Groeten uit New Hazelton

Kouder dan koud

2012-01-19T21:36:00.001-08:00

De afgelopen dagen waren koud.

Extreem koud, zelfs voor deze regio.

Normaliter kan het in de winter een graad of min 20 worden, met uitschieters naar min 25, maar door een zogenaamde Arctic Outflow werd het veel kouder.

Veel kouder dan ik ooit meemaakte.

Deze foto maakte ik op weg naar mn werk, naar Smithers (kijk naar de temperatuur op mn dashboard, in de gele cirkel).

Deze extreme kou vergt weer een heel andere instelling dan bijvoorbeeld de sneeuw.

Ruiten krabben hoeft niet, al het vocht is uit de lucht gevroren, maar je moet wel je auto minstens tien minuten stationair laten draaien. Voordat je de weg opgaat is het raadzaam om alles een beetje op te warmen, want werkelijk alles is stijf bevroren en hard.

Het was zo koud dat de lucht in mn banden kromp.
Als ik naar Smithers reed kreeg ik meldingen dat mn banden te zacht waren, maar na een tiental kilometer waren ze weer op spanning.

Standaard een lange onderbroek (een long john) aan, is geen overbodige luxe.

En ja: het snot bevriest in je neus.

Letterlijk.

De extreem lage temperaturen zijn nu bijna voorbij.
Het is nu 'nog maar' min 25. Ook nog koud, maar al aanmerkelijk en voelbaar warmer dan de temperaturen dan we afgelopen dagen hadden.

Na het weekend wordt het 3 graden, dat is ruim 30 graden warmer dan het de afgelopen dagen was. Tijd om t-shirts op te zoeken.......

Kerstmis

2011-12-26T00:11:00.000-08:00

Soms is het net alsof ik in een zwart-wit foto leef, hier.
De wolken laag, af en toe is er een stukje berg te zien.
De witte sneeuw op de donkere takken van de bomen.

Alles is zwart, wit of grijs en maar heel af en toe is er een beetje kleur te bekennen.
Meestal van gebouwen, maar als de wolken weg geblazen worden ligt er een staalblauwe lucht en felle zon te wachten.

Vandaag, met kerst, was het zo'n zwart-wit foto dag.

En zo....

2011-12-24T17:10:00.000-08:00

is het alweer kerst.

De boom staat, de kadootjes zijn gekocht.

Gijs bakt lekkere koekjes, ik heb andere canadese lekkernijen gemaakt.

We zijn er klaar voor.

Ik wens jullie allen heel prettige kerstdagen en een mooi Nieuw Jaar.

May all your wishes come true.

Yet

Uitdaging

2011-10-23T20:09:00.000-07:00

Sinds een paar weken werk ik niet meer in het motel.

Het draait nog steeds goed, maar ik was toe aan een nieuwe uitdaging en ik besloot te gaan solliciteren naar werk buiten de deur.

Ik bedacht wat ik graag zou willen gaan doen, bekeek vacatures, schreef wat brieven en pastte mijn c.v. aan. Naar aanleiding van de alom bekende verhalen van emigranten had ik me ingesteld op veel afwijzingen en bedacht ik me dat ik niet teleurgesteld moest zijn als het zeker nog een half jaar zou duren voordat ik een baantje had.

En, inderdaad, hoorde ik op m'n eerste vijf brieven helemaal niks.

De zesde vacature waar ik op reageerde had ik al een paar keer voorbij zien komen en alle informatie steeds opnieuw aandachtig gelezen, maar ik twijfelde er een beetje aan of ik zo'n baan wel aan zou kunnen.

Ik had geen opleiding in die richting, geen ervaring, maar dat werd uiteindelijk ook niet echt gevraagd. Ondanks al mn bezwaren leek het me ook vooral een geweldige baan, dus ik gaf mezelf een schop onder m'n kont en schreef een sollicitatie brief.

Een paar dagen later, toen ik toch in Smithers was, besloot ik bij het kantoor van de organisatie langs te gaan om me voor te stellen, een gebaar dat erg op prijs werd gesteld.

Een week later werd ik uitgenodigd voor een gesprek en het was werkelijk het zwaarste en moeilijkste sollicitatie gesprek dat ik ooit voerde. Ondanks dat ik er van overtuigd was, dat ik het niet beter had kunnen doen, dan ik deed, twijfelde ik nu nog erger of ik die baan wel zou krijgen.

Anderhalve week later werd ik gebeld.

Of ik nog geinteresseerd was en of ik de baan wilde accepteren.....ik was sprakeloos (op zich al aan klein wonder) en ik stamelde dat ik natuurlijk nog geinteresseerd was!

Dat was een maand geleden.

Ik heb ondertussen een drie daagse training achter de rug in Quesnel en ben ik al volop aan het werk.

Na jaren is een heel oude wens van me in vervulling gegaan: ik werk in de sociale hulpverlening!

Ik werk in een transistion house, een opvanghuis voor vrouwen en hun kinderen die, door bijvoorbeeld huiselijk geweld, ontheemd zijn.

Het is erg intensief, maar ook heel erg dankbaar werk.

Veel sneller dan verwacht kreeg ik een baan die uitstekend bij me past: ik ben er op m'n plek, ik doe waar ik goed in ben, ik heb geweldige collega's en ik krijg alle ruimte om me te ontwikkelen.

Een nieuwe fase (alweer), maar eentje waar ik erg gelukkig mee ben.

Herfst

2011-09-11T19:05:00.000-07:00

Na een slechte zomer is het een paar dagen prachtig weer!

Strakblauw, zonnig, warm.

De blaadjes aan de bomen goudgeel, het is zo mooi buiten!

Ik kan niet binnen blijven, wil er op uit, moet er op uit.

Samen met Snowy de bush in, in de buurt van Two Mile.

Bearspray mee, een wandelstok, drinken, wat eten voor onderweg en natuurlijk mn fototoestel.

Herfst Wandeling

De wandeling was vrij kort, iets meer dan een uurtje; ik had nog de hele middag voor me en besloot naar mijn vrienden in de Kispiox te rijden.

In de yard daar staan een aantal oude auto's en ik wilde daar al langer wat foto's van maken.

Cars

Daarna weer langzamerhand op huis aan.

Nog een paar mooie dagen en daarna wordt het volgens het weerbericht echt herfst.

We zullen zien.

Mama, gaan we zwemmen bij Ross Lake?

2011-08-03T20:59:00.000-07:00

Nu het eindelijk lekker warm is, zonnig en zomers, moeten we er gelijk van genieten.
Ja, we gaan naar Ross Lake.
Nog geen tien minuutjes rijden.
Heerlijk!

Vis!

2011-07-10T19:48:00.000-07:00

Spring Salmon!
Heb er gisteren twee gekocht.
Twee grote waarvan we er vandaag een hebben schoongemaakt.
Aangezien ik niet met vishanden foto's wil maken, zijn de meeste foto's gemaakt door Gijs en Jesse.
Deze keer hebben Jesse en ik de zalm gefileerd.
De eerste helft is en papillote op de bbq gegaan, met zout en verse dille uit mn kruidentuin.

Zalmspaghetti! riepen de jongens.

Grote strengen zalmeitjes

Jesse helpt fileren!

En dat blijft er over.

Klaar, En smullen maar!

It runs in the family

2011-07-10T14:02:00.000-07:00

Ik zag Jesse met mijn camera in de weer.... en dit is wat ie er van gemaakt heeft.
Blijkbaar zit het in zijn genen ;-)

Canada Day 2011

2011-07-01T13:12:00.000-07:00

Canada Day.

Dan vieren we, in het kort gezegd, dat Canada er is en dat je trots mag zijn op je land.

Dus iedereen draagt kleding of wat ook met "Canada" er op.

Of je loopt rond met een Maple Leaf vlaggetje.

Als het maar Canadees is.

's Ochtends beginnen met een gezamelijk ontbijt in het park.

Pancakes, sausages, bacon, koffie, thee, limonade. Gemaakt door de Burgemeester en de raadsleden. Ann en ik vinden het de mooiste manier om de werkdag te beginnen, dus wij zijn vanochtend nog voor het werk het park in gelopen om een ontbijtje te scoren. Kopje koffie erbij gezellig praten met allerlei mensen...kan niet beter.

Dan de parade:

RCMP in gala uniform.

De hele parade

De Dancers met Robert Sebastian

Robert Sebastian

Met deze wagentjes vliegen de kinderen

straks een heuvel af...altijd populair!

Kispiox Rodeo Princess

Volgens ons was het veel drukker dan vorig jaar...maar dat kan ook aan dat lekkere ontbijt gelegen hebben. Er worden allerlei activiteiten georganiseerd voor de kinderen, we zingen O Canada, er is taart.....kortom een echt feest!
En een mooie gelegenheid om alle mensen die je kent in de community weer eens even te zien en te spreken.

Happy Canada Day Y'all!
Where ever you are!

Kispiox Rodeo 2011

2011-06-04T20:30:00.000-07:00

Moricetown Canyon

2011-05-29T23:11:00.000-07:00

Normaliter ziet de canyon bij Moricetown er uit als op bovenstaande foto (die, voor de goede orde, niet door mij gemaakt is).

Het filmpje is wel van mijn hand en vanaf de andere kant gemaakt.
Ik sta ongeveer bij de camper van de foto, alleen een paar meter lager.

We zijn blij dat het de komende tijd wat droger lijkt te worden, alhoewel het smeltwater van de sneeuw op de bergen nog lang niet weg is......

Vlees

2011-05-23T14:16:00.000-07:00

Ik word blij en vrolijk van grote stukken vlees.
Blij en vrolijk van grote stukken vlees op tafel.
Ham, roasts, kalkoen...groot is goed en lekker.
Ik ben mn hele leven al een notoire vleeseter geweest. Ik heb het geprobeerd, ooit in een ver verleden, om vegetarisch te eten, maar na een maand of wat, was het op.
Ik rende in gestrekte draf naar de supermarkt en kocht daar de grootste steak die ik mij van mijn studenten toelage kon vooroorloven. Medium rare, peper en zout, het vleesvocht opdeppen met een verse witte boterham.
Na maanden nepvlees waande ik mij in de hemel.

Ik moet vlees en ik kan mij maar zelden beheersen als ik een groot stuk op tafel heb gezet.
Ik ruil groente of andere gezonde(re) maaltijd exponenten makkelijk en zonder welke schuldgevoelens dan ook in, voor nog een extra stukje vlees.

Nog lekkerder dan groot vlees direkt uit de oven op tafel, is groot vlees de volgende dag.

De smaken nog beter doorgetrokken, een nieuw gerecht of gewoon lekker op een bammetje tussen de middag.

Gisteren hadden we ham, een achterlijk grote ham met z'n drieen, van een eigen geslacht varkentje.
Uit de oven, regelmatig overgoten met borage honing (een emmer van 2,5 kilo, gekocht van Bushman Jack die van de week een nachtje bleef slapen) en thym.
De ham was gisteren al heerlijk, maar nog lang niet op.

Zojuist heb ik er dunne plakken van gesneden.
Wat zout en peper, op een witte boterham....zo makkelijk is goed leven soms.
Genieten!

Water

2011-05-22T22:23:00.000-07:00

Veel sneeuw is veel smeltwater.

Tel daarbij op veel regen en je hebt het recept voor hoge kolkende rivieren.

Vandaag naar Terrace gereden om een tent te kopen.

Dan kunnen we lekker kamperen, als het nog 's droog wordt.....

Onderstaande foto's zijn van de Skeena, hele bomen worden meegesleurd in het kolkende water.

Het zal nog wel even spannend worden; de komende dagen wordt nog ruim 30 mm verwacht.

Alle kleinere vriendelijke riviertjes zijn nu al verandert in woeste stromen.

De eerste evacuaties stroomopwaarts zijn al ingezet.....

Zal van de week ook nog foto's maken bij de Hagwilget Bridge: spectaculair!

De redder in nood

2011-05-19T13:26:00.000-07:00

Gisteren nog in zak en as vanwege verdwenen foto's, zag ik vanochtend de reactie van Arnaud.

Ach.

Baat het niet, dan schaadt het niet, dacht ik nog.

Maar ow wonderen der techniek; daar verschenen m'n verloren gewaande foto's weer op het scherm!

Arnaud: my main man!

Als je ooit in de buurt bent...I owe you....big time.

Gras eten.....heel veel anders is er ook nog niet.

De blaadjes komen net uit de bomen.

Ook al was dit niet een hele grote, hij (of zij, dat weet ik niet) had geen enkele moeite het riviertje over te steken.

Die gehavende kop....een paar flinke halen en boven het rechteroog een helende diepere jaap....die heeft het niet best gehad.

Er is iets als een Kermode je recht aankijkt....

Ja, zei Lillian nog...dan ziet ie een lekker hapje.
Het blijft uitkijken geblazen met die wilde beesten....een beer kan net zo snel rennen als een paard en ook al zag ie er een beetje suf uit en leek het alsof ie alles wel best vond.....het blijven onberekenbare beesten.

Nogmaals: Arnaud, bedankt voor de gouden tip!

Miljaar !

2011-05-18T22:12:00.000-07:00

The joy of digital times.....

Na een dagje Terrace, op de terugweg naar huis, zagen Lillian en ik in de verte een aantal auto's op de vluchtstrook, half midden op de weg.
Een ongeluk? Kopstaart botsing?

Niets van dat al.

Er scharrelde een Kermode bear in de berm!

Een Kermode of Spirit Bear is een ondersoort van de Black Bear.

Een witte beer, maar geen albino. Een zeldzame verschijning, er wonen hier mensen die al hun hele leven in de buurt wonen, maar nog nooit een Kermode Bear hebben gezien.

Vandaar de auto's op de weg...zelfs een Canadees stopt om een foto te maken van een Kermode Bear.

Ongeveer tien procent van de Black Bears is een witte Kermode.

Ik had m'n fototoestel bij me en ik heb prachtige foto's gemaakt van het beest.

Er ging alleen iets heel erg fout tijdens het uploaden naar m'n laptop.......
Het ene moment zat ik nog te genieten van dat prachtige creme kleurige beest op mn scherm, het volgende moment was alles weg.
En tot overmaat van ramp laat ik de foto's altijd van m'n camera wissen, als ik ze ge-upload heb.
Dat doe ik dus ook nooit meer.....

Na een paar uur zoeken is de hoop dat de foto's nog ergens in een mapje staan geslonken tot vrijwel nihil....de spirit bear is weg.

Ik heb de herinnering, het was een kadootje, een prachtig moment, maar tegelijkertijd baal ik als een stekker.

Voor plaatjes van andere, grotere Kermode Bears klik hier

De Vloek van de Emigrant

2011-04-11T19:33:00.000-07:00

Ze zijn weer weg.

M'n vader en m'n broer.

Na twee weken hier heb ik ze naar het vliegveld gebracht en as we speak vliegen ze naar Vancouver en morgen weer terug naar Nederland.

We hebben het heel goed gehad samen.

Heel veel gezien en heel veel plezier gehad.

Het is bijzonder om familie over te hebben, want ondanks alles is dat het grootste gemis dat blijft, de familie. Skype en email vergoeden veel, maar ze werkelijk bij je hebben en hen laten zien hoe het er aan toe gaat, is het mooiste

Maar afscheid nemen went nooit.

Wat blijft zijn de herinneringen die we gemaakt hebben.

De eerste keren, eerste keer van Smithers naar huis, eerste keer een varkentje slachten, samen toeristje spelen in eigen omgeving en zelf ook dingen doen waar je meestal de tijd niet voor neemt, want drukdrukdruk.

Maar aan alles komt een eind en dan zijn er de tranen en het verdriet, al heb je je nog zo voorgenomen het te dragen als een vrouw.

Mijn broer zei het mooi: dit is geen afscheid, maar een opmaat naar een nieuw bezoek.

Ik verheug me er nu al op.

Weekend In Prince Rupert, BC

2011-03-06T22:49:00.000-08:00

Met Lillian een weekendje naar Prince Rupert geweest.

Niet tegenstaande verwachtingen van enkele volgers, hebben wij ons keurig gedragen.....natuurlijk! zou ik daar aan toe willen voegen.

Enorm genoten, heerlijk gegeten, heerlijk gedronken, heel veel gelachen en nog veel meer.

Een heel mooie plek gevonden om Bald Eagles te spotten, orka's zien zwemmen in de baai, genoten van het zachte lenteweer, volop zon en heerlijke temperaturen van maar liefst vier graden (!!!!).

Twee dagen droog in Prince Rupert is een unicum, de stad heeft niet voor niets The City Of Rainbows.

De mooiste foto's staan in onderstaand webalbum.

Weekend In Prince Rupert, BC

Skiën

2011-02-21T17:20:00.000-08:00

Zaterdag met Jesse en Gijs naar de skihill van Smithers geweest.

Jesse is daar al veel vaker geweest, met school en met ons, die kent daar de weg en gaat al helemaal zijn eigen gang.

Gijs wilde ook leren skiën of snowboarden. De snowboardles was eerder, dus heeft ie daar voor gekozen.

En mama?

Mama werd aangestoken door het fantastische weer en alle langs-zoevende mensen en besloot voor de eerste keer te gaan skiën...inclusief les natuurlijk.

Foto's!

Skiën op Hudson Bay Mountain in Smithers

Een volgende keer, als we weer eens een iets rustiger weekend hebben, gaan we weer.

Leren skiën....straks zeil ik ook van de berg af.

Heerlijk!!!!

Sneeuwstorm

2011-01-14T13:56:00.000-08:00

Min 20, een storm en sneeuw.

