9/1

Vandaag was een heel belangrijke dag, misschien wel de belangrijkste sinds we als Landed Immigrants voet op Canadese bodem hebben gezet.

Zoals bekend hebben we onze zinnen gezet op het kopen van een motel in New Hazelton.

En dan gaat het aankopen van zoiets anders dan in Nederland.

Voor het rondkrijgen van de koop is er een lijst , waar niet alleen inventaris , maar ook bepaalde voorwaarden op staan waar een koper aan moet voldoen.

Die punten heten "subjects" en je moet verschillende papieren ondertekenen en opsturen/faxen naar de makelaar om aan te geven dat je je huiswerk hebt gedaan.

Niet alleen, maar evengoed één van de belangrijkste voorwaarden, het verkijgen van financiering, maar ook dingen als de mogelijkheid om het geheel te verzekeren, uitzoeken of de cijfers wel kloppen, of het land waarop het motel staat wel een commerciële bestemming heeft, of je een advocaat in de arm hebt genomen die je (min of meer) begeleidt met het hele traject etc etc.

Wij hadden zeven van dat soort punten op onze lijst staan.

En de vervaldatum om al die punten weg te werken is morgen, 1 september.

Krijg je de boel voor die tijd niet rond, krijg je de koop niet rond en moet de verkoper op zoek naar een ander.

Uitstel aanvragen kan, maar is niet écht gebruikelijk.

Evengoed was het voor ons vandaag de laatste dag om alle subjects te verwijderen.

En we kunnen met gepaste trots vertellen dat dat is gelukt!

De advocaat was blij met het contract, de bank heeft ons groen licht gegeven, een verzekering is geen probleem, de accountant zag geen problemen........

Dus vanaf 1 december zijn we trotse eigenaars van Robber's Roost motel in New Hazelton!

Haast onnodig te zeggen dat we errug blij en opgelucht zijn.

Met een Dairy Queen ijstaartje (hmm lekker) snel naar Rob & Marjon gereden om het te vieren en daar kwamen kort daarop drie bezwete jongens binnen gerold die zowat de hele middag op de skatebaan bezig waren geweest.

Jesse & Gijs hadden niet zoveel zin om op een mooie dag als vandaag naar allerlei saaie mannen in kantoren te gaan (tsssss...hoe kan dat nou?) en wilden liever met Berend naar de skatebaan.

Voordat we thuis aan tafel gingen stonden John & Hilda, Piet's nicht en man, ineens voor de deur. Zij wonen in Terrace en kwamen even ons huisje bekijken en een bakkie doen.

Héél gezellig!

Ik heb me, voordat we naar Canada gingen, heel wat ramp-scenario's in m'n hoofd gehaald.

Wat nou als dit.....wat nou als dat......

Het is niet zomaar iets wat je even tussendoor doet.

Maar in m'n wildste dromen had ik nooit kunnen bedenken dat het zo soepel zou gaan allemaal.

Ik weet heus wel dat we ook nog wel eens tegenwind zullen krijgen, zo gaan die dingen nou eenmaal.

Maar voor nu genieten we van de behaalde resultaten en verheugen we ons op de dingen die komen gaan.

Zoals morgen al weer : de nieuwe bank en ons mega-grote bed!

Daar komen natuurlijk foto's van!

Naar Prince Rupert

Gisteren hebben we een ritje Two Mile-Prince Rupert gedaan, een ritje van ongeveer 280 kilometer (en dezelfde afstand natuurlijk ook weer terug).

Prince Rupert staat bekend als the City of Rainbows......drie maal raden waarom ;-)

De rit er naar toe was prachtig.

Het grootste gedeelte van de toch gaat langs Skeena River die ook langs New Hazelton stroomt. Het is de op één na langste rivier van BC en vooral beroemd om de verschillende soorten zalm die elk najaar de rivier op zwemmen om te paaien.

Binnenkort komen visser uit letterlijk de hele wereld om in de Skeena hun hengel uit te gooien en wilde zalm te vangen.

Tussen Terrace (ongeveer halverwege) en Prince Rupert is niet veel meer.

Tenminste: geen steden of dorpen, zelfs niet eens een enkel huisje.

Alleen de rivier, de weg en de spoorlijn.

Prachtige bergen, stille wegen, een beer die in de verte over de weg hobbelt (je hoeft niet te zoeken, we hebben 'm niet op de foto) en de Skeena die steeds breder en breder wordt.

In Prince Rupert hebben we wat rondgelopen en zijn we naar The Museum of Northern British Columbia geweest.

Een prachtige collectie van native kunst, prachtig gemaakte gewaden, tooien, maskers, beeldhouwerken, maar ook over de historie van Prince Rupert.

Mocht je ooit "in de buurt" zijn, dan is dit museum zeker een aanrader.

Aan het eind van de middag nog een wandelingetje gemaakt met de hond en toen weer terug naar huis.

En dan is het al best snel donker ineens, zo om een uur of negen.

En hier staan geen lantaarnpalen langs de weg.......en er zijn verder ook geen lichtjes omdat er geen huizen of andere dingen zijn.

Het kan hier zo enorm donker zijn. Echt donker. Pikdonker.

Zó donker dat je meer sterren ziet dan je ooit voor mogelijk had kunnen gehouden.

De hele Melkweg heb ik ondertussen al eens mogen bewonderen tijdens een middernachtelijk uur.

Ik stond met open mond te kijken, zo mooi!

Enfin, het was een geweldige dag.

