhalen van emigranten had ik me ingesteld op veel afwijzingen en bedacht ik me dat ik niet teleurgesteld moest zijn als het zeker nog een half jaar zou duren voordat ik een baantje had.

En, inderdaad, hoorde ik op m'n eerste vijf brieven helemaal niks.

De zesde vacature waar ik op reageerde had ik al een paar keer voorbij zien komen en alle informatie steeds opnieuw aandachtig gelezen, maar ik twijfelde er een beetje aan of ik zo'n baan wel aan zou kunnen.

Ik had geen opleiding in die richting, geen ervaring, maar dat werd uiteindelijk ook niet echt gevraagd. Ondanks al mn bezwaren leek het me ook vooral een geweldige baan, dus ik gaf mezelf een schop onder m'n kont en schreef een sollicitatie brief.

Een paar dagen later, toen ik toch in Smithers was, besloot ik bij het kantoor van de organisatie langs te gaan om me voor te stellen, een gebaar dat erg op prijs werd gesteld.

Een week later werd ik uitgenodigd voor een gesprek en het was werkelijk het zwaarste en moeilijkste sollicitatie gesprek dat ik ooit voerde. Ondanks dat ik er van overtuigd was, dat ik het niet beter had kunnen doen, dan ik deed, twijfelde ik nu nog erger of ik die baan wel zou krijgen.

Anderhalve week later werd ik gebeld.

Of ik nog geinteresseerd was en of ik de baan wilde accepteren.....ik was sprakeloos (op zich al aan klein wonder) en ik stamelde dat ik natuurlijk nog geinteresseerd was!

Dat was een maand geleden.

Ik heb ondertussen een drie daagse training achter de rug in Quesnel en ben ik al volop aan het werk.

Na jaren is een heel oude wens van me in vervulling gegaan: ik werk in de sociale hulpverlening!

Ik werk in een transistion house, een opvanghuis voor vrouwen en hun kinderen die, door bijvoorbeeld huiselijk geweld, ontheemd zijn.

Het is erg intensief, maar ook heel erg dankbaar werk.

Veel sneller dan verwacht kreeg ik een baan die uitstekend bij me past: ik ben er op m'n plek, ik doe waar ik goed in ben, ik heb geweldige collega's en ik krijg alle ruimte om me te ontwikkelen.

Een nieuwe fase (alweer), maar eentje waar ik erg gelukkig mee ben.

Herfst

Na een slechte zomer is het een paar dagen prachtig weer!

Strakblauw, zonnig, warm.

De blaadjes aan de bomen goudgeel, het is zo mooi buiten!

Ik kan niet binnen blijven, wil er op uit, moet er op uit.

Samen met Snowy de bush in, in de buurt van Two Mile.

Bearspray mee, een wandelstok, drinken, wat eten voor onderweg en natuurlijk mn fototoestel.

Herfst Wandeling

De wandeling was vrij kort, iets meer dan een uurtje; ik had nog de hele middag voor me en besloot naar mijn vrienden in de Kispiox te rijden.

In de yard daar staan een aantal oude auto's en ik wilde daar al langer wat foto's van maken.

Cars

Daarna weer langzamerhand op huis aan.

Nog een paar mooie dagen en daarna wordt het volgens het weerbericht echt herfst.

We zullen zien.

Mama, gaan we zwemmen bij Ross Lake?

Nu het eindelijk lekker warm is, zonnig en zomers, moeten we er gelijk van genieten.
Ja, we gaan naar Ross Lake.
Nog geen tien minuutjes rijden.
Heerlijk!

Vis!

Spring Salmon!
Heb er gisteren twee gekocht.
Twee grote waarvan we er vandaag een hebben schoongemaakt.
Aangezien ik niet met vishanden foto's wil maken, zijn de meeste foto's gemaakt door Gijs en Jesse.
Deze keer hebben Jesse en ik de zalm gefileerd.
De eerste helft is en papillote op de bbq gegaan, met zout en verse dille uit mn kruidentuin.

Zalmspaghetti! riepen de jongens.

Grote strengen zalmeitjes

Jesse helpt fileren!

En dat blijft er over.

Klaar, En smullen maar!