Het recept voor een Canadese winterdag.

Er is niet tegen te werken.

Sneeuwduinen vormen zich op de parkeerplaats, het is nog maar 2 uur in de middag en de sneeuwvlokken worden alleen maar groter......

Net de porch geschoven en je ziet er al niks meer van.

Ik stond tot aan m'n kuiten in de sneeuw.

Het is een uitdaging, zullen we maar zeggen.

Is de vraag of we morgen ingesneeuwd zitten en of we er voor het voorjaar weer uitkomen.

Is het nog leuk?

Ja hoor.

Heel.

Het hoort er bij.

We zitten het gewoon uit.

Van achter de ramen ziet het er erg spectaculair uit!

Wandelingetje

2011-01-08T23:54:00.000-08:00

Het was heerlijk weer vanmiddag.

Koud, maar zonnig

Tijd voor een wandelingetje met kids en hond en fototoestel.

Walk

Licht

2011-01-08T12:25:00.001-08:00

achter m'n laptop

ik knipper met m'n ogen

waar komt dat felle licht toch ineens vandaan?

het duurt een milliseconde

voordat ik door heb wat er aan de hand is

De zon komt weer achter de berg vandaan!!!

Dump

2011-01-04T15:50:00.000-08:00

Een keer in de zoveel tijd krijgen we in de we in de winter een sneeuwdump.

Tien à vijftien centimeter (of meer) sneeuw in een dag.

Met die parkeerplaats van ons loopt dat aardig op, wat sneeuwmassa betreft.

Dat schuif je niet meer weg een een hand sneeuwschuiver, dus daar laten we iemand voor komen.

En dan wordt gelijk alles dat wij wel met de hand weggeschoven hebben ook gelijk opgeruimd.

Het blijft een mooi gezicht.

Ben alleen wel benieuwd waar we met die sneeuw naar toe moeten als we nog veel meer dumps krijgen...het is tenslotte nog maar begin januari!

X-mas!

2010-12-23T12:09:00.000-08:00

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een traditionele kerst-vierder ben....

Sneeuw (check!)
Bing C., Ella F., Frank S., Dean M. eventueel Michael B. (check!)
Kerstboom (check!)
Lekker eten (check!)
Familie en vrienden (gedeeltelijke check!)
Huis versierd (check!)
K'dootjes (meer dan check!)

Voor iedereen, waar dan ook:
Have yourself a Merry little Christmas!!!!!

Koud!

2010-12-20T13:05:00.000-08:00

Een paar weken voordat de kortste dag nadert, verdwijnt de zon hier achter de bergen.

Zo rond het begin van januari krijgen we de eerste zonnestralen terug. Een paar minuutjes maar in het begin.

Een rare gewaarwording. Je ogen zijn het niet meer gewend, lijkt het wel.

Het is vandaag koud.

Min 15.

Vanochtend een staalblauwe lucht, je ruikt de vrieskou als je buiten komt.

In korte tijd kwamen er vanochtend wolken opzetten, maar onder invloed van de bergen bogen de wolken af.

Het levert mooie plaatjes op.

Het lijkt misschien of er niet zoveel sneeuw is gevallen, maar dat is schijn.....de parkeerplaats wordt na een sneeuwdump door een Bobcat mooi schoon geschoven. We hebben alweer een flinke berg liggen aan het eind van de parkeerplaats.

En de winter is nog niet eens echt begonnen, zeggen ze....

Weekje Vakantie

2010-12-19T15:20:00.000-08:00

We vonden dat we het wel verdient hadden, na een ruim jaar on-afgebroken werken.

Een weekje vakantie.

Niet naar een tropisch paradijs (ook lekker, maar niet voor nu), maar een weekje shoppen en fun in één van de grootste winkelcentra ("shoppingmall" klinkt toch mooier) van de wereld, West Edmonton Mall.

Buiten het uitgebreide winkel-assortiment is er een erg groot golfslagbad met geweldige golven, een bioscoop (ook 3d films!), midgetgolf, een klein dolfinarium met zeeleeuwen, een pretpark met allerlei enge achtbanen en nog veel meer om op te noemen.

Het pretpark hebben we maar oor een volgende keer bewaard.....er is geweldig veel te zien en te doen daar...

Het plan was om er in twee dagen naar toe te rijden, via Prince George, Jasper naar Edmonton, daar drie dagen te blijven en dan ook weer in twee dagen terug te rijden. Aangezien het ook hier winter is, leek het ons verstandig genoeg tijd te nemen voor de reis...je weet tenslotte nooit en we zouden in elk geval de Red Pass door Mnt. Robson Provincial Park moeten doen om in Edmonton aan te komen.

We hadden voor deze vakantie een paar doelen: kerstinkopen doen, plezier maken en gewoon even een weekje met elkaar doorbrengen.

Vakantie in West Edmonton Mall

We hebben veel gedaan, veel gezien, lekker gegeten, veel gekocht, maar we zijn toch ook weer erg blij dat we terug zijn in het rustige New Hazelton.....persoonlijk heb ik wel weer genoeg stad gezien voor een jaartje.

Ofzo.

Lekker!

2010-12-01T13:44:00.000-08:00

Af en toe kan je zomaar ineens zo'n zin hebben aan iets lekkers!

Nu worden we door vrienden en familie heel erg verwend met kaas, dropjes, chocola, pepernoten, taai-taai en allerlei andere Nederlandse lekkernijen, maar sommige dingen zijn onhandig te versturen.

Kroketten bijvoorbeeld.

Nu draai ik m'n hand er niet voor om om ze zelf te maken (en dat doe ik dus ook wel eens, af en toe), maar meestal hebben we niet heel veel over om in te vriezen. Dus dat is één keer lekker en dan heel lang weer niks.

Er wonen meer Nederlandse mensen in New Hazelton (eigenlijk best veel als je het gaat tellen) en af en toe zoek je elkaar op.

Frans en Toos wonen niet ver van ons vandaan en komen regelmatig aanzeilen voor een bakkie, of gewoon zo.....voor een praatje. Altijd gezellig, het zijn lieve mensen, met een geweldig gevoel voor humor.

Vorige week hebben we eens een tochtje gemaakt door de kelder van het motel, hadden ze nog nooit gezien. Ze waren erg onder de indruk.

Toos vroeg of we misschien een tafeltje aan haar wilden verkopen. Ze puzzelt graag en dan kon ze daar haar puzzel op laten liggen.

Verkopen, verkopen...ik vind dat ook weer zowat.

Het staat daar maar te staan in de kelder en we hebben al die tafeltjes toch niet nodig, dus ik zei dat ze er wel eentje mocht hebben.

Dat vond ze fijn, maar zei Toos, dan ga ik kroketten voor je maken.

Hoei! Kroketten! Lekker!

Vandaag is ze het tafeltje komen ophalen en heeft ze de kroketjes gebracht.

Zes-en-dertig maar liefst!

Heerlijke ambachtelijke huis gemaakte kroketten!

Goeie ruil!

Wij eten vanavond Patat, Applemoes en en kroket (of twee)

Old Man Winter

2010-11-18T08:44:00.000-08:00

Terwijl het halve land zucht onder het juk van Old Man Winter (denk aan 40cm sneeuw in een dag, blizzards, windchills van -40, plotseling onbegaanbare wegen), is het in New Hazelton nog groenig.

Geen sneeuw op de grond.....Vijf-en-dertig kilometer naar het oosten begint de ellende.

En iets naar het Noorden ook, maar hier is nog niks.

De afgelopen dagen was wel het bitterkoud, niet zozeer vanwege lage temperaturen, maar vooral omdat er een gemeen koude snijdende wind stond.

En dan vanochtend is het ineens windstil en glashelder.

Je ruikt de kou in de lucht.

Veel kouder dan gisteren (-15), maar zonder die wind en met de belofte van de zon, straks, als ze boven de berg uitkomt, is het zoveel beter dan de afgelopen dagen.

En mooi!
Het went nooit, zo mooi.

Rustig!

2010-11-14T13:03:00.000-08:00

Om als ondernemer te verlangen naar rustiger tijden is eigenlijk als de Goden verzoeken.

Want je eet en leeft er van.....geen gasten is geen inkomsten.

Evengoed, nu we tegen de winter aanzitten, is het aanmerkelijk rustiger in het motel.

En we vinden het heerlijk!

Van de week ben ik met de jongens gaan zwemmen in Smithers.

We rommelen een beetje in huis, we ruimen op en ik ben begonnen met Gijs' z'n slaapkamer te schilderen.

Het is niet niks, het hele jaar door elke dag werken.

En ondanks dat we het heerlijk vinden, nog steeds, beseffen we ook wel dat we een druk jaar achter de rug hebben.

Toen we, bijna een jaar geleden, begonnen met het motel, was alles nog nieuw.

Alles was spannend en eng ook wel een beetje.

Geen tijd om er rustig in te komen, we moesten gelijk aan de bak.

We zijn op de rijdende trein gesprongen en hebben ons een jaar laten rijden.

Nu zijn we, denk ik, wat meer in staat, om zelf de route en het tempo te bepalen.

En nu het dus rustig is, kunnen we daar ook van genieten.

Hoe het de rest van de winter gaat, weten we nog niet.

En eigenlijk kan het ons ook niet zoveel schelen.

We hebben nog genoeg te doen en ook nog wel wat plannen.

Vervelen zullen we ons in ieder geval niet.

Logeren

2010-11-09T23:07:00.000-08:00

Van het weekend hebben Jesse en Gijs gelogeerd bij Glenn en Frank, twee vriendjes van school.

Op zich niet zo heel erg bijzonder, er wordt wel vaker over en weer geslapen, maar dit was een bijzonder logeerpartijtje.

Laat slapen, de dieren op de boerderij voeren, brandhout stapelen en andere voorkomende werkzaamheden uitvoeren horen bij de dagelijkse klusjes die de jongens moeten doen en Jesse en Gijs hebben goed geholpen. Buiten dat was er natuurlijk ook tijd om te spelen.

Work hard and play hard, heet dat hier.

Zowel Jesse en Gijs hebben met verschillende geweren en shotguns geschoten (op pompoenen en blikjes enzo) en Frank sr. heeft ze geleerd hoe ze dat moeten doen.

"Naturals" vond ie ze.

Real Canadians, vinden wij :-)

Varkentjes wassen.

2010-10-23T20:02:00.000-07:00

Boeren mogen hier zelf slachten.

Het beste scharrelvlees wat je kan bedenken en dan ook nog eens uit de buurt!
Beter en lekkerder kan natuurlijk niet......dus toen ons gevraagd werd of wij interesse hadden, hoefden we daar niet lang over na te denken.

Anderhalve week geleden werden op een farm in de buurt varkens geslacht.

Het is niet zo dat je 4 karbonaadjes, een kilo speklapjes en een hammetje kan bestellen.

Je koopt of een heel of een half varken (of anderhalf, of twee, maar minimaal een halve).

Ik wilde dat vlees natuurlijk wel erg graag kopen, maar ik wilde eigenlijk ook wel erg graag helpen met slachten.

Geen probleem.

Dus na het werk ouwe kleren aangetrokken, messen ingepakt en naar de farm gereden met Oma Gerda en Gijs.

Je kan 'm verder zelf verwerken of bij een slager in Smithers brengen.

Die maakt, op verzoek, lekker gerookte ham, of snijdt karbonaadjes, of maakt worstjes of wat je maar wilt eigenlijk!

Nou.

En toen was er, als laatste, nog een kleiner varkentje over en of ik wel even wilde helpen om het beessie te ontdarmen enzo.

Ja.

Natuurlijk wil ik dat! Ha!

En ook al was het m'n eerste varkentje ooit, het ging als een tierelier!

En nu ligt er dus een half varken in de vriezer.....

Heerlijke hammen, pakjes en pakjes met de lekkerste bacon die je je kan voorstellen, karbonaadjes en roasts.

Heerlijk!

We hebben afgesproken dat we volgens jaar een tweede vriezer gaan kopen en dan gaan we ook een halve koe kopen.

Maar eerst nog even dit (halve) varkentje opeten!

Beer in de Tuin!!!!

2010-10-03T16:32:00.002-07:00

Als het herfst wordt vreten de beren zich vol, zodat ze, als ze de winterslaap in gaan straks, niet met een rommelend buikje in hun hol liggen (iedereen weet dat je niet kan slapen wanneer je honger hebt!)

Met vissen uit de rivier en met andere lekkere hapjes die ze hier en daar opscharrelen zorgen ze dat ze zich tonnetje rond eten om die koude wintermaanden door te komen.

Een appelboom in de tuin is dan een soort FruitMacDonalds......even op je achterpoten en smullen maar!

En wat doe je dan als je zo'n joekel in je tuintje ziet?

Fototoestel pakken en klikken maar natuurlijk!

Klik vooral op de foto's voor een vergroting, voor een nog mooier plaatje!

Wij kijken naar hem, maar Beer houdt ons ook goed in de gaten!

Let op het appeltje in de bek!

Nog even omkijken en dan wegwezen....

Letterlijk de natuur op de stoep (of in dit geval in de tuin!)

Rare Dag

2010-09-26T21:12:00.000-07:00

Alhoewel de vakanties afgelopen zijn, de eerste nachtvorst al geweest is en de bladeren aan de bomen prachtig goudgeel zijn, is het seizoen hier nog in volle gang.

We zitten helemaal vol, voor minstens de hele aankomende week en waarschijnlijk nog wel langer.

We hebben al weet-ik-hoeveel mensen weg moeten sturen; geen plek in deze herberg!

Veel, heel veel vissers die komen vissen op Steelhead in de rivieren Skeena, Bulkley en Kispiox; het is een topjaar blijkbaar, met een run zoals in de hoogtijdagen van de jaren 80 en 90.

En voor de rest zitten we vol met werk crews en ziekenhuis personeel.

Daarnaast hebben we bezoek uit Nederland.

Mijn schoonouders en m'n moeder zijn over en blijven tot minstens na Jesse's 13e verjaardag!

Dat zal een feest worden!

Vorige week mijn auto "nog eventjes" ingeruild voor een SUV all wheel drive exemplaar...alhoewel m'n Ford een heel fijne auto was heb je hier toch wel echt minstens een vier wiel aangedreven auto nodig....nu kan ik tenminste ook over de backroads rondrijden! En van de winter zal het ook wel beter zijn.

Nu dan vandaag....voor de tweede keer in korte tijd een Power Outage, oftewel een stroomstoring. Gepland, dat dan wel weer, maar evengoed ben je toch onthand zonder stroom.

Vanochtend om half zes gooiden ze de stroom er af en vanmiddag om half drie waren we weer up and running.

Ruim een halve dag zonder stroom is niet echt handig voor een bedrijf....we hadden alle gasten ruim van te voren ingelicht en gelukkig deed niemand er moeilijk over. Het zijn nou eenmaal dingen die gebeuren.

Het feit dat wij ons bakkie koffie in de morgen moesten missen, was erger!

En we waren echt niet de enigen: 9000 mensen zaten zonder stroom....gedeelde smart is halve smart, zullen we maar zeggen.

We genieten nog steeds, steeds meer eigenlijk.

Het hele nieuwe en onbekende is er af.

We vinden steeds makkelijker onze weg, we leren steeds meer mensen kennen en meer mensen kennen ons. We hebben nog niet veel tijd om bij mensen op bezoek te gaan en daarom komt iedereen altijd hier......wanneer het wat rustiger wordt, gaan we dat zeker eens omdraaien!

Wildfires

2010-08-19T15:36:00.000-07:00

Wildfire Binta Lake

Binta Lake is een meer ten zuiden van Burns Lake.

Vorig jaar waren we van plan om daar iets te kopen en nu staat de boel daar in de hens (ik suggereer hier geen causaal verband).

Evacuatie Waarschuwingen, onmiddelijke evacuaties, wegafsluitingen, medische problemen vanwege de enorme hoeveelheden rook die de lucht in worden geslingerd....het is dan wel koeler geworden, maar de wind trekt daarmee ook aan en er is nog geen hoop op regen.

Vorig jaar woonden we een maand in het gebied van de Binta Lake Wildfire.

We kennen het gebied en we hebben daar veel fijne mensen ontmoet.......het is afwachten wie er weg moeten en met ingang van wanneer.

Ondertussen krijgen wij regelmatig gasten die met nog tranende ogen van de rook uit de auto stappen.

Wij zijn nog steeds safe, nog geen branden hier en sinds het is gaan waaien is de rook ook weer weg. Iedereen hoop op veel regen de komende tijd, of een strenge winter met heeeeeel veel sneeuw om het tekort aan vocht in de grond te verminderen.

Muggy

2010-08-05T14:45:00.000-07:00

Zowat elk jaar zijn er bosbranden in BC.

Vooral als het 's winters niet zoveel heeft gesneeuwd en het in de rest van het jaar te weinig regent, wordt alarmfase 1 afgekondigd.

Geen open vuur, geen vuurwerk, geen afvalverbranding etc.

En dan maar hopen dat het een beetje goed gaat.

Op het weer heeft echter niemand vat......als de bliksem inslaat is het alsnog bal.

Momenteel branden er in BC een kleine honderd bosbranden die tien hectare of meer beslaan en alles bij elkaar brandt het op 400 plekken in BC.

Een van de grootste bosbranden woedt zo'n 700 km ten Noorden van ons.

De schatting is dat de brand nu zo'n 20.000 hectare bestrijkt.

In vergelijking: dat is een gebied ongeveer ter grootte van Schiermonnikoog.