Morgen begint de laatste week van de vakantie voor de jongens (ze hebben nog nooit zo lang vakantie gehad) en daar gaan we nog even van genieten.

Zowel Jesse als Gijs hebben nu een skateboard om te gaan skaten in het skatepark van New Hazelton.

Daar hebben ze al veel kinderen ontmoet en dat is wel weer handig als ze volgende week naar school gaan.

Het was in ieder geval de meest gedenkwaardige vakantie ooit.

Tot nog toe.

BVE

Vandaag een ritje Smithers, een klein uurtje naar het oosten, om naar de Bulkeley Valley Exhibition te gaan.

Tja, en hoe moet je dan uitleggen wat dat is?

Eigenlijk is het een landbouw tentoonstelling, maar ook weer niet helemaal want er zit vanalles bij.

In twee grote hallen zijn allerlei inzendingen van mensen te zien, op het gebied van zelfgekweekte groente (bijv. de grootste pompoen of zonnebloem), brood, koekjes, eieren, ingemaakt eten (zoals jam, pickles, vis, fruit en groente), bloemstukken, quilts, breiwerken of ander handwerk, knutsels van kinderen naar aanleiding van een bepaald thema.

Buiten worden schapen, koeien, geiten, stieren, kalveren, kippen, ganzen en andere boerderijdieren tentoongesteld en gekeurd.

Er staan een stuk of dertig gerestaureerde oude tractoren en gek genoeg zijn die machines dan ook weer een attractie voor de kids.

Er zijn Dog Agility westrijden (is daar een NL-se naam voor?), dressuur en springwestrijden met paarden en natuurlijk Rodeo.

Een petting-zoo, waar je kleine dieren kan aaien, kermis, vanalles om lekker te eten en wat winkeltjes.

En dan is dat nog maar en stukje van de fairgrounds....maarr voor de kinderen wél het allerleukste stukje: The Carnaval!

Ik heb Piet met de jongens naar de kermis gestuurd en heb op m'n gemakje gekeken in de hallen met groente, fruit, huisvlijt, foto's, knutsels en wat er nog allemaal meer was.

En ondertussen waren de boys dus al aan het feestvieren op de kermis.

Gijs met Berend in een één of ander draaiding, met pretend-gun, zoals Berend zei, maar Jesse mocht er niet in, omdat ie al te groot was.
Die vond schieten toch veel leuker!

Dat gaat overigens wel wat anders dan in Nederland.

Niet met één lullig kogeltje tegelijk, nee, dit is een soort luchtdruk mitrailleur en dat vond ie dus helemaal het einde.

Bleef er eigenlijk nog maar één attractie over: De Rodeo!

En als je naar een rodeo gaat, moet je natuurlijk een cowboy hoed op hebben, anders hoor je er natuurlijk niet bij.

En dan worden drie jongens ineens drie cowboys.

Of The Three Amigos.

Of de Daltons.

We hebben vanavond een spannend uurtje Bull-riding gezien.

De kinderen waren helemaal onder de induk, moe van de middag, maar we hebben met z'n allen genoten!

Toeristje spelen

Vandaag hebben de jongens en ik een wandeling gemaakt bij Ross Lake.

Ik bedacht me ineens dat het al een poosje geleden is, dat we een écht lange wandeling gemaakt hebben met de hond.

We hebben zo'n grote tuin en er is hier zoveel ruimte; we spelen wel met Snow en aan beweging komt ze genoeg (vooral als haar Canadese Hondenvriend Kijoe op bezoek komt), maar écht een wandeling....dat was weer even geleden.

Daarom zijn de jongens en ik vanmiddag naar Ross Lake gereden, hier een kleine 10 minuten vandaan met de auto.

Buiten een fijne wandeling voor Snow is het voor ons een goeie manier om de omgeving eens wat meer te verkennen en om iedereen te laten zien in wat voor een prachtig gebied we wonen.

De tuin kennen we zolangzamerhand wel.

Het begint allemaal bij het strandje waar je 's zomers lekker kan zwemmen, picknicken en zelfs BBQ-en.

In de winter wordt er op het meer ge-ijsvist en neemt iedereen wat eten mee voor een BBQ achteraf.

De jongens vonden een wandeling van 3,5 km wel aardig en zo wandelden we vanmiddag op ons gemakje om Ross Lake heen.

We kwamen onderweg een slang tegen (een kleintje, maar het zorgde wel voor wat consternatie) een kikker en een dooie salamander.

Die laatste was overigens al dood voordat wij hem zagen.

De jongens hebben zich manmoedig door de 3,5 km heen geslagen en we waren het er wel over eens dat we eigenlijk goeie wandelschoenen nodig hebben, als we dit soort dingen willen blijven doen.

Aangezien de jongens enthousiast waren over dit avontuur, lijkt me dat we dus een nieuw item op ons langere-termijn boodschappenlijstje kunnen bijschrijven.

Geweldig toch, om zulke prachtige natuur om de hoek te hebben!

Morgen gaan we met z'n allen én onze Nieuwe Vriend Berend, naar Smithers, ongeveer 65 km verderop.

Daar wordt voor de 90ste keer The Bulkeley Valley Exhibition gehouden.

We gaan de komende tijd maar eens wat meer voor toeristje spelen!

De eerste!

Ik kon dan toch eigenlijk niet achterblijven........

Drie jaar lang m'n weblog wegaannaarcanada bijgehouden, maar we gáán niet meer.

We zijn er al.

Dussssss.......bookmarken dat nieuwe adres, dan kunnen we weer zoals vanouds verder!

Kijk voor berichten van Piet op vanderplasinbc