Alhoewel er geen direct gevaar voor ons is, hebben we er wel min of meer last van. Zo'n bosbrand geeft natuurlijk een ongelooflijke hoeveelheid rook, die langzaam wordt verspreid door de hele regio (en verder).

We hebben het de afgelopen dagen steeds mistiger zien worden en samen met de warmte zorgt dat er voor dat het 'muggy" is, oftewel onaangenaam warm en vochtig.

Als het goed is gaat het morgen regenen en wordt het minder warm, dus misschien ook wat minder klam.

Het is nu even ook wat rustiger in het motel; aangezien de weg naar boven afgesloten is vanwege de brand, komen er geen mensen naar beneden, maar kunnen er ook geen mensen van hier uit naar Alaska.

Het klinkt misschien gek, maar dat vinden wij even helemaal niet erg.

Even wat meer tijd voor andere dingen en wat rustiger, we vinden het heerlijk. Ons seizoen duurt wat dat betreft nog lang genoeg en aangezien we volgende week toch ook weer volle bak hebben, genieten we nu even extra.

Ventilator aan, ijssie erbij en letterlijk wachten tot het overwaait.

Foto's: Wildfire Management Branch

http://bcwildfire.ca/hprScripts/WildfireNews/Photos.asp?Folder=359&Count=7

Daar zijn ze dan!

2010-08-02T16:34:00.000-07:00

M'n zalm is klaar!!!!!

Puur eetbaar goud, zo lijkt het tenminste.

Twee-en-twintig potjes yummie zalm.

Geen kleur-, geur- en of smaakstoffen, niet eens een snufje zout.

Als we elke week een pot gebruiken hebben we tot in de tweede week van januari 2011 zalm!

Wat ligt daar in het bad?

2010-08-01T14:59:00.000-07:00

In de nazomer trekken de zalmen de rivier op om kuit te schieten.
In plaats van een soort zalm hebben we er hier een stuk of vijf (Chinook, Coho, Chum, Pink and Sockey Salmon) en de Steelhead, wat eigenlijk een forel is.

De native mensen hier leven al generaties op zalm en het is hier dan ook niet zozeer een delicatesse, als wel een eerste levensbehoefte om de winter mee door te komen (net als de opbrengst van de jacht).

Dus als de zalmen de rivier op komen zwemmen wordt er hier met netten gevist op zalm.
En nu is het Sockeye season, de lekkerste zalm die er is.
Het is overigens heel erg onbeleefd om te vragen of je zalmen van de native bevolking mag kopen, maar als het je aangeboden wordt, is dat een heel ander verhaal.

Gisteren werd ons gevraagd of wij zalm lusten.
"Jawel" zei Piet, "maar ik heb geen tijd om te gaan vissen".
Maar dat hoefde ook niet: we konden ze kopen, twintig of dertig misschien?
Tien vonden we wel genoeg, voorlopig.
"Tien?" was het antwoord,"Maar wat eet je dan de rest van de winter?"

Tien zouden het er worden en voor onze hulp Ann ook tien.
Maar wat moet je met tien zalmen?

Eerst maar even bewaren in het bad en dan schoonmaken, natuurlijk, zo snel mogelijk, maar wat dan?
Hier maken ze de zalm in, in glazen potten.

Het inmaken van voedsel is in Nederland een beetje een uitgestorven ambacht , maar ik heb het altijd een geweldig idee gevonden om een voorraad eigengemaakt voedsel op de plank te hebben.
Dus...gisteren na het kamers schoonmaken ben ik de 10 zalmen gaan schoonmaken.
't Is weer 's wat anders.....en niet handig in het hoogseizoen (want het is al druk genoeg zonder allerlei extra werkzaamheden), maar je moet het ijzer tenslotte smeden als het heet is.

Eentje ging er gisteravond al op de barbeque, twee heb ik gefileerd, zodat Piet ze kan roken in z'n rookkast en van twee heb ik moten gesneden, voor in de pan of de BBQ.

De vijf overgebleven zalmen heb ik in vandaag potten gepropt en die worden, as we speak, ingemaakt.

Drie-en-twintig potten met zalm voor op, voorlopig, de plank.

Kijken hoe lang we er mee doen.

M'n eerste eigen ingemaakte eten!

En d'r komt nog meer, want we moeten nog Huckleberries plukken en de crabapples komen nog van de boom en de tomaten worden rood en misschien kan ik nog wel iets verzinnen om in te maken......voor ik het weet heb ik de hele basement kast vol met potten lekkers!

Het is dat dit het eerste jaar is, heel veel dingen zijn nog steeds nieuw, maar als ik het inmaken eenmaal onder de knie heb, biedt dat geweldige perspectieven voor volgend jaar.

Ik ben nu al aan het bedenken wat er volgend jaar in de tuin moet, want die planken in de basement moeten natuurlijk wel gevuld blijven!

Kamp

2010-07-15T15:12:00.000-07:00

Zo'n zomervakantie van 9 weken duurt best lang, helemaal als je niet weg gaat, zoals wij. Nu is dat hier geen uitzondering: heel veel kinderen gaan niet op vakantie en al helemaal niet naar het buitenland.
En toch vervelen de kinderen zich hier geen moment. Er wordt van alles voor ze georganiseerd hier.
Dagkampen en weekkampen bijvoorbeeld.

Deze week zijn de kinderen druk met Bible Camp.
Ongeveer 75 jonge mensen uit Arizona zijn hier in de omgeving de hele week bezig om de kinderen te vermaken. Knutselwerken maken, met z'n allen spelletjes doen, zingen etc etc etc. En als dat klaar is volgt er nog Basketball of Soccer Training....Zo zijn ze de hele middag zoet.
De Amerikaanse Tieners zamelen gedurende het jaar zelf geld in (charity, sponsoring; daar zijn ze heel erg goed in in De USA)om hier naar toe te komen en te verblijven en om de kinderen te vermaken.
Onze jongens vinden het in ieder geval geweldig: ze gaan elke dag met heel veel plezier naar Bible Camp.

Volgende week gaat Gijs naar een ander Dagkamp in Smithers, met veel water-pret, kano varen en nog meer.
Jesse gaat vanaf woensdag maar een Weekkamp in Houston (Niet in Houston-we-have-problem, Texas, Maar Houston, BC, 130 km verderop.
In een Log Cabin in stapelbedden slapen, samen met vrienden van school, met een woodstove, waar ze zelf vuur in moeten maken als het koud is (hoopt ie op!). Het kamp ligt aan een meer. Ze gaan zwemmen, kano varen en nog veel meer leuke spannende dingen doen, zowel overdag als ´s avonds.
Eigenlijk net als je wel eens in die enge, spannende op-een-verlaten-plek-ver-weg-van-alles-zomerkamp-films ziet......maar daar denken we maar even niet aan.

Ze zullen het allebei geweldig hebben.
Ook al zou ik er in Nederland nooit over nagedacht hebben om de kinderen op kamp te sturen/laten gaan, hier hoort het er voor de meeste kinderen gewoon bij.
Dus dan doen we daar gewoon aan mee.

Ik vind het eigenlijk wel jammer dat ik geen kind meer ben.
Kon ik ook allemaal van die stoere, spannende dingen doen en mee maken, maar een Summer Camp voor Vaders en Moeders heb ik nog niet gevonden....
't Is weer jammer.

Terugblikken en Uitbreiding.

2010-07-11T22:37:00.000-07:00

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we als Landed Immigrant in Canada aan kwamen.
Een jaar alweer......de tijd gaat wel heel erg snel.
We hebben alle hoogtijdagen gehad, alle seizoenen meegemaakt, van nu af aan wordt het alleen nog maar meer van hetzelfde.

Zo'n jaar is een mooi moment om terug te kijken, over hoe het was en over hoe het gaat en wat er allemaal veranderd is en wat we daar van vinden.
Ach, kort maar krachtig: het ging goed, het gaat beter, er is veel ten goede veranderd en daar zijn we alle vier heel erg blij mee.
We missen Nederland an sich niet, maar de familie en vrienden wel.
We genieten met z'n allen van de vrijheid, van de ruimte en van de geweldige natuur en van alle nieuwe mogelijkheden die we hier hebben.
We voelen ons thuis in New Hazelton en we bouwen langzaam maar zeker een vaste kern aan dierbare mensen om ons heen.

Eigenlijk kunnen we na een jaar concluderen, dat onze hele emigratie één groot succesverhaal is geworden. Hoe hard we in Nederland ook geworsteld hebben met van alles en nog wat, het is het achteraf allemaal waard geweest.
We hebben met met z´n viertjes geconcludeerd dat we hier erg gelukkig zijn.

Het enige dat nu nog nieuw is, is het drukke seizoen draaien in ons motel, maar daar draaien we onze hand ook niet meer voor om.

En dan hebben we, sinds vorige week, uitbreiding van ons gezin.
Welcome Mr. Addams!
Hij voelt zich hier blijkbaar al helemaal thuis en hij is bovendien weer een nieuw dankbaar fotografie object (niet dat we hem daarvoor in huis hebben gehaald, hoor)

Onze Snowy blijkt een erg goede, alhoewel vrij neurotische "moeder"......Mr. Addams wordt regelmatig helemaal schoon gelikt en goed in de gaten gehouden. De nieuwe kattenspeeltjes worden heel voorzichtig door Snowy aan inspectie onderworpen en zelfs af en toe even afgepakt, als Moeders dat, om welke duistere reden dan ook, nodig acht.....en als dank voor haar goede zorgen, krijgt ze zo nu en dan een haal(tje) over haar neus.....het leven is niet eerlijk!

En waarom Mr. Addams?
Toevallig was de Addams Familie op t.v. van de week en ik vind een naam met Mr. of Mrs. altijd errug leuk.
Je kunt er, vooral in een motel, leuke grappen mee maken.
"Don't let Mr. Addams out, boys!"
"Did you feed Mr. Addams today?"
"Mr. Addams fell alseep on my lap last night."
"Mom! Mr. Addams scratched me/Snowy/Gijs/Jesse!! (doorhalen wat niet van toepassing is)"
Enzovoort.

Daar gaan we nog veel lol mee beleven de komende tijd.

Groene Vingers

2010-06-18T20:20:00.001-07:00

Een groente tuintje is geweldig.
Geweldig veel werk, geweldig leuk en geweldig lekker.

Je stopt een zaadje in de grond en met een beetje geluk komt er na verloop van tijd een eetbaar plantje uit. Het klinkt zo makkelijk.......en dat is het ook wel, ware het niet dat er ook andere kapers op de kust zijn die de grond van m'n groente tuintje lekker vinden......
Onkruid, de doem van elke tuinierder.

In de spaarzame tijd die ik over heb, na het echte werk in het motel, lever ik een verbeten strijd met het onkruid dat zo welig tiert. Het is een strijd die ik langzaam maar zeker aan het verliezen ben, ik weet het, maar dat maakt het resultaat van dat wat wel lukt er niet minder indrukwekkend op.

Tot nu toe hebben we al spinazie uit eigen tuin gegeten en vanmiddag heb ik het eerste kropje sla de grond uit gerukt.

Eerste Spinazie!

Eerste krop(je) Sla!

De doperwten zijn druk aan het groeien en de tomaten zijn in m'n kasje doen hun best om groter te groeien.
Gek genoeg heb ik nog geen komkommer-plantjes gezien en de worteltjes zijn ook nog niet boven de grond (maar die groeien misschien wel eerst naar beneden...)
Er zitten tientallen bloemetjes in de aardbeien planten, dus dat komt ook wel goed. De framboos zal volgend jaar pas vrucht geven, want die heb ik pas dit jaar geplant.

Buiten m'n groente tuintje en m'n kasje, heb ik ook nog een kruiden-tuintje, want niets is lekkerder dan koken met verse kruiden (of door de sla!) met peterselie, bieslook, thym, basilicum en salie.

Ik met groene vingers....het komt ook voor mijzelf als een verrassing. Ik kon vroeger niet eens een vetplant in leven houden.
Maar voorlopig gaat het met het eetbare spul vrij aardig.
Al zeg ik het zelf.

Kispiox Valley Rodeo

2010-06-05T19:31:00.001-07:00

Shot!

2010-05-29T13:46:00.001-07:00

Jesse is een weekendje op stap met z'n vriend Sage en familie naar Prince George om allemaal stoere dingen te doen die je hier niet (zoveel) hebt. Museum, bioscoop, zwembad, laser gamen, golfen etc.etc.

Dus wij maken het thuis gezellig met z'n drietjes.
Het is geweldig weer....twintig graden schijnt, maar het voelt zoveel warmer! Volop zomer, lijkt het wel.
Vakantie in de tuin.

We hebben gisterenavond maar weer eens een vuurtje gemaakt. Niks leuker dan een worstje aan een stokje rijgen, boven het vuur hangen, wachten tot het klaar is, een broodje eromheen doen en lekker smullen!

Gijs bezig met een moeilijk klusje.

Terwijl Snowy wacht of er wellicht nog een stukkie worst overschiet ergens......

Je ontmoet in zo'n motel allerlei verschillende mensen, één van de leukste kanten van ons vak, denk ik.
Vandaag checkte een gast uit die een week in het motel logeerde.
Voordat ie weg ging vroeg hij of onze jongens al groot genoeg zijn voor een slingshot......hij gebruikte hem niet meer en het is tenslotte echt een Boy Toy....het draaide er op uit dat Gijs de slingshot in z´n handen gedrukt kreeg, samen met een paar zakjes extra kogeltjes erbij en de waarschuwing dat ie niet op andere mensen mocht schieten.

En dan moet je gelijk uitproberen of je een paar blikjes omver kan schieten, natuurlijk!
En dan zijn wij ook niet de beroersten om eens even te proberen of dat leuk is....

En wie schoot er als enige raak?????

Hahaha...ik!
Meer geluk dan wijsheid, ben ik bang.....

Van de week nog de Hanging Baskets gemaakt voor het motel..het zier er allemaal weer prachtig uit!
Al zeg ik het zelf....

Brrrrr...

2010-05-21T12:45:00.001-07:00

Meestal schrijf ik over het heerlijke weer dat we hier hebben (en een paar keer over heeel koud winterweer), maar vandaag.....
Het is Hollands Weer.
Koud.
Wind.
Regen.
En dus Guur.
Hu.

Volgens mij heeft die droge grond nu wel even weer genoeg nattigheid gehad.
Het mag wel weer even droog en zonnig worden wat mij betreft!

Voor de rest gaat het bere-lekker.
De eerste Europese toeristen zijn binnen geweest en het is, vooral vandaag, reuzedruk op Highway 16.
Het eerste lange weekend komt er aan. Aanstaande Maandag is iedereen vrij vanwege Victoria Day
Victoria Day staat symbool voor het Begin van het Toeristen Seizoen: De Candadees trekt er gewoontegetrouw op uit om te gaan kamperen of in ieder geval op uit te gaan.
En het staat symbool voor het begin van het tuinierders seizoen, omdat de kans dat er nu nog vorst komt miniem is.
Maar ik heb de doperwten, de spinazie en de sla al uit de grond!
Ha!

Geen foto's deze keer..het is te grijs en te nat en geen lekker weer om er op uit te gaan. Binnen is het veel lekkerder.

Uitproberen

2010-05-14T20:24:00.000-07:00

Het is hier al weken geweldig weer.
Veel, heel veel zon, strak blauwe luchten zover als het oog reikt (en dat is ver!), af en toe een wolkje en in de namiddag vaak een verfrissend briesje.
En na wat welkome regen anderhalve week terug, is de lente hier los gebarsten.
Eén van m´n appelbomen staat in bloei en dat vraagt natuurlijk om foto´s.

En als je dan eenmaal aan de gang bent......

Nog eentje dan.

Ik kan eindelijk foto's maken zoals ik ze voor ogen heb en dat is wel zo'n geweldig gevoel! En aangezien het hier barst van het moois ben ik nog lang niet uit gefotografeerd!

Carnaval!

2010-05-11T23:39:00.000-07:00

Carnaval hier is niet zoals in Nederland; verkleed, hossend en half dronken door Oeteldonk zwalken.
Carnaval betekend hier kermis en het is werkelijk één van de hoogtepunten van het jaar, in ieder geval voor de plaatselijke jeugd. Onze jongens wisten het drie weken geleden al: The Carnaval is coming to town!!!
Eén dag maar, dus de voetbal moest er aan geloven vandaag.
Vooruit dan maar.

Het lijkt niet zo groot, maar het is meer dan we in een heel jaar zagen, en dat is inclusief de kermis in Smithers.

Zonder botsauto's geen kermis, dat geldt hier natuurlijk ook!

Gijs in de Cakewalk

Jesse, Bobbi-Jean en Gijs van de grote glijbaan

Jesse bezig in de schiettent.
In plaats van met een luchtbuks, krijg je hier een lucht-mitrailleur, een patroon met 100 kogeltjes en dan moet je de rode ster op het kaartje aan gort schieten.
Veel leuker natuurlijk!

Met z'n tweetjes.

Heerlijke middag, prachtig weer, blije kinderen, pizza als avond eten (want we gaan niet koken als we naar de kermis kunnen, natuurlijk!).
Iedereen tevreden.

Foto's

2010-05-10T09:09:00.000-07:00

Natuurlijk nog geen tijd gehad om er op uit te gaan.
Ten eerste is het ochtend en ten tweede moeten al die kamers ook nog schoon.....vandaag zit het er niet meer in (maar je weet nooit!)

Dan maar twee foto's die ik gisteren nam.

Die kolibries zijn wel zulke geweldige vogeltjes!
De enigste vogels ter wereld die stil kunnen hangen in de lucht en achteruit kunnen vliegen! Ze vliegen de hele dag af en aan naar die Feeder en vooral 's avonds gaat het er om wie de baas is.....het mogen dan misschien wel kleine vogeltjes zijn, maar het zijn een stel felle donders!

Die bergen. Daar krijg je werkelijk waar nooit genoeg van.
Elke dag, op elk moment van die dag, zien de bergen er anders uit.
Andere licht, andere stand van de zon, bewolking, losse wolken...soms zijn de bergen blauwig en in de avondzon vaak wat roze-rood......
En met de nieuwe camera kan ik heeeeeeel ver inzoomen nu.
Misschien kan je de Mountain Goats wel zien ergens....het plaatje is er scherp genoeg voor!

Binnenkort meer....aan het werk nu!

Dat was me het weekendje wel.....

2010-05-09T21:19:00.000-07:00

Helemaal vol zaten we dit weekend.
Mudje, No Vacancy vol.
Het is namelijk Moederdag Bingo Weekend in The Hazeltons e.o.
Je gelooft het niet, maar mensen rijden ruim 700 kilometer om die Bingo's bij te wonen.
Prijzen to tien duizend dollar...dan willen ze wel.

Dus wij zitten met een motel vol bingo-ers en aanhang.
En dat is eigenlijk best grappig, want op het moment dat er iemand hoort dat er ergens nog een bingo is, springen ze met z'n allen in hun auto en is binnen mum van tijd de parkeerplaats leeg.

Dus druk ,druk ,druk.
Gisteren Gijs z'n achtste verjaardag groots gevierd en vandaag Moederdag.
Niet met een bingo, daar hadden we geen tijd voor, die kamers moesten wel schoon.

Ik was op mijn verjaardag al heel erg verwend, met allerlei geweldige kado's, maar vandaag spande toch wel de kroon.
Ik heb van Piet een nieuwe digitale camera gekregen.
Een hele mooie en een hele goeie.

Wanneer het aantal gasten het toelaat (en dat is morgen waarschijnlijk al, want dat checked iedereen weer uit, omdat de Bingo is afgelopen)ga ik mooi met m'n nieuwe toestel op pad om eens wat mooie blogfoto's te maken!

Dag

2010-05-06T17:30:00.000-07:00

Heel eerlijk?
Ik zag eigenlijk best wel een beetje op tegen mijn eerste verjaardag hier.

Normaliter resideerde de hele familie in huize van der Plas ergens op een gunstig tijdstip tussen Gijs' en mijn verjaardag (respectievelijk 8 en 6 mei). Hele dag feest, taart, borrelen en 's avonds een tafel vol eten voor iedereen.
En dat zit er nu natuurlijk niet in en om nou alle gasten ons huis binnen te sleuren en een verplicht feestje aan te bieden om er toch maar wat van te maken.....dat zag ik ook niet echt zitten.

Maar het werd wel een Echte Verjaardag!
Met heel mooie kado's, taart en gezelligheid en natuurlijk heel erg verwend door man en kinderen.
Onze housekeeping hulp Ann bracht zelfs een kadootje mee vanmorgen!
De hele familie vanmiddag om de beurt aan de telefoon, zingend en feliciterend en gezellig kletsend.
Als vanouds, alleen dan telefonisch.

Lieve kaarten via de post, berichtjes en felicitaties op de digitale Social Networks van alles en iedereen.

Ik was, kortom, echt wel heel erg jarig!

Dank je wel allemaal.
Jullie hebben mijn verjaardag een gouden glansrandje gegeven, waar ik gedacht had dat ie een beetje onopgemerkt voorbij zou gaan.

Achteraf een Beetje Dom.
Ik had beter kunnen weten!

Fun Night

2010-04-23T10:42:00.000-07:00

Op de school van de jongens was het gisterenavond Fun Night.
Wij dachten aan een disco (weer), maar we hadden het mis.

Fun Night is een soort Mini Fair, met allerlei stalletjes waar je spelletjes kan doen en kleine prijsjes mee kan winnen. Bij de ingang kon je kaartjes kopen om aan die spelletjes mee te doen. De opbrengst van The Fun Night gaat naar de school, zodat er geld is om allerlei leuke dingen te doen.

Er waren een aantal spellen waar ik nog nooit van gehoord had, zoals bijvoorbeeld Cake Walk.
Ik wist niet beter dan dat dat zo'n ding is op de kermis met allerlei bewegende vloerdelen. Ook leuk, maar heel iets anders dan de Cake Walk op New Hazelton Elementary. Hier is het een soort stoelendans, maar dan zonder stoelen.
Er zijn cijfers op de vloer geplakt en je loopt van het ene naar het andere cijfer. Als de muziek stopt en je cijfer wordt getrokken, krijg je een taart (gebakken/ gekocht en gedoneerd door de ouders).
Groot succes natuurlijk!

Fifty/Fifty Raffle, kende ik ook niet.
Je koopt een stuik of wat kaartjes en aan het eind van de avond wordt een nummertje getrokken. Als dat nummer op je lootje staat krijg je de helft (50%) van de pot.
Ach...het is voor het goede doel, dacht ik nog, toen ik een rits van die lootjes kocht.
Bleek toch mooi aan het eind van de avond dat ik de helft van de pot won!!!!
Ik schrok er zelf van.

Enfin, Fun Night was een groot succes.
De jongens vonden het geweldig en Mama ook.

Nog even iets heel anders: eergisteren de Hummingbird Feeder opgehangen.
Jawel, ook hier in het Hoge Noorden van BC (LOL) hebben we kolibries.
Die vogeltjes hebben nog niet zoveel te eten hier en daarom hang je een Feeder op met suikerwater er in. Dan kunnen ze dat lekker opslobberen.
En ik was net op tijd.
Gisteren verscheen de eerste kolibrie en vandaag een half uurtje voor het raam gezeten voor het bewijs.

Da´s toch mooi.

Brand !!!!!!!!!!!!!!!

2010-04-19T22:04:00.001-07:00

Het is hier de gewoonte om in het voorjaar gras af te branden.
Zo raak je je ouwe gras kwijt en is er weer ruimte voor de nieuwe grasjes om te groeien. Een behoorlijk gazonnetje in een handomdraai.

Naast het motel hebben wij ook zo'n landje liggen.....voor de helft vol met oud, lang platgeslagen gras. En een boel ouwe takken, half verbrande boomstronken en nog wat groot tuinafval waarvan ik geen idee had hoe ik er af zou kunnen komen, zonder het halve dorp per ongeluk in de hens te steken. Het is namelijk gevaarlijk droog al overal, ondanks dat het nog maar net voorjaar is.
Vorige week nog liep zo'n gras afbrand sessie behoorlijk uit de hand en heeft The New Hazelton Fire Department nog zes uur staan te blussen om het nabijgelegen Hagwilget een beetje te behouden.....

Ik wilde dus eigenlijk wel hulp van de brandweer om mijn landje af te branden. In een klein dorp blijkt dat helemaal niet moeilijk. De eigenaar van de auto-onderdelen winkel tegenover ons is baas van de brandweer en zij wilden ons landje best als brand oefeningetje gebruiken.

Vanavond kwamen ze, met een heuse brandweerauto, brandertjes om het gras aan te steken en een brandweerslang om de boel onder controle te houden.
En dan is het natuurlijk feest.....

Die grote stapel blokken hout aan de rechterkant van de foto houden we lekker zelf, voor de rim!

Kenny, Jesse en Gijs.

Daar gaat het!

De jongens helpen met het onder controle houden van de takken-brand.

Jesse aan het blussen.....

.....en Gijs natuurlijk ook!

En als alles in ieder geval onder controle is, nog even in de brandweerauto, met de zwaailichten en de sirene aan.
How cool is that!

In het najaar komt de brandweer terug om de rest van de boomstronken en ander tuinafval weg te branden.....

Rim

2010-04-13T21:54:00.000-07:00

We've got a rim!
Een rim is een velg. Eigenlijk hebben we er dus al 12 (4 voor Piet's zomerbanden, 4 voor Piet's winterbanden en 4 voor al mijn banden), maar nu hebben we ook een losse velg, zonder band.
Alsof dat nou iets is om een stukkie over te schrijven, laat staan om er juichend over te doen......

Eén van de dingen waar wij altijd extra naar uitkeken, wanneer we op vakantie gingen naar Canada, was om vuurtjes te stoken. Niet zomaar een beetje de natuur in de fik steken, dat is namelijk strafbaar en erg gevaarlijk, maar om een gecontroleerd vuurtje maken. Op bijna alle campings in, in ieder geval, BC, liggen velgen op de grond om een vuurtje in te maken.

Het is zo´n feest: hout zoeken, vuurtje maken en gaande houden, worstje op een stokje, boven het vuurtje totdat ie gaar is, broodje eromheen en eten maar.
Je gaat er bovendien zo lekker rokerig van ruiken.
En er is geen warmte zo lekker als vuurtjes-warmte.

Het was dus een wens van ons om ook zo'n rim te bezitten en wanneer we maar willen van die vuurtjes te kunnen maken.
Vanochtend ben ik naar de Kaltire getogen en daar kreeg (!!!) ik een grote velg. Een ouwetje, maar voor vuur prima!
Vanavond met de mannen dus lekker worstjes-aan-een-stokje boven het vuur gebraden.
Jammie!

Gelukkig ligt er nog genoeg hout voor de hele zomer (als het gevaar voor bosbranden niet te hoog wordt).

Ben ik weer!

2010-03-31T21:41:00.000-07:00

Zo.
Dat was Maart alweer.
Kamers schoonmaken, kamers renoveren, Spring Cleaning, schilderen, opruimen en uitzoeken (waar heb ik dat eerder gehoord???), gezellig met gasten praten, reserverings-mailtjes beantwoorden.......we hebben het stinkend druk!

Stom om daar over te gaan klagen, natuurlijk, en dat doen we dus ook helemaal niet.
We hebben een droomstart gemaakt met ons bedrijf: drukste Januari, Februari en Maart ooit! En het echte seizoen moet nog beginnen....

Maar ja, dan schieten andere dingen er wel eens bij in, zoals het bijhouden van een blog bijvoorbeeld. En eerlijk gezegd gebeuren hier niet zo heel veel bijzondere dingen, behalve dan dat we hard werken en geweldige resultaten boeken, een fijne tijd hebben met elkaar, nog steeds vreselijk genieten van alle uitzichten, ruimt en rust, leuke ontmoetingen en gesprekken hebben met gasten.....je zou bijna zeggen dat het saai wordt!

Eén bijzonder dingetje dan maar.....ik schrijf al een poosje verschillende verhalen voor een online schrijvers-groep en via hen hoorde ik van een schrijfwedstrijd.
Het duurde even voordat ik het durfde, maar ik heb een verhaal geschreven en opgestuurd.
En nu dus maar afwachten of en wat ik terug hoor.

Wonderlijk

2010-02-19T22:55:00.000-08:00

Vanavond eens even wat blogjes door gekeken uit zowel het nabije, als het verdere verleden.
Over vakantie in Canada en dan weer terug moeten terwijl je dat eigenlijk he-le-maal niet wilt. Over wachten, wachten, wachten, onzekerheid, verlossende woorden, hernia's, al die leuke dingen van de kinderen, van twijfels ook wel en van apen en beren, ergenissen, opluchting, de laatste loodjes en afscheid nemen.

En nu zijn we hier.
Ik weet het, dat zinnetje heb ik al veel vaker geschreven, maar het is nog steeds zo'n ongelooflijk gevoel.
Van de week met m'n moeder en Snow rond Ross Lake gewandeld.
Zo mooi!
Het meer nog bevroren, strak blauwe lucht en wit besneeuwde bergen, zover het oog reikt. Welke kan je ook opkijkt het maakt niet uit, overal ziet het er uit als een ansichtkaart.

Buiten al dat moois is het hier al dagen fantastisch weer!
Zonnig en echt warm.
We hebben hier een belachelijk zachte winter gehad (niet dat wij dat heel erg vinden...), de ganzen zijn al terug, de katjes bloeien en er zitten overal alweer dikke knoppen in de bomen.

En dan sta je op een ochtend op en dan zie je dit:

En dan weet ik dat al dat wachten, al die twijfels, de angst ook dat het misschien niet door zou gaan, al dat wat zo mooi beschreven staat in de blogs van zowel Piet als mij, dat dat het uiteindelijk meer dan waard is geweest.

Veel meer.

It has begun

2010-02-12T22:04:00.000-08:00

De komende twee weken is BC een beetje het middelpunt van de wereld.
Ten minste: voor de sportliefhebbers.
En voor Canadezen.

De openingsceremonie was indrukwekkend en voor ons een beetje extra speciaal: onder de native dansers die bij de openingsceremonie optraden zijn 70 dansers uit het dorp Kitseguecla, zo'n 26 kilometer van ons vandaan.
En daar zijn we natuurlijk best trots op!

Een kleine twee weken geleden werd de Olympische Vlam door The Hazeltons gedragen en het was een prachtig gezicht:

Het aller mooiste en meest bijzondere vind ik dat Canadezen zo trots zijn op hun land, op hun atleten en op het feit dat de Olympische Spelen alweer in Canada zijn.
Dat zagen wij al bij de Torch Relay....de Olympische vlam die maandenlang door duizenden Canadezen door het hele land is gebracht.
Mensen zijn vereerd en trots dat ze De Vlam mogen dragen.
De Maple Leaf wordt met trots gedragen, niet alleen door de sporters, maar door alle Canadezen.

Ook al zijn we met z'n heel erg trots op al Onze Olympische Sporters, uiteindelijk is er maar 1 sport die er toe doet op de Olympische Spelen voor de Canadezen en wordt er met vol verwachting uitgekeken naar die Gouden Medaille.....het is ze nog nooit gelukt en misschien daarom juist nu.....een Gouden Medaille voor het Canadeze (IJs-) Hockey Team.

Let the Games begin!

Nostalgie

2010-01-07T16:29:00.000-08:00

M'n Broer stuurde me een mailtje met een linkje.
Streetview van dorp Norg, waar ik opgegroeid ben.

Gelijk even kijken natuurlijk!
Tot nu toe kan je alleen door de drie hoofdstraten die het dorp rijk is heen euh...wandelen, of rijden of viewen of hoe je dat ook mag noemen. Het buurtje waar wij woonden is nog niet te bekijken.

Het is een gekke gewaarwording.
Alles lijkt zo klein.
Kneuterig.
De weg lijkt zo smal dat ik me af vraag of er wel twee auto´s naast elkaar over kunnen...de bomen staan zo dicht langs de weg.

Heel veel herken ik nog wel (ik heb er slechts een kleine 18 jaar gewoond......), maar zoals dat gaat met de tijd is er ook wel het één en ander veranderd.
Een lelijk modern gebouw tegenover wat vroeger Bakkerij van Esch was, Slagerij Been is al heel lang weg.
Daar zie ik nu een een ondefinieerbaar winkeltje, ik kreeg van één van de broers Slager Been (ik zie ze nog zo voor me de twee broers, oude mannen al toen ik klein was, een met een hazenlip en de ander met een dikkig kaal rond hoofd) altijd een lekker plakje worst.

Op het balkonnetje van het mooie huis waar vroeger een dokter woonde hangt nu de was te wapperen en zijn de zijkanten van de dakkapellen blauw...brrrrrr......
Het Oude Groene Kruis gebouwtje waar ik m´n kinder-inentingen gehad heb, staat er nog gewoon en de frietzaak waar wij bij uitzondering wel eens patatjes haalden is er ook (heet nu "Succes"....hoe kom je er op!).

En ineens hoor ik Wim Sonneveld in m'n achterhoofd....Thuis heb ik nog een ansichtkaart waarop een kerk een kar met paard.....ik ben niet zo oud en er waren bij ons al lang geen karren met paarden meer, maar toch....de essentie van het liedje....ach, het is het dorp waar ik opgegroeid ben.

Zon!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2010-01-03T12:34:00.001-08:00

Als het winter wordt zakt de zon hier achter de berg en die komt na een maandje ofzo weer te voorschijn.
En vandaag is ie weer voor het eerst weer hoog genoeg om in huis te schijnen.

WAT EEN LICHT!

Wat zijn de ramen vies!
Wat veel stof!
En wat is de vloer vies!

Ik heb er niet echt last van gehad, maar het is toch heel fijn dat ie er weer is.
Tenminste....voor het licht, niet voor het huishouden......

Het duurt nog maar een paar minuutjes per dag, maar vanaf nu hebben we tenminste weer de zon in huis.

En dan ga ik wel even wat anders doen voorlopig, als ik geen zin heb om de ramen, het sotf en de vloer te zien.

Nieuw Jaar

2010-01-01T11:05:00.000-08:00

Zo.
De oliebollen zitten achter de huig, evenals de zelfgemaakte monsterlijke bitterballen en kroketachtige aanhangsels.
Wel lekker, daar niet van, de inhoud was heerlijk, nu de vorm nog.

In New Hazelton is Oud-en-Nieuw uitgestorven, hebben we gemerkt.
Je hoorde alleen in de verte vlagen muziek uit de kroeg, waar gisteravond naar de kwaliteiten van de zangeres te horen een Karaoke evenement plaats vond.

Maar binnen was het gezellig.
En daar gaat het om.

En nu heb ik zin in de Grote Schoonmaak.
Kerstboom er uit, opruimen, ein-de-lijk de verhuisdozen leegmaken en alles een plekje geven.
En beginnen met de renovatie van enkele of meerdere kamers van het motel, geheel afhankelijk van wat we tegen komen en hoe snel het gaat.

Een nieuw jaar is schoon, een blank canvas waar nog van alles op kan.
Heerlijk vind ik dat.
Als een nieuw begin.

En Goede Voornemens?
Het enige goede voornemen dat ik heb is om weer eens de blogs van andere mensen te gaan bijhouden.
Twenty-Ten wordt het jaar van de naar buiten gerichte blik.

Ik heb er zin in.

Oud en Nieuw

2009-12-31T11:25:00.000-08:00

Veel Nieuw en weinig Oud dit jaar.

Het was me er wel eentje......een jaar om niet licht te vergeten.
Een jaar om in te lijsten.
Onwerkelijk bij tijd en wijle en soms ook een beetje verdrietig.
Maar het was vooral een jaar waarin we wonderlijke wegen bewandelden en onvermoede resultaten behaalden.
Een jaar waarin we werkelijk onze dromen waar gemaakt hebben en waarin, ook en vooral de kinderen, geweldige prestaties hebben geleverd.
Een jaar waarin we zoveel nieuwe lieve mensen hebben ontmoet en we geweldige dingen hebben gezien.
Een jaar waarin er bijna geen dag voorbij ging, waarbij we tegen elkaar konden zeggen dat we zoiets nog nooit hadden gezien noch meegemaakt.
En dan was het ook nog zo!

Gisterenavond kwam er evengoed nog een vreemde gedachte bij op, iets wat ik me nog niet eerder gerealiseerd had.
Het jaar twee-duizend-negen duurt voor ons negen uur langer.
Als het hier drie uur ´s middags is, is het in Nederland twaalf uur en officieel 2010, maar dan moeten wij nog negen uur wachten voordat wij 2010 in zeilen.

Zomaar negen uur erbij gekregen.
´t Is toch wat.

Over een half uurtje begin ik met de jongens aan het maken van de oliebollen.
En daar verheugen we ons enorm op, want ondanks dat we in Canada zitten hebben we onze Nederlandse smaakpapillen nog niet verloren.....
En bij Oud-en-Nieuw horen nou eenmaal oliebollen!

Een Gelukkig Nieuwjaar aan één ieder die meeleest.
Voorzichtig met vuurwerk (dat hebben we hier dan weer niet) en al het Goede voor 2010!

Winterwonderland!

2009-12-29T15:55:00.000-08:00

Het begon gisteravond zo rond een uur of vijf te sneeuwen en het is vanavond om een uur of zeven pas gestopt.
The first Big Dump of the Season, zoals ze hier zeggen.....
En dan krijg je dus dit:

Er was zoveel sneeuw gevallen dat we zelf de parkeerplaats niet meer schoon konden krijgen. Dus hebben we daar maar een mannetje voor gebeld.
Het was vet spectaculair!
Die berg sneeuw op de achtergrond komt van onze parkeerplaats...en toen was ie nog maar net begonnen....kan je nagaan....

Die man zal wel gedacht hebben: "wat een gekken zijn dat!"
De kinderen stonden stijf tegen de ramen om maar niks van het schouwspel te missen en wij stonden buiten een fotootje te maken.

Elke dag is weer een avontuur hier ;-)

Vluchtige Kerst.

2009-12-27T13:28:00.001-08:00

Kerstmis is alweer voorbij.....

Gek toch; meestal leef je er heel lang naar toe, maar als je twee keer met je ogen knippert is het alweer geweest.

Ik bedacht me op de avond van Eerste Kerstdag dat het ons dit jaar een beetje overvallen heeft.

De Kerst.

We waren nog zo bezig met van alles en nog wat en toen was het bijna al zo ver.

Dus: snel Kerstboom hakken in het bos, optuigen, motel een beetje versieren, kadootjes scoren en dat gaat hier wat anders dan in NL.

Een " ach-ik-ben-wat-vergeten-nu-moet-ik-weer-terug" heeft hier veel meer voeten in de aarde dan in NL...in ieder geval een rit van minstens drie kwartier!

Als de wegen goed begaanbaar zijn.

Dan krijg je dus dat je je boodschappen/inkopen moet plannen met het weer in gedachten....niet te vroeg weg, niet te laat terug, want dan vriest het en kan het glad zijn.....wanneer gaat het sneeuwen en hoeveel.....

En als iets dan uitverkocht is is het gewoon jammer.....tijd om terug te gaan was er niet.

Evengoed hebben we het heel fijn gehad, met leuke kado's en veel en lekker eten.

Wat dat betreft is mijn boodschappen-regime voor dit land ideaal....ik had toch altijd al een voorraad om de hele buurt me te voeden....nu kunnen we daar nog een poosje mee voort wanneer er geen boodschappen gedaan kunnen worden.

Boxing day (2de Kerstdag) hebben we weer gewoon gedaan....en dus is de kerst alweer voorbij.

Volgend jaar weten we gewoon beter van hoe en wat en zullen we (nog) beter beslaan ten ijs komen!

Volgende hoogtepunt: Piet's verjaardag morgen én Oud-en-Nieuw met Oliebollen!!!!!!!!!!!!

Wij zijn nog lang niet uit gevierd voorlopig!

Hazelton Hockeyville 2010

2009-12-20T14:28:00.000-08:00

Hockey is groot in Canada.

En dan heb ik het niet over Hackey-met-een-stackey zoals in Nederland.......

Hockey is hier IJshockey.

Dat andere heet hier fieldhockey en daar hebben ze hier niet zoveel mee.

Niks eigenlijk.

Elk jaar is er in Canada een wedstrijd in welke stad of dorp Hockey de grootste rol speelt.

Waar hockey misschien wel nét zo belangrijk is als ademen.

En dan zou je denken dat een klein plaatsje als Hazelton niet zo'n grote kans maakt, maar het tegendeel is waar.......

Hazelton heeft één Arena, met een houten dak.

En als het sneeuwt, sneeuwt het naar binnen.

En het is er niet warm te krijgen.

Eigenlijk moet dat ding vervangen worden, maar daar is gewoon geen geld voor.

Door verhalen over Hockey en de Arena en Hazelton te publiceren op de site van Hockeyville 2010 laat je weten hoe belangrijk hockey is in je gemeenschap.

En de hoeveelheid verhalen speelt een rol in het behalen van de volgende ronde.

Als je al die verhalen van Hazeltonners leest, dan begrijp je hoe graag ze willen winnen.

En hoe belangrijk de Arena is.

En zie je waar een klein stadje groot in kan zijn.

Want we zijn op het moment de eerste van BC en staan op de derde plaats in Canada!

Grote kans dat Hazelton Hockeyville 2010 wordt!!!!!!!!!!!

En je mag natuurlijk je steun uitbrengen op de site van Hockeyville 2010!

Verbaasd

2009-12-19T11:16:00.001-08:00

Het was eigenlijk een grapje.

Ik liet de jongens één van de Kerst folders zien, die elke week weer in onze postbus belanden.

Er stonden kinderen in met Kerstkleren aan.

Misschien ligt het aan mij, maar ik moet zeker dertig (!!!) jaar terug in de tijd voor Kerst- of Zondagskleren.

Dan moest je opgeprikt, want het was feest.

Ik had meestal kleren aan die ik he-le-maal niks vond, die niet lekker zaten en je moest het vooral netjes houden.

Brrrrrr....netjes.

Om mijn kinderen dat jeugdtrauma te besparen hebben ze nooit kerst- of zondags- of feestkleren gehad.

Maar hier hebben ze ze wel.

Ik heb al verschillende keren kinderen gezien die gewoon in pak liepen.

Op hun verjaardag bijvoorbeeld.

Gewoon op school.

Dussss......ik liet de kerstfolder aan de jongens zien en zei als grapje dat ze misschien wel nieuwe kleren kregen voor Kerst.

Ik had verwacht dat ze zouden zeggen dat ze écht niet zo'n apepakkie zouden aantrekken, hoe ik op het idee kwam etcetera etcetera.

Maar zo ging natuurlijk niet.......

Ze vonden het echt heel mooi.

Ze wilden wel zo'n nette broek.

En een overhemd.

En een stropdas.

En het liefst ook nog een colbertje.

En ook nog nette schoenen, want die gympies stonden er natuurlijk he-le-maal niet bij.

Dus nu hangen er twee hangers in de kast met een nette broek, een overhemd en een stropdas.

Ze hebben het al aan gehad ook.

Om te laten zien.

En toegegeven: het staat geweldig!

En als het dan Kerst is moeten Papa en Mama ook maar nette kleren aan.

Want anders is het natuurlijk geen gezicht.........

Zucht.

Bijna Kerst

2009-12-16T12:53:00.000-08:00

" En nu staan en hangen al die dingen weer verspreid door het huis.
Met een heel andere lading.
Na deze Kerst gaan ze in het bubbeltjes plastic en wordt de doos dichtgeplakt.
En dan pak ik ze volgend jaar uit in Canada! "

Schreef ik een jaar en een dag geleden.

Zo'n eerste jaar is ook een jaar van terugkijken.
Vorig jaar om deze tijd....de eerste verjaardag......de eerste kerst.....de eerste verjaardag in Nederland waar we niet bij zijn.....
En dat is iets waar je af en toe ook wel eens verdrietig van kan worden.
Want hoezeer we het hier ook naar ons zin hebben, hoe gelukkig we hier ook zijn, niemand kan om het feit heen dat we veel mensen die we liefhebben hebben achtergelaten toen we naar Canada gingen.

" Maar dat wist je toch? Dat is een gevolg van jullie emigratie. Had je niet moeten gaan"

Ja, dat wisten we.
Maar dat neemt niet weg dat het soms wel een beetje zeer doet, vooral zo tegen die dagen die je traditiegetrouw met elkáár doorbrengt.

En dan kunnen we wel mooi weer spelen en net doen we of we niemand missen, maar soms is dat gewoon niet zo. Elke emigrant zal die gevoelens herkennen, hoezeer we ook verknocht zijn aan ons nieuwe thuisland.

Evengoed: de kerstboom staat.
Een pannetje kippensoep pruttelt op het fornuis.
Kerstmuziek schalt uit de boxen.
Buiten sneeuwt het en binnen is het fijn en warm.

Morgen gaan we naar school voor een Kerstconcert waar de kinderen al weken voor aan het oefenen zijn en dan hebben ze al bijna vakantie. Lekker twee weken om het huis.

Eén ding hoeven we niet aan te twijfelen dit jaar: we krijgen in ieder geval een Witte Kerst!

En hoe voelt dat dan, min 22?

2009-12-07T12:36:00.000-08:00

Ik had het nog nooit meegemaakt.....min 22 graden celsius.

Het was daarbij trouwens wel prachtig weer: strak blauw, geen wind, geen sneeuw....wel jammer dat de zon in dit jaargetijde achter de berg verdwijnt voor het grootse gedeelte van de dag. Evengoed zag het er prachtig uit, toen de zon wel even voorbij piepte.

Eigenlijk is daar maar één antwoord op de vraag: min 22 is koud.

Heel koud.

Zo koud, dat het snot in je neus bevriest.

Letterlijk.

Echt waar.

Maar gelukkig vinden de Canadezen dat ook koud, dus het ligt niet aan ons.

Ze zeggen dat het niet echt meer uitmaakt als je voorbij de min 20 bent.

Of het dan min 35 wordt (kan ook!) of min 25, op een gegeven moment voel je het gewoon niet meer.

Als het min 35 is, zoals in Edmonton, moet je alleen uitkijken dat je geen huid blootstelt aan de kou.

Met die temperaturen bevriest het binnen minuten!

Als het zover is/komt breng ik de jongens wel met de auto naar school.

Gelukkig is het vandaag weer een stuk warmer: min 16.

En dát voel je wel.

Wij hebben alweer een laagje uitgedaan.

Volgende week schijnt het net boven het vriespunt te worden (20 graden verschil met gisteren!).

Ik denk dat ik m'n korte broeken maar ga opzoeken.

Canadian Sinterklees

2009-12-05T22:46:00.000-08:00

Sinterklaas, die fijne man,

is alleen voor Nederland

In Canada heeft zijn neef Santa

De kadootjes in de hand

Het is voor ons wel wennen

Zo zonder Sint & Piet

Geen gedichten, speculaas

Chocoletters hebben we niet.....

Het is een beetje kaal

De kids waren niet blij

Zelfs wij waren van de leg

En dat is geen aanstellerij

Maar oh, wat een verrassing! Pakketten op het Postkantoor

Ze kwamen van de HulpSinten

Die hadden ons verdriet wel door!

Dus vanavond was het ook bij ons,

Met kadootjes en met pepernoten,

Een heuse Sint op vijf december

En we hebben écht genoten!

December

2009-12-01T21:03:00.001-08:00

Precies een jaar geleden om deze tijd, zonder tijdsverschil want dat maakt het wel weer heel ingewikkeld allemaal, dus: vorig jaar op 1 december liepen Piet en ik door een donker en koud en nat Berlijn.
Na een heugelijke rit met de Tjoek-Tjoek, want dat was zo lekker relaxed reizen, (vond ik toen nog) en een romatische maaltijd in de plaatselijke pizzeria, lagen we uit te rusten op een hotelbedje.

Want op 2 december hadden we een heel belangrijke afspraak bij de Canadese Ambassade, alwaar door middel van een interview bepaald zou worden of wij een kans zouden hebben om te slagen in Canada.

De rest is geschiedenis.

En als we terugdenken lijkt het nog maar zo kort geleden.

Ik zie ons, na die 20 minuutjes kletsen met die Ambassade Meneer, nog zo buiten op de stoep staan, voor de ambassade, nog steeds koud, nog steeds nat en totaal perplex.

We zouden ons visum krijgen!

En nu is het alweer 1 December, in een totaal andere setting.

Ik heb vandaag kerstversiering gekocht.

Die twee dozen uit Nederland zijn niet echt genoeg om het motel een beetje aan te kleden.

Want kerst begint hier op 1 December.

Plotsklaps hoor je op de radio en in de winkels kerstmuziek.

Op de t.v kerstfilms.

Op 1 december, of daaromtrent, gaan de lichtjes aan.

En niet eerder.

Voor ons voelt het nog helemaal niet als Kerst, omdat er een feest tussenuit gevallen is.

St. Nicolaas is niet hier en dat is best wel raar.

Gelukkig weet ik al dat er HulpSinten in NL heel erg hun best hebben gedaan om tóch een beetje het 5 december gevoel naar Canada te brengen, dus helemaal zonder zitten we niet.

Het komt gewoon een beetje plotseling, die kerst, maar dat mag de pret uiteindelijk niet drukken.

Ik heb 2 kleine kerstboompjes voor op de balustrade, gekleurde lichtjes voor buiten, natuurlijk een krans voor op de deur en nog wat andere versiersels.

Want Christmas is hier Groot(s) en zo gaan wij het ook doen.

Een hele maand Kerst......

't Is effe wennen, maar wél lekker!

Spullen

2009-11-21T19:28:00.000-08:00

Nu we eindelijk écht thuis zijn, is het tijd om te kijken wat we allemaal meegenomen hebben uit Nederland.

Dozen uitpakken!

En als eerste zijn natuurlijk de keukenspullen aan de beurt.

Glazen, ovenschalen (heb ik nogal wat van.....) bekers, het is geweldig om te zien wat er allemaal in die dozen zit!

Er zijn al (!) vier dozen leeg, van de ongeveer vijf-en-zestig.

En eigenlijk was ik alleen maar op zoek naar een wijnglas......

In één van de vele kastjes die onze keuken telt, liggen twaalf Award Winning Wines uit British Columbia op me te wachten en ik had zo'n zin om een lekker flesje open te trekken.

Maar om een geweldige wijntje uit een limonadeglas te drinken grenst aan barbarisme.

Lijkt me gewoon ook niet zo lekker.

Vraag is natuurlijk wel hoe wij zomaar aan maar liefst twaalf Award Winning Wines uit British Columbia komen.

Van de week belde de makelaar die ons heeft geholpen het motel te kopen, om te vertellen dat ie een presentje naar ons opgestuurd had.

Aardig, vonden wij, we dachten aan een bosje pennen en stonden er verder niet bij stil.

Dat waren dus geen pennen, maar een doos met twaalf Award Winning Wines uit British Columbia.

En alsof dat nog niet genoeg was, kregen we ook nog eens een houten gedenkplaat met een foto van het motel en onze namen om te vieren dat we nu de eigenaren zijn.

Zou je denken dat je een makelaar die kado's geeft teveel commissie hebt betaald, maar het tegendeel is het geval.

Het was niet eens ónze makelaar, maar die van de verkopende partij.

Zij hebben ons alleen maar geadviseerd en uitgelegd hoe we één en ander zouden kunnen aanpakken.

Dat wijnglas heb ik uiteindelijk gevonden.

En dat wijntje heb ik ook gehad.

Heer-lijk.

We zijn er!

2009-11-18T22:39:00.000-08:00

Na twee hectische dagen zijn we op het punt waar we al ongeveer drie jaar van dromen.

Het Robber's Roost Motel is van ons!!!!!!!

Het was wederom een enorme emotional rollercoaster.

Weer verhuizen, dit keer voor zeker vijf jaar (of meer) een vaste stek.

Afscheid nemen van Rob en Marjon en eigenlijk in hun huis trekken, terwijl zij er nog niet (helemaal) uit zijn......Zorgen dat je kan slapen en eten en dat het voor de gasten net lijkt of je precies weet wat je aan het doen bent.

Gisterenavond, toen alles een beetje rustig was, hebben we er nog een pilsje op gedronken en kregen we van Rob & Marjon een Home Brewing set, om zelf wijn en bier te maken!!!!

Ze hadden bedacht dat dat beter bij ons in de smaak zou vallen dan een bloemstuk (wat hier, zo zeiden ze, bij een overname gebruikelijker is).

Dat hadden ze heel erg goed ingeschat.

Bovendien drinken bier en/of wijn veel lekkerder weg dan een bloemstuk ;-)

Vanochtend zijn ze weg gereden, op weg naar Nelson.

Dat was zo'n dubbel gevoel.

We zijn natuurlijk heel erg blij en gelukkig en trots met ons bedrijf, maar tegelijk verdrietig omdat we elkaar best gaan missen.

Vandaag gelijk aan de bak.

We zitten nog voor ruim meer dan de helft vol, en dat voor half November!

Dat is lekker beginnen.

Daarbij komt dat we ook begonnen zijn met een ander klusje: sneeuwschuiven op de parkeerplaats voor het motel.....

Daarvoor hebben we een Quad met een sneeuwschuiver ervoor. Voorlopig nog een heel leuk klusje, dus!

Afgelopen Zondag is het begonnen met sneeuwen en we hebben nu al/pas zo'n vijf centimeter.

Het was niet echt handig om onze spullen vanuit Two Mile naar New Hazelton te brengen; het is hier niet zo dat bij de eerste sneeuwval de strooiwagens uitrijden.

Pas gisterenmiddag reden de eerste zandauto's door de straten om zand op de wegen te strooien maar daarvoor waren de wegen al spekglad.

Dat gaat best met de goeie winterbanden die we hebben, maar het is evengoed uitkijken geblazen.

We zijn supertrots dat we onze droom hebben waargemaakt.

Nu we ons doel bereikt hebben, gaat het pas echt beginnen.

Maar naar de reacties van de gasten af te meten, komt dát wel goed!

De Dertiende

2009-11-13T23:05:00.000-08:00

Je hebt het hier ook, in Canada.

Friday the 13th

Persoonlijk heb ik niks met bijgeloof.

Zwarte katten, ladders, kapotte spiegels.....bangmakerij.

Als het zo uitkwam zou ik expres onder een ladder doorlopen op vrijdag de 13de, als ik er toevallig één zou zien. En dan om het lot te tarten er twee of drie keer onder door gaan.

Bijgeloof heet niet voor niets bij-geloof.

't Is net niet wat, als het ware.

Maar om op Vrijdag de Dertiende de papieren te gaan tekenen voor de overdracht van ons (bijna) motel is toch wel erg kras.

Afspraak is evengoed afspraak en vrijdag de dertiende doet het wat dat betreft net zo goed als elke andere dag.

Na het zetten van een stuk of twintig handtekeningen op even zovele formulieren en contracten was het gedaan.
Vanaf Dinsdag zijn we echt Eigenaar van het motel!
Dan gaan we het helemaal zelf doen.

Zijn we onze eigen baas, koffiejuf, receptioniste, portier en schoonmaak....alles in één.

Dat is spannend!

En leuk en geweldig en fantastisch ook natuurlijk, maar ook en vooral spannend.

Doe het maar.

Maak je eigen leven, niet meer afhankelijk van een ander voor de inkomsten, niemand die meer verteld wat je moet doen en hoe je dat gaat bereiken, zelf verantwoordelijk, zelf sturen, zelf de koers bepalen.

Zelf de toon zetten.

Dat gaat ons best lukken, wellicht niet altijd zonder slag of stoot (daarom hebben we die Maglite natuurlijk ook gekocht ;-) maar zo gaan die dingen eenmaal.

Maakt niet uit wat je waar doet, er zijn altijd pieken en dalletjes.

En een beetje verdrietig is het uiteindelijk ook wel.

Want nu wij eigenaar zijn, straks, over een paar dagen, gaan Rob & Marjon weg.

En dat is iets waar we niet naar uit kijken, al zijn we kunstgelukkig voor ze, maar we hadden ze het liefst nog even gehouden.

En dan niet eens voor het motel, maar gewoon voor onszelf.

Werelds

2009-11-10T22:19:00.000-08:00

Ik wandelde vanavond virtueel door ons Oude Dorp.

Door de straat waar we woonden.

Ik zag het huis waar we woonden met de auto ervoor die we niet meer hebben.

De bomen waren groen en de lucht was blauw.

Het leek heel dichtbij en vertrouwd, maar tegelijkertijd is het een wereld ver.

Morgen is het 4 maanden geleden dat we Nederland verlieten.

En in die vier maanden hebben we meer meegemaakt dan in de drie jaar daarvoor.

Zowat.

We hebben, letterlijk, ons hele leven om gegooid.

Het bevalt, het bevalt heel erg goed.

Volgende week gaan we weer eens verhuizen.

Voorlopig voor de laatste keer.

Nog even en dan zijn we eigen baas.

Een geweldig fantastisch en buikpijnigend vooruitzicht.

Nog steeds geen foto's op de blog.
Ik weet dat ik hopeloos achterloop en ja: dat ís inderdaad schandalig, maar het koppie is even druk met andere dingen.

Het komt wel weer, echt waar!

Beloofd.

Weer een update

2009-10-27T21:52:00.001-07:00

Zo langzaam als de tijd eerst ging, zo snel gaat de tijd nu.

Voor we het weten, is er ineens weer een week voorbij.....en wat voor één!

Vorige week zijn mijn neef Sven en zijn vriend, die zes weken door de VS en Canada trekken, een paar dagen bij ons geweest.

Het was écht gezellig (en niet eens in de eerste plaats omdat ie vier (!!!!) kilo zakken pepernoten voor ons had meegebracht); we zijn uit eten geweest en een hebben een middag rondgereden op de back-roads in the omgeving.

Toen we een broodje gingen eten bij een moerasje vond Jesse dat ie daar wel even rond kon kijken. Voor we het wisten zat ie tot aan z'n knieën in de modder en was ie een schoen kwijt.....Sven wist de schoen uit de modder te vissen.

We konden er allemaal (ja: ook ik!) om lachen.

Na drie nachten in New Hazelton zijn de mannen verder getrokken. Via Vancouver en Vancouver Island terug naar de VS.

We hebben afgesproken dat Sven snel terugkomt en dat ie dan langer blijft.

Vorige week heeft Piet rij-examen gedaan.

Het maakt niet uit hoe lang je je NL-se rijbewijs hebt; hier in BC moet je gewoon weer examen doen. En als je het niet haalt, kan je je rijbewijs inleveren en mag je alleen maar onder bepaalde voorwaarden blijven rondrijden (bijvoorbeeld alleen met een volwassene naast je die een geldig rijbewijs heeft).

Gelukkig en geheel volgens verwachting is Piet geslaagd.

Vandaag was ik aan de beurt.......

Alhoewel ik al acht jaar mijn rijbewijs heb, was ik toch wat zenuwachtig.

Het is hier niet druk op de weg, maar in Smithers (waar we moesten afrijden) is het aanmerkelijk drukker.

Na drie kwartier rondrijden kwam het verlossende antwoord: ook geslaagd!!!!!!!!!!!

Hoera! Ik had er wel op gehoopt, maar toch viel er best een last van m'n schouders.

Niet dat er niets op m'n rijgedrag aan te merken viel.......in de loop van de tijd sluipen er toch gewoontes in die niet echt volgens het boekje zijn (één i.p.v twee handen aan het stuur, bijvoorbeeld).

Geslaagd is geslaagd.

Voorlopig is het gelukkig gedaan met de examens.

Volgende hoogtepunt is Halloween op zaterdag.

De eerste Halloween en als het een beetje meezit (of tegen, het is maar van welke kant je het bekijkt) ook gelijk een Witte Halloween.

Zoals beloofd nog een paar fotootjes, die ik ruim twee weken geleden maakte.

De blaadjes zijn nu allemaal al van de bomen afgewaaid, maar het geeft wel een mooi beeld over waar we tegenaan mogen kijken, elke dag weer.

Elke dag rijden we heen en weer op Hagwilget Bridge, van Two Mile naar New Hazelton v.v.
De brug ligt op 80 meter boven Hagwilget Canyon.

Het is elke dag weer een prachtig gezicht, maar niet iedereen durft naar beneden te kijken ;-)

Ik heb nog veel meer mooie plaatjes, maar het duurt zooooooooooo lang om ze allemaal up te loaden....nog eentje dan.

Als we een vaste internet-verbinding hebben ga ik gewoon een paar foto-blogs er tussendoor gooien!

Gewoon een plaatje van onderweg.

Van New Hazelton en Smithers.

Het was vanochtend nóg mooier, maar toen moest ik zelf rijden en op tijd zijn voor m'n examen....daarvan geen foto's, dus.

Het was vannacht koud geweest en het was hier en daar heiïg en dan met het strijklicht van de zon, het gele gras in de weilanden, blauwe lucht en snow-capped mountains op de achtergrond.....

Maar geen foto's........

Ik sluit niet uit dat ik er nog eens op uit ga binnenkort om meer foto's te maken, met m'n Canadese rijbewijs kan ik weer álle kanten op!

Griesmeelpap

2009-10-16T11:09:00.000-07:00

Als het koud is, bestaat er geen ander eten dat je zo warm maakt als griesmeelpap.

Het lijkt net alsof die happen pap je hele lijf van binnenuit verwarmen en als er griesmeelpap als toetje op het menu staat, zijn wij allemaal blij.

De Canadese winter komt er aan en het zal ongetwijfeld kouder worden dan wij ooit meegemaakt hebben. Dus is griesmeelpap een eerste levensbehoefte.

Maar ja....wat is griesmeel in het Engels?

Ik had al wat rond gezocht op het internet, maar nog niet echt iets gevonden.

Ja, iets wat Semolina heet, maar daar kon ik helemaal niets mee. Geen enkel pak Semolina gevonden in de supermarket.

Ik dacht er al bijna aan om het product ook maar op m'n boodschappenlijstje te zetten voor als m'n moeder komt in Januari (Hoera, overigens!).

Bij toeval heb ik nu toch een pak griesmeel in huis.

Gijs heeft niet altijd zin in een boterham 's ochtends en aangezien hij van mij moet eten, levert dat nogal eens wat strijd of een creatieve aanpak op 's ochtends.

In beide ben ik niet echt handig als ik net uit m'n bedje gerold ben.

Ik bedacht me dat ze hier misschien wel een soort Brinta zouden hebben. Lekker, warm én gezond.

Iedereen die wel eens in Canada boodschappen heeft gedaan weet dat er altijd een ongelooflijke batterij aan ontbijtgraan-spullen staan (zoals 24 verschillende soorten Corn Flakes).

Vaak voor producten die je maakt met koude melk.....niet echt mijn ding met koud weer.

En er zijn ook nog 17 varianten op Havermoutpap.

Maar geen Brinta.......

In een klein hoekje stond nog wel een ander pak: Cream of Wheat.

Drie minuten bereidingstijd en met warme melk.

Ik bedacht me dat we dat wel eens zouden kunnen proberen.

Vanochtend heb ik het gemaakt en Jesse zei al dat het wat op griesmeelpap leek, en dat vond ik zelf eigenlijk ook al......

Op internet het verlossende antwoord gevonden: griesmeel is (bijna) hetzelfde als Cream of Wheat!!!!!

Beide jongens hebben in record tijd hun bakje leeg geslobberd en ikzelf trouwens ook.

Vanaf nu dus 's ochtends griesmeelpap.

En 's middags.

En 's avonds nog een keer.

Hmm...lekker!

Laat die winter maar komen!

Over vanalles....

2009-10-14T22:07:00.000-07:00

Jesse's verjaardag, Thanksgiving, winter, Piet op stap......even een paar dagen niks schrijven en je hebt genoeg stof voor drie blogs.

Jesse's verjaardag was fijn.

Maar ook raar.....tot nu toe vierden we verjaardagen altijd met de hele familie die ook allemaal bleven eten. Pan Soep, broodje en allerlei andere lekkere dingen en dan aan het einde van de dag moe maar voldaan het bedje inrollen.

Nu was het ook heel erg gezellig, maar toch anders.

Jesse had gevraagd of we zijn verjaardag bij Rob & Marjon zouden vieren, want zij zijn nu ook een beetje familie, zo redeneerde hij.

Er was taart en slingers en kadootjes en feest en het was écht fijn, maar ook gek.

De eerste verjaardag in Canada.

Drie dagen later was het alweer Thanksgiving.

En ook dat vier je met familie: weer met z'n allen dus!

Kalkoen, spruitjes, groente voor de kinderen, lekkere aardappeltjes en zelfgemaakte Pumpkin Pie toe.....het was heerlijk!

Voordat we gingen eten hebben we verteld waar we allemaal dankbaar voor waren, het afgelopen jaar. Ik heb het maar niet te lang gemaakt, omdat het heerlijke eten anders koud zou worden. Er is zoveel waar we dankbaar voor zijn, dat waren we natuurlijk al, maar er zijn zoveel goede en mooie dingen gebeurd het afgelopen half jaar.....dat is echt wel iets om even bij stil te staan.

Thanksgiving, dus.

De volgende dag (gisteren dus) zijn Rob en Piet op stap gegaan om alvast wat huisraad naar de nieuwe woonplaats van Rob & Marjon te brengen.

Best slim, nu de wegen nog goed. En alles wat nu weg is, hoeft straks niet meer verhuisd.

Die twee mannen hebben het reuze naar hun zin met z'n tweeën!

Het is de afgelopen dagen koud geweest en vanavond is de eerste sneeuw van het seizoen gevallen! Ik weet niet of het er morgen nog ligt, maar het heeft in ieder geval gesneeuwd!

Die beloofde foto's komen trouwens nog......ze zijn al gemaakt.

Nog net voordat de harde wind al die mooie goudgele blaadjes van de bomen waaide, maar nu je door de bomen heen kan kijken, is het uitzicht weer veel mooier.....

Dilemma;s, dilemma's.

Misschien duurt het nog een paar dagen, weest gerust, ze komen!

Update

2009-10-06T22:35:00.000-07:00

Bedenk ik me ineens dat het al een paar dagen geleden is dat ik een berichtje heb geschreven over hoe het hier gaat.

Er is veel gebeurd hier de afgelopen dagen.....

We werken nog steeds vijf dagen per week in het motel.

Er komt al een beetje ritme in en het gaat ons steeds makkelijker af.

Bedden opmaken, badkamers poetsen, de was doen, stofzuigen, het is druk zat!
Je zou denken dat, nu het toeristen seizoen aan het eind loopt, het aantal gasten in het motel afneemt, maar niets is minder waar.

Het is druk.

En nog steeds staat meerdere keren per week het bordje "No Vacancy" aan.

Afgelopen Zaterdag zijn we met z'n allen naar de Kispiox gegaan.

Er was een vriendschappelijk schoolvoetbaltoernooi waar Jesse met z'n klasgenoten aan mee deed.

's Ochtends was het mistig en ijzig koud, maar toen de zon doorbrak en de mist verdween, werd het een prachtige dag en zagen we de bergen, een prachtig gezicht!
We hebben genoten van de wedstrijden, de jongens speelden er drie.

Omdat ze nog niet zo lang met elkaar spelen. dus nog niet écht een team zijn, verloren ze twee en wonnen ze één wedstrijd. Maar er zitten echt goede spelers onder, dus dat wordt wat voor volgend jaar!

Evengoed was het een heel mooie en gezellige dag.

En wij hebben het leuk gehad met de ouders die ook mee waren. Het is een goede gelegenheid om op dit soort dagen contacten te leggen met anderen.

Het feit dat we al herkend en gegroet worden als we door New Hazelton heenlopen/-rijden/boodschapjes doen is een fijn gevoel!

Vandaag kado's gekocht voor Jesse's verjaardag.

De eerste verjaardag in Canada.

Het zal best een beetje raar worden, zo zonder de familie om ons heen.

We gaan er een fijne dag van maken, je wordt maar één keer twaalf (12 al weer!!!!!!).

De taart is besteld, de kado's gekocht, Gijs maakt zijn kado voor Jesse, nu nog slingers en dan zijn we er bijna klaar voor.

Bijna Feest!

2009-10-02T12:21:00.000-07:00

Vanochtend theorie examen gedaan.

Je gaat daarvoor in New Hazelton naar het gemeentehuis, er worden wat ogentests gedaan en dan mag je aan een bureautje je examen doen, gewoon met een potloodje en papier.

Vijftig multiple choice vragen en het goede antwoord omcirkelen.

Ik was na een kwartiertje al klaar.....ik dacht nog: dat is veel te kort.

Ik heb alles nog eens nagekeken en nadat ik de ik-weet-niet-zeker-of-ik-die-wel-goed-heb-antwoorden geteld had, dacht ik wel dat ik het gehaald zou hebben.

Blijft toch spannend, want ik had me ook kunnen vertellen.....

Uitslag: 4 vragen fout, 46 goed.

Een score van 92 %.

En dat is dus ruim voldoende om geslaagd te zijn voor het eerste gedeelte van het Canadese rijbewijs.

Volgende week, als het kan, afrijden.

Mooi!

2009-10-01T22:59:00.000-07:00

Elke dag als we de jongens naar school brengen, kijk ik m'n ogen uit.

Het stelt niets voor, het is maar een ritje van een klein kwartiertje maar toch......

De loofbomen zijn bijna allemaal goudgeel, de toppen van de bergen zijn besneeuwd, strakblauwe luchten met grote witte wolken.....Het is zo ongelooflijk mooi, het is maar goed dat ik niet altijd hoef te rijden.

Ik heb echt moeite soms om m'n aandacht bij de weg te houden, zo graag kijk ik om me heen.

Het zijn allemaal van die ansichtkaartenplaatjes, bijna overal waar je rijdt en kijkt.

Ik zou er ook zo graag nog op uit gaan om foto's te maken van al deze pracht en dat gaat ook echt lukken....het is alleen nog een beetje druk.

We werken vijf dagen in de week in het motel.

Zo kunnen we de business leren kennen, inzicht en snelheid krijgen in het schoonmaken van de kamers, de was en alles wat er bij het runnen van een motel komt kijken.

Morgen ga ik theorie examen doen voor het Canadese rijbewijs, dat moeten we namelijk opnieuw halen. Rijlessen zijn niet nodig, maar 'n theorie en praktijk-examen wel......

Piet heeft van de week z'n theorie gedaan en is in één keer geslaagd.

Kan ik niet achter blijven, natuurlijk!

Zaterdag gaan we naar de Kispiox, een gebied zo'n twintig minuten rijden van Old Hazelton.

Er is daar de hele dag een schoolvoetbaltoernooi en Jesse gaat er met zijn klasgenoten wedstrijden spelen tegen andere scholen.

Wij hebben aangeboden om de kinderen die niet gebracht kunnen worden mee te nemen en Piet gaat de boel een beetje coachen.

Het schijnt zaterdag ook nog eens geweldig mooi weer te worden.

Lijkt mij een mooie dag om het fototoestel eens mee te nemen.

Wij zijn er klaar voor. Bijna....

2009-09-26T11:29:00.001-07:00

Er ligt weer een laagje poedersuiker op de berg, of zo lijkt het.

Het wordt kouder, eind september wordt nachtvorst verwacht en misschien gaat het begin oktober al wel sneeuwen!

Tijd om alvast eens even wat winterkleding te scoren, het zal ons niet gebeuren dat we in onze Nederlandse winterjasjes staan te kleumen hier.

Dus: warme winterjassen voor ons allen en voor de jongens handschoenen en snowpants, een soort dikke waterdichte tuinbroeken, zodat ze straks lekker in de sneeuw kunnen ravotten.

Ik heb ook een fijne warme winterjas gevonden en er gelijk maar een lekker fleece-vestje bijgekocht.

Je kleden gaat hier voornamelijk om laagjes, iets wat ik nog niet zo doorheb.

's Ochtends is het koud winderig en bewolkt, en daar kleed ik me dan ook naar.

Kan maar zo zijn dat het binnen een uurtje strakblauw en zonnig is, en dan heb je het dus heel erg warm......laagjes, daar gaat het om.

T-shirtje, dun truitje, fleece-vestje, jas.

En als het dan wel warm wordt kun je jezelf afpellen.

Het verschil ochtend- en middagtemperatuur kan ruim veertien graden bedragen en met het zonnetje erbij voelt het dan nog een stuk warmer.

Voor Piet hebben we nog geen winterjas gevonden.
Met zijn lengte is het niet makkelijk om iets te vinden wat lang genoeg is.

Het gekke is dat nog niet eens alle wintercollecties in de winkels schijnen te liggen.

Wij zijn gewend dat eind juli er alweer winterkleren in de winkels verschijnen, hier proberen ze de winter nog zo lang mogelijk buiten de deur te houden.

Niet zo gek, als de winter zoveel langer duurt dan in NL.

Evengoed...de jongens kunnen niet wachten totdat de eerste sneeuw valt en ik verheug me eerlijk gezegd ook wel op de winter.

Weet niet hoe lang dat gaat duren en of ik aan het eind nog zo enthousiast ben.

Voorlopig houden we de berg in de gaten en is nieuwe sneeuw nog steeds reden voor een hoeraatje.

Bezoek!

2009-09-22T23:19:00.000-07:00

Weer een gedenkwaardige dag.

Het houdt niet op!

Vandaag hebben we namelijk ons eerste bezoek uit Nederland ontvangen.

Na twee maanden in Canada is dat toch behoorlijk snel!
Charlotte (Piet's nicht) is voor werk en fun in Canada, is op familiebezoek in Terrace.
Met John & Hilda is ze vandaag naar ons toegekomen.

Eigenlijk heel gek: in NL woonden ze maar een half uurtje van ons af en hier in Canada komt ze een bakkie pleur doen.

Evengoed was het reuze gezellig.

Ik heb het gewaagd om een appeltaart te bakken (tweede deze week), alles een beetje op de gok, inclusief de hoeveelheid baking powder, maar ze was wonderwel gelukt.

Vanmiddag buiten on the deck boterhammetjes gegeten, het was fantastisch weer en erg warm, zo'n 28 graden!

Charlotte heeft nog wat fotootjes gemaakt voor het thuisfront in NL en ze gingen pas om half vijf weer terug naar Terrace.

Het was erg leuk om Charlotte bij ons op bezoek te hebben en best bijzonder; het eerste bezoek uit NL!

We hebben afgesproken met John & Hilde dat we, voor we het motel overnemen, nog een keer bij hen gaan logeren in hun nieuwe huis in Terrace.

Morgen weer aan het werk.

En ik moet ook hoognodig eens naar de kapper.

En winterkleren gaan zoeken en bestellen (overmorgen is het 10 graden)

En Jesse is bijna jarig en daar gaan we ook nog het één en ander voor regelen.

En het rijbewijs moet nog gehaald.

En...

En....

En.......

Sneeuw

2009-09-19T13:02:00.001-07:00

Nee, nog niet in het dal, maar al wel op de berg: een heel klein beetje sneeuw op de berg!

Dat is het begin van winter, alhoewel we er hier nog niet zoveel van merken.

Het mag dan maar 11 graden zijn, buiten is het echt lekker.

Zonder jas, een truitje met lange mouwen is meer dan genoeg.

En dan zie je nog zat mensen met t-shirt en een korte broek, maar dat gaat mij persoonlijk wat te ver.

Nu we de dozen bekeken hebben en wat dingen hebben uitgepakt ben ik, bij nader inzien, toch echt wel blij met de spullen uit NL.

Opa Cor had nooit kunnen bevroeden dat het tafeltje dat ie ooit maakte nu in een woonkamer in Canada staat. Hij zou het vast leuk hebben gevonden.

En langzamerhand worden we ingewijd in de geheimen van het motel.

Gisteren een dag meegeholpen met kamers poetsen.

Vreselijk frustrerend: je hebt het idee dat je heel vele gedaan hebt, maar je hebt maar drie kamers gepoetst en bedden verschoont.......de snelheid en het ritme zitten er natuurlijk nog niet in (maar dat is ook niet zo gek, natuurlijk).

Ik wil weer teveel in te korte tijd......

Onzin natuurlijk.....van de week waren we twee maanden in Canada.

Als we dan terugkijken en beseffen wát we eigenlijk allemaal al voor elkaar hebben gekregen, dan is dat al een hele waslijst.

Eigenlijk kunnen we wel stellen dat we ons hele leven hier opgezet hebben, met alles wat daar zo ongeveer bij hoort.

En als ik het van die kant bekijk, begrijp ik ook wel waarom we soms nog zo moe zijn ineens.

We hebben met elkaar afgesproken dat we het nu ook een beetje rustig aan gaan doen, maar ik geloof dat ik dat enkele posts terug ook al beweerde.......toch nog maar even kijken of we dat ook in praktijk kunnen gaan brengen.

Inwerken en uitrusten, lijkt me voor nu een ideale combinatie.

Een huis vol!

2009-09-15T22:31:00.000-07:00

De hele woonkamer staat vol dozen.

Geheel tegen de verwachting in reed vandaag de vrachtwagen van Bandstra Transportation Systems door de straat.

We zagen 'm nog net rijden toen we de jongens van school gingen halen.

We wonen ietwat achteraf, niet te zien van de verharde weg, dus dat was een gelukkie.

We hadden nooit verwacht dat de spullen vandaag al zouden komen, evengoed kon het niet missen.

Piet is snel uitgestapt, ik heb de jongens van school gehaald; toen we terug kwamen was de vrachtwagen alweer vertrokken en stonden er vier pallets met dozen en pakketten op ons onverharde, modderige weggetje.

Een uurtje later was alles binnen.

En nu kijk ik er tegenaan en vraag ik me af waarom we zoveel spullen hebben meegenomen.

Wat moeten we ermee?

Over twee maanden verhuizen we naar het motel, heel veel dozen zullen misschien niet eens worden uitgepakt.

Het is niet eens zoveel.

Er zit niet eens in, wat er op staat.....

Het was ook wel erg lekker om niet zoveel spullen te hebben.

Lekker overzichtelijk.

Ach, natuurlijk ben ik er wel blij mee, als het niet vandaag is, dan wel morgen of later.

Het is toch ons leven wat er in die dozen zit, ons leven in Nederland.

We slepen het over 2 maanden gewoon naar ons huis in het motel en beginnen daar voorlopig voor de laatste keer overnieuw.

Containert

2009-09-13T21:59:00.000-07:00

Onze spullen uit Nederland zijn in Canada!

Morgen gaat Piet naar Prince George, ongeveer 500 km hier vandaan, om bij de douane onze huisraad in te klaren en om een afspraak te maken met de vervoerder wanneer alles deze kant op komt.

Ik ben er blij mee.

Gordijnen, keukengerei, kleding, schoenen, boeken, speelgoed, beddengoed, eigenlijk alles wat we de afgelopen jaren verzameld hebben om een huishouden te draaien.

Het gaat ook goed zonder al die spullen, maar het is toch ook wel weer fijn om die bekende spullen om ons heen te hebben. Als je het niet bij de hand hebt, merk je pas hoe makkelijk al die dingen zijn.

Een kastje waar je even wat in kan leggen.

Keukenspullen die je normaliter voor het grijpen liggen.

Het wordt nog spannend om te kijken wát we allemaal mee hebben genomen.

Het lijkt eeuwen geleden dat we de boel hebben ingepakt en we weten niet helemaal meer wat er allemaal in die dozen zit (hebben we de kussen van de bedden nou wel of niet meegenomen?).

We gaan overigens niet alles uitpakken; alleen de meest noodzakelijke, leuke, praktische, fijne dingen. Over om en nabij twee maanden gaan we weer alweer verhuizen, naar het motel.

't Is maar een klein stukkie, maar evengoed toch weer verhuizen.

Om dan alles uit te pakken is een beetje flauwekul.

't Was een lekker weekend, overigens.

Gister fanatastisch herfstweer: zonnig, klein briesje, strakblauwe lucht.

En dat terwijl het er 's ochtends uitzag alsof het zou gaan regenen (we moeten leren niet met NL-se ogen naar het weer te kijken....dat is hier zó anders).

We zijn gaan vissen in de rivier, het is tenslotte zalmseizoen en wij willen ook wel zo'n joekel op de BBQ.

Niks gevangen, volgende keer beter.

Vandaag met het hele gezin + hond de Terry Fox Run gelopen.

Het is een indrukwekkend verhaal, van Terry Fox en waard om gelezen te worden.

Als aflsuiter van de vijf kilometer loop een heerlijk stuk appeltaart (with slagroom!) gegeten bij Rob & Marjon.

En zo hobbelen we rustig door, knopen we enkele losse eindjes vast, ontdekken we dat er nog heel veel te ontdekken valt hier in de buurt, zijn we ons aan het orienteren op winterkleding (wat moet je aan bij -30?), rusten we nog een beetje uit zolang het nog kan ;-) en genieten we elke dag weer onze tenen uit.

Spannende dag

2009-09-08T22:17:00.000-07:00

Vandaag zijn de jongens voor het eerst naar hun nieuwe school geweest.

Het waren maar twee uurtjes, om te wennen, maar het was evengoed spannend.

Voor de kinderen, maar ook voor ons.

Jesse is begonnen in Grade 6, Gijs in Grade 2.

Ze waren best heel zenuwachtig.

En terecht ook wel.

Een andere school, een andere taal, een andere opzet (hier zitten de kinderen niet in groepjes, maar gewoon achter elkaar, net als wij vroeger) nieuwe kinderen.....echt alles is anders.

Zo gaan wij niet mee in de klas; de kinderen stellen zich in een rij op voor de deur van de school en hun leraar haalt de kinderen op en gaat met ze naar binnen.

De kinderen hebben een extra stel schoenen gekregen, die ze alleen in de school aanhebben.

Daar stonden ze dan, vanochtend.

Jesse was al snel in gesprek met een stel andere leerlingen die hij kent van het Skate- & Bikepark en hij was ons al eigenlijk snel vergeten.

Gijs werd voorgesteld aan de kinderen in zijn rij.

Toen Gijs werd opgehaald door z'n meester had ie het wel moeilijk.

We zagen de tranen in zijn ogen, maar hij verbeet zijn verdriet en liep snel naar binnen.

Héél knap, maar dat zorgde er wel even voor dat wij ook volschoten.

Wat doe je je kinderen aan?

Nou ja, zoals die dingen gaan......toen we ze weer op gingen halen, kwamen er twee blije uitgelaten kinderen naar buiten.

Ze hadden het heel erg leuk gehad!

En of ze alles begrepen hadden wat hun meesters hadden gezegd?

Ze zeiden zelf van niet, maar uit hun verhalen bleek wel dat ze het overgrote gedeelte heel goed hadden opgepikt.

Gijs' meester zei dat ie al z'n hand opstak om vragen te beantwoorden, Jesse heeft al wat vrienden gemaakt.

Morgen weer naar school, een hele dag dit keer.

Nadeel: niet meer vrij op woensdagmiddag.

Voordeel: fysieke oefeningen doen in de klas, elke ochtend voetballen als het mooi weer is en skiën met school als er sneeuw ligt.

Het was een emotional rollercoaster voor ons allemaal en wederom weer een mijlpaal.

Zwabberende maan.

2009-09-06T21:14:00.000-07:00

Zolangzamerhand komt er weer een beetje regelmaat in het leven.

Waar we afgelopen weken nog regelmatig "vergaten" om te lunchen of heel erg laat 's avond aten, omdat we te druk waren met andere dingen of onderweg waren of omdat we laat hadden ontbeten, zit er nu weer een beetje lijn in.

Het is trouwens ongelooflijk wat je allemaal opnieuw moet ontdekken als je in een ander land gaat wonen......niet altijd even goed voor je zelfvertrouwen.

Zo zijn we gisteren ruim een kwartier op zoek geweest naar een 1'' binder, ons niet realiserend dat dat een multomap is.

Je moet er maar opkomen.

In de supermarkt ben ik ontzettend lang bezig met de boodschappen, want wat is wat en waar ligt het?

Er is hier een heel ander systeem van waar de artikelen liggen dan in Nederland.

Ik heb, ter lering ende vermaeck, wat tijdschriften gekocht, waaronder enkele met recepten.

Het heeft me even googlen gekost om er achter te komen wat bijvoorbeeld Cilantro is (korianderblaadjes).

En wat zijn "russet potatoes"?

Een "skillet"?

Ooit gehoord van een "Dutch oven"?

"Beef Chuck"?

En dat is dan alleen nog maar op het gebied van eten........

Verkeersregels, kleding- en schoenmaten, telefoon-abbonnementen, verzekeringen, inches of centimeters, fahrenheit of celsius.....en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar waar wij ons het meest over verbazen is de bizarre omgang van de maan elke avond.

De ene avond staat ie recht voor het huis, de volgende avond staat ie om dezelfde tijd ineens ver links van het huis.

De volgende nacht is ie nergens te bekennen.

En dat heeft niets met volle of afnemende of nieuwe maan ofzo te maken, want het zijn opeenvolgende avonden.

Ook toen we nog in Ootsa Lake woonden zwabberde de maan al zo aan het firmament.

Zou het komen omdat we aan de andere kant van de wereld zitten?

Misschien omdat we noordelijker wonen dan in Nederland?

Of is de maan gewoon van slag en als dat zo is, waarom dan alleen hier?

Vragen, vragen, vragen.

Uiteindelijk zullen we er wel een antwoord op krijgen en het heeft wel iets, om alles opnieuw te mogen ontdekken, maar het is ook raar soms.

Alsof we ineens heel jong en onwetend zijn, terwijl we toch al best een flink aantal jaren volwassen zijn en onze eigen boontjes doppen.

Het blijft een avontuur!

Eind

2009-09-05T09:06:00.000-07:00

Het valt niet meer te ontkennen.

Het eind van de schoolvakantie nadert met rasse schreden.

In Canada hebben ze een langere zomervakantie dan in Nederland en omdat wij vroeg vakantie hadden, hebben ze een kleine tien weken vakantie gehad.

Aanstaande Dinsdag gaan ze beginnen.

Gisteren hebben we de jongens ingeschreven op school.

Gijs heeft z'n klas gezien (groot!) en z'n meester (leuk!).

Jesse heeft ook z'n klas mogen zien (ook groot), maar z'n meester nog niet.

En als je dan alles ziet en je krijgt de lijst mee wat je allemaal moet kopen, dan wordt het wel even heel erg spannend natuurlijk.

Het is ook niet niets.

In een ander land waar ze een andere taal spreken naar een hele nieuwe school.

Daar zou ik zelf ook wel een beetje zenuwachtig van worden.

Gelukkig zijn wij er ook nog en op school zijn ze erg hartelijk en behulpzaam.

Terug-naar-school is hier trouwens Groot.

Al enkele weken zien we reclames op de t.v. over alles wat je voor je kinderen kan kopen, van laptops (hebben we al) tot mobieltjes (krijgen ze nog niet) tot nieuwe kleren en schoenen.

Het begin van het nieuwe schooljaar is vaak een reden om de kids eens helemaal in het nieuw te steken.

Aangezien wij de lijst die we van school hebben gekregen ook moeten afwerken en de kinderen op de één of andere manier ineens een groeispurt krijgen, doen wij dat ook maar.

Vanmiddag dus weer shoppen ;-)

Naar Alaska en terug.

2009-09-03T22:32:00.001-07:00

Het is toch maar een raar gegeven; als je ongeveer 300 kilometer naar het Noorden rijdt, zit je in de USA. Nou ja......Alaska, officieel wel de USA, maar toch ook weer niet echt.

Stewart/Hyder heetten de twee grensplaastjes, die vaak in één adem worden genoemd.

Jesse noemt het trouwens "Hi There, Stewart"; klinkt hetzelfde, maar is een geweldige woordgrap!

Het is een endje rijden, maar er werd ons verteld dat dát een tocht was die we nog zouden moeten maken.

Tussen New Hazelton en Stewart/Hyder is niet veel.

Een paar kleine plaatsjes en een tankstation dat aangeeft het laatste mogelijkheid tot tanken te zijn "for 237 km".

En dan ga je de wildernis in.

Het eerste stuk door Nass Valley op Highway 37, en dan uiteindelijk linksaf bij Meziadin Junction.

Zo makkelijk is het.

En druk dat het is......Not :-)

Het echte ruige komt na Meziadin Junction: prachtige bergen met eeuwige sneeuw, ontelbare watervallen, tientallen gletjsers, bomen, bomen en nog eens bomen, rivieren met rooie stervende zalmen en natuurlijk de wilde dieren!

Ach, foto's vertellen het verhaaltje wel, maar het overweldigende, de jaw-dropping belevenis als je een bocht door rijdt en zo'n gletsjer ziet......dat moet je toch eigenlijk écht zelf een keer meemaken.

We gingen eigenlijk speciaal naar Stewart/Hyder voor de grizzly-beren.

Ik heb er nog nooit één in het wild gezien en in Hyder (de USA-kant) is een soort uitkijkpost gemaakt op een plek waar beren vaak komen vissen. En aangezien het nu zalm seizoen is, en beren heel veel van zalm houden, leek het ons wel een goeie om dat ook eens te gaan bekijken.

Begrijp me goed: het is niet zo dat een warden een kooi openzet en de beer een stukkie vis vangt...het zijn écht wilde grizzlies en ze komen een gaan wanneer hen dat uitkomt.

Het kan dus zo zijn dat je er een paar uurtjes staat zónder een grizzly te zien.

Ook dan is het er overigens goed vertoeven, hoor.

Uiteindelijk waren we mooi op tijd.

Na een minuutje of tien kwam er een grizzly uit het bos, zwom een rondje in het mooi blauwe meertje, liep onder de brug door waar wij op stonden en deed verschillende pogingen om een lekkere zalm te vangen......

Dat was toch wel héél erg indrukwekkend!

Vóór de Grizzly-viewing hebben we nog een tochtje van een kilometer of veertig gemaakt naar Salmon Glacier, hoog in de bergen, de op vier na grootse gletsjer in Noord-Amerika.

Een stijle onverharde weg, hoog in de bergen, vol met kuilen....écht iets voor Piet's 4-wheel drive!

En als je hoog zit, is het koud.

En als het koud is, ligt er........sneeuw!!!!!!

Het was een geweldige tocht.

Buiten de grizzly was het kersje op de taart toch wel de twee beren jongen (cubs) die we zagen, toen we van Salmon Glacier weer naar beneden reden.

En de beren moeder en jong vandaag.

En de cub die snel de weg afhuppelde toen we, over weer een andere onverharde weg, aan kwamen razen.

En de bever die Jesse zag.

En de marmot die langs de weg zat te wachten tot ie over kon steken (en dat deed ie ook toen we voor 'm stopten).

En die ander beren die we van ver af danwel dicht(er)bij zagen.

Graag verwijs ik jullie ook naar Piet's blog.

We overleggen zo af en toe, zodat we niet dezelfde foto's plaatsen, maar samen maken we het plaatje wel compleet.

Morgen weer een gewone dag :-D

CouchPotatoes

2009-09-01T21:54:00.000-07:00

Zo.
Ik zit.

Ik zit heerlijk op onze nieuwe bank.

En straks ga ik slapen in ons heerlijk grote nieuwe bed.

Vanochtend kwamen de mannen de spullen brengen, de hele kamer stond er mee vol.

Wij hebben onze, ook niet te versmaden, leenbedden terug gebracht naar het motel en zijn vervolgens begonnen met de monteren van het bunkbed van de jongens, ons eigen bed én de bank.

En de nieuwe kast van de jongens in hun kamer gezet.

Het was nogal warm, dus in ons huis (op het zuiden + grote ramen en nog geen gordijnen o.i.d) liep de temperatuur ook aardig op....

Het was aanpoten, maar het resultaat is er dan ook naar.

Een heerlijke grote bank waar we met z'n allen op kunnen zitten/hangen/liggen.

De kamer van de jongens ziet er ineens zó gezellig uit!

Ze hebben zelf hun bed en kast mogen uitzoeken en dat hebben ze, naar onze mening, erg goed gedaan. Het bovenste bed kan van het stapelbed af, dus als ze niet meer met elkaar op één kamer willen slapen, hebben ze toch nog allebei hun bed.

Wel zo handig.

En dan ons bed.

We hebben het er over gehad om een Queensize te nemen en we hadden eigenlijk besloten om dat ook maar te doen. Maar ja, een Queensize bed is ietsiepietsie kleiner dan een tweepersoonsbed in Nederland.

En dat was dus net te weinig ruimte om lekker te kunnen liggen met z'n tweeën. Dat vond ik tenminste.

Ik wilde graag een Kingsize. And what mammy wants.......Nee, serieus, uiteindelijk was Piet het er ook mee eens (heeft ook te maken met dat ik nog al eens druk kan zijn in bed, tijdens m'n slaap en dat ik dan ook wel eens, totaal onbewust, dat wel, kan uithalen).

Evengoed hebben wij nu een Koningsbed en ik weet zeker dat we daar geen spijt van krijgen.

Sterker nog: ik duik er zo in!

Hij past trouwens maar net in onze slaapkamer......

Het laatste opstekertje voor vandaag:

De mevrouw van wie wij het huis verhuren kwam ons vanochtend vertellen dat onze huur per vandaag ingaat. Ze was zo onder de indruk van de dingen die wij hebben gedaan dat we de eerste twee weken hier voor noppes hebben mogen wonen!

En het enige dat we gedaan hebben is schoonmaken en de woonkamer wit schilderen......

Blijkbaar is dat al best bijzonder, hier.

We vinden het gewoon een geweldig huisje!

En nu we échte meubels hebben, zal het alleen maar gezelliger worden!

9/1

2009-08-31T22:35:00.000-07:00

Vandaag was een heel belangrijke dag, misschien wel de belangrijkste sinds we als Landed Immigrants voet op Canadese bodem hebben gezet.

Zoals bekend hebben we onze zinnen gezet op het kopen van een motel in New Hazelton.

En dan gaat het aankopen van zoiets anders dan in Nederland.

Voor het rondkrijgen van de koop is er een lijst , waar niet alleen inventaris , maar ook bepaalde voorwaarden op staan waar een koper aan moet voldoen.

Die punten heten "subjects" en je moet verschillende papieren ondertekenen en opsturen/faxen naar de makelaar om aan te geven dat je je huiswerk hebt gedaan.

Niet alleen, maar evengoed één van de belangrijkste voorwaarden, het verkijgen van financiering, maar ook dingen als de mogelijkheid om het geheel te verzekeren, uitzoeken of de cijfers wel kloppen, of het land waarop het motel staat wel een commerciële bestemming heeft, of je een advocaat in de arm hebt genomen die je (min of meer) begeleidt met het hele traject etc etc.

Wij hadden zeven van dat soort punten op onze lijst staan.

En de vervaldatum om al die punten weg te werken is morgen, 1 september.

Krijg je de boel voor die tijd niet rond, krijg je de koop niet rond en moet de verkoper op zoek naar een ander.

Uitstel aanvragen kan, maar is niet écht gebruikelijk.

Evengoed was het voor ons vandaag de laatste dag om alle subjects te verwijderen.

En we kunnen met gepaste trots vertellen dat dat is gelukt!

De advocaat was blij met het contract, de bank heeft ons groen licht gegeven, een verzekering is geen probleem, de accountant zag geen problemen........

Dus vanaf 1 december zijn we trotse eigenaars van Robber's Roost motel in New Hazelton!

Haast onnodig te zeggen dat we errug blij en opgelucht zijn.

Met een Dairy Queen ijstaartje (hmm lekker) snel naar Rob & Marjon gereden om het te vieren en daar kwamen kort daarop drie bezwete jongens binnen gerold die zowat de hele middag op de skatebaan bezig waren geweest.

Jesse & Gijs hadden niet zoveel zin om op een mooie dag als vandaag naar allerlei saaie mannen in kantoren te gaan (tsssss...hoe kan dat nou?) en wilden liever met Berend naar de skatebaan.

Voordat we thuis aan tafel gingen stonden John & Hilda, Piet's nicht en man, ineens voor de deur. Zij wonen in Terrace en kwamen even ons huisje bekijken en een bakkie doen.

Héél gezellig!

Ik heb me, voordat we naar Canada gingen, heel wat ramp-scenario's in m'n hoofd gehaald.

Wat nou als dit.....wat nou als dat......

Het is niet zomaar iets wat je even tussendoor doet.

Maar in m'n wildste dromen had ik nooit kunnen bedenken dat het zo soepel zou gaan allemaal.

Ik weet heus wel dat we ook nog wel eens tegenwind zullen krijgen, zo gaan die dingen nou eenmaal.

Maar voor nu genieten we van de behaalde resultaten en verheugen we ons op de dingen die komen gaan.

Zoals morgen al weer : de nieuwe bank en ons mega-grote bed!

Daar komen natuurlijk foto's van!

Naar Prince Rupert

2009-08-30T19:16:00.001-07:00

Gisteren hebben we een ritje Two Mile-Prince Rupert gedaan, een ritje van ongeveer 280 kilometer (en dezelfde afstand natuurlijk ook weer terug).

Prince Rupert staat bekend als the City of Rainbows......drie maal raden waarom ;-)

De rit er naar toe was prachtig.

Het grootste gedeelte van de toch gaat langs Skeena River die ook langs New Hazelton stroomt. Het is de op één na langste rivier van BC en vooral beroemd om de verschillende soorten zalm die elk najaar de rivier op zwemmen om te paaien.

Binnenkort komen visser uit letterlijk de hele wereld om in de Skeena hun hengel uit te gooien en wilde zalm te vangen.

Tussen Terrace (ongeveer halverwege) en Prince Rupert is niet veel meer.

Tenminste: geen steden of dorpen, zelfs niet eens een enkel huisje.

Alleen de rivier, de weg en de spoorlijn.

Prachtige bergen, stille wegen, een beer die in de verte over de weg hobbelt (je hoeft niet te zoeken, we hebben 'm niet op de foto) en de Skeena die steeds breder en breder wordt.

In Prince Rupert hebben we wat rondgelopen en zijn we naar The Museum of Northern British Columbia geweest.

Een prachtige collectie van native kunst, prachtig gemaakte gewaden, tooien, maskers, beeldhouwerken, maar ook over de historie van Prince Rupert.

Mocht je ooit "in de buurt" zijn, dan is dit museum zeker een aanrader.

Aan het eind van de middag nog een wandelingetje gemaakt met de hond en toen weer terug naar huis.

En dan is het al best snel donker ineens, zo om een uur of negen.

En hier staan geen lantaarnpalen langs de weg.......en er zijn verder ook geen lichtjes omdat er geen huizen of andere dingen zijn.

Het kan hier zo enorm donker zijn. Echt donker. Pikdonker.

Zó donker dat je meer sterren ziet dan je ooit voor mogelijk had kunnen gehouden.

De hele Melkweg heb ik ondertussen al eens mogen bewonderen tijdens een middernachtelijk uur.

Ik stond met open mond te kijken, zo mooi!

Enfin, het was een geweldige dag.

Morgen begint de laatste week van de vakantie voor de jongens (ze hebben nog nooit zo lang vakantie gehad) en daar gaan we nog even van genieten.

Zowel Jesse als Gijs hebben nu een skateboard om te gaan skaten in het skatepark van New Hazelton.

Daar hebben ze al veel kinderen ontmoet en dat is wel weer handig als ze volgende week naar school gaan.

Het was in ieder geval de meest gedenkwaardige vakantie ooit.

Tot nog toe.

BVE

2009-08-27T23:45:00.000-07:00

Vandaag een ritje Smithers, een klein uurtje naar het oosten, om naar de Bulkeley Valley Exhibition te gaan.

Tja, en hoe moet je dan uitleggen wat dat is?

Eigenlijk is het een landbouw tentoonstelling, maar ook weer niet helemaal want er zit vanalles bij.

In twee grote hallen zijn allerlei inzendingen van mensen te zien, op het gebied van zelfgekweekte groente (bijv. de grootste pompoen of zonnebloem), brood, koekjes, eieren, ingemaakt eten (zoals jam, pickles, vis, fruit en groente), bloemstukken, quilts, breiwerken of ander handwerk, knutsels van kinderen naar aanleiding van een bepaald thema.

Buiten worden schapen, koeien, geiten, stieren, kalveren, kippen, ganzen en andere boerderijdieren tentoongesteld en gekeurd.

Er staan een stuk of dertig gerestaureerde oude tractoren en gek genoeg zijn die machines dan ook weer een attractie voor de kids.

Er zijn Dog Agility westrijden (is daar een NL-se naam voor?), dressuur en springwestrijden met paarden en natuurlijk Rodeo.

Een petting-zoo, waar je kleine dieren kan aaien, kermis, vanalles om lekker te eten en wat winkeltjes.

En dan is dat nog maar en stukje van de fairgrounds....maarr voor de kinderen wél het allerleukste stukje: The Carnaval!

Ik heb Piet met de jongens naar de kermis gestuurd en heb op m'n gemakje gekeken in de hallen met groente, fruit, huisvlijt, foto's, knutsels en wat er nog allemaal meer was.

En ondertussen waren de boys dus al aan het feestvieren op de kermis.

Gijs met Berend in een één of ander draaiding, met pretend-gun, zoals Berend zei, maar Jesse mocht er niet in, omdat ie al te groot was.
Die vond schieten toch veel leuker!

Dat gaat overigens wel wat anders dan in Nederland.

Niet met één lullig kogeltje tegelijk, nee, dit is een soort luchtdruk mitrailleur en dat vond ie dus helemaal het einde.

Bleef er eigenlijk nog maar één attractie over: De Rodeo!

En als je naar een rodeo gaat, moet je natuurlijk een cowboy hoed op hebben, anders hoor je er natuurlijk niet bij.

En dan worden drie jongens ineens drie cowboys.

Of The Three Amigos.

Of de Daltons.

We hebben vanavond een spannend uurtje Bull-riding gezien.

De kinderen waren helemaal onder de induk, moe van de middag, maar we hebben met z'n allen genoten!

Toeristje spelen

2009-08-26T22:27:00.000-07:00

Vandaag hebben de jongens en ik een wandeling gemaakt bij Ross Lake.

Ik bedacht me ineens dat het al een poosje geleden is, dat we een écht lange wandeling gemaakt hebben met de hond.

We hebben zo'n grote tuin en er is hier zoveel ruimte; we spelen wel met Snow en aan beweging komt ze genoeg (vooral als haar Canadese Hondenvriend Kijoe op bezoek komt), maar écht een wandeling....dat was weer even geleden.

Daarom zijn de jongens en ik vanmiddag naar Ross Lake gereden, hier een kleine 10 minuten vandaan met de auto.

Buiten een fijne wandeling voor Snow is het voor ons een goeie manier om de omgeving eens wat meer te verkennen en om iedereen te laten zien in wat voor een prachtig gebied we wonen.

De tuin kennen we zolangzamerhand wel.

Het begint allemaal bij het strandje waar je 's zomers lekker kan zwemmen, picknicken en zelfs BBQ-en.

In de winter wordt er op het meer ge-ijsvist en neemt iedereen wat eten mee voor een BBQ achteraf.

De jongens vonden een wandeling van 3,5 km wel aardig en zo wandelden we vanmiddag op ons gemakje om Ross Lake heen.

We kwamen onderweg een slang tegen (een kleintje, maar het zorgde wel voor wat consternatie) een kikker en een dooie salamander.

Die laatste was overigens al dood voordat wij hem zagen.

De jongens hebben zich manmoedig door de 3,5 km heen geslagen en we waren het er wel over eens dat we eigenlijk goeie wandelschoenen nodig hebben, als we dit soort dingen willen blijven doen.

Aangezien de jongens enthousiast waren over dit avontuur, lijkt me dat we dus een nieuw item op ons langere-termijn boodschappenlijstje kunnen bijschrijven.

Geweldig toch, om zulke prachtige natuur om de hoek te hebben!

Morgen gaan we met z'n allen én onze Nieuwe Vriend Berend, naar Smithers, ongeveer 65 km verderop.

Daar wordt voor de 90ste keer The Bulkeley Valley Exhibition gehouden.

We gaan de komende tijd maar eens wat meer voor toeristje spelen!

De eerste!

2009-08-26T00:08:00.000-07:00

Ik kon dan toch eigenlijk niet achterblijven........

Drie jaar lang m'n weblog wegaannaarcanada bijgehouden, maar we gáán niet meer.

We zijn er al.

Dussssss.......bookmarken dat nieuwe adres, dan kunnen we weer zoals vanouds verder!

Kijk voor berichten van Piet op vanderplasinbc