Oud en Nieuw

Veel Nieuw en weinig Oud dit jaar.

Het was me er wel eentje......een jaar om niet licht te vergeten.
Een jaar om in te lijsten.
Onwerkelijk bij tijd en wijle en soms ook een beetje verdrietig.
Maar het was vooral een jaar waarin we wonderlijke wegen bewandelden en onvermoede resultaten behaalden.
Een jaar waarin we werkelijk onze dromen waar gemaakt hebben en waarin, ook en vooral de kinderen, geweldige prestaties hebben geleverd.
Een jaar waarin we zoveel nieuwe lieve mensen hebben ontmoet en we geweldige dingen hebben gezien.
Een jaar waarin er bijna geen dag voorbij ging, waarbij we tegen elkaar konden zeggen dat we zoiets nog nooit hadden gezien noch meegemaakt.
En dan was het ook nog zo!

Gisterenavond kwam er evengoed nog een vreemde gedachte bij op, iets wat ik me nog niet eerder gerealiseerd had.
Het jaar twee-duizend-negen duurt voor ons negen uur langer.
Als het hier drie uur ´s middags is, is het in Nederland twaalf uur en officieel 2010, maar dan moeten wij nog negen uur wachten voordat wij 2010 in zeilen.

Zomaar negen uur erbij gekregen.
´t Is toch wat.

Over een half uurtje begin ik met de jongens aan het maken van de oliebollen.
En daar verheugen we ons enorm op, want ondanks dat we in Canada zitten hebben we onze Nederlandse smaakpapillen nog niet verloren.....
En bij Oud-en-Nieuw horen nou eenmaal oliebollen!

Een Gelukkig Nieuwjaar aan één ieder die meeleest.
Voorzichtig met vuurwerk (dat hebben we hier dan weer niet) en al het Goede voor 2010!

Winterwonderland!

Het begon gisteravond zo rond een uur of vijf te sneeuwen en het is vanavond om een uur of zeven pas gestopt.
The first Big Dump of the Season, zoals ze hier zeggen.....
En dan krijg je dus dit:






Er was zoveel sneeuw gevallen dat we zelf de parkeerplaats niet meer schoon konden krijgen. Dus hebben we daar maar een mannetje voor gebeld.
Het was vet spectaculair!
Die berg sneeuw op de achtergrond komt van onze parkeerplaats...en toen was ie nog maar net begonnen....kan je nagaan....



Die man zal wel gedacht hebben: "wat een gekken zijn dat!"
De kinderen stonden stijf tegen de ramen om maar niks van het schouwspel te missen en wij stonden buiten een fotootje te maken.

Elke dag is weer een avontuur hier ;-)

Vluchtige Kerst.

Kerstmis is alweer voorbij.....

Gek toch; meestal leef je er heel lang naar toe, maar als je twee keer met je ogen knippert is het alweer geweest.

Ik bedacht me op de avond van Eerste Kerstdag dat het ons dit jaar een beetje overvallen heeft.

De Kerst.

We waren nog zo bezig met van alles en nog wat en toen was het bijna al zo ver.

Dus: snel Kerstboom hakken in het bos, optuigen, motel een beetje versieren, kadootjes scoren en dat gaat hier wat anders dan in NL.

Een " ach-ik-ben-wat-vergeten-nu-moet-ik-weer-terug" heeft hier veel meer voeten in de aarde dan in NL...in ieder geval een rit van minstens drie kwartier!

Als de wegen goed begaanbaar zijn.

Dan krijg je dus dat je je boodschappen/inkopen moet plannen met het weer in gedachten....niet te vroeg weg, niet te laat terug, want dan vriest het en kan het glad zijn.....wanneer gaat het sneeuwen en hoeveel.....

En als iets dan uitverkocht is is het gewoon jammer.....tijd om terug te gaan was er niet.

Evengoed hebben we het heel fijn gehad, met leuke kado's en veel en lekker eten.

Wat dat betreft is mijn boodschappen-regime voor dit land ideaal....ik had toch altijd al een voorraad om de hele buurt me te voeden....nu kunnen we daar nog een poosje mee voort wanneer er geen boodschappen gedaan kunnen worden.

Boxing day (2de Kerstdag) hebben we weer gewoon gedaan....en dus is de kerst alweer voorbij.

Volgend jaar weten we gewoon beter van hoe en wat en zullen we (nog) beter beslaan ten ijs komen!

Volgende hoogtepunt: Piet's verjaardag morgen én Oud-en-Nieuw met Oliebollen!!!!!!!!!!!!

Wij zijn nog lang niet uit gevierd voorlopig!

Hazelton Hockeyville 2010

Hockey is groot in Canada.

En dan heb ik het niet over Hackey-met-een-stackey zoals in Nederland.......

Hockey is hier IJshockey.

Dat andere heet hier fieldhockey en daar hebben ze hier niet zoveel mee.

Niks eigenlijk.

Elk jaar is er in Canada een wedstrijd in welke stad of dorp Hockey de grootste rol speelt.

Waar hockey misschien wel nét zo belangrijk is als ademen.

En dan zou je denken dat een klein plaatsje als Hazelton niet zo'n grote kans maakt, maar het tegendeel is waar.......

Hazelton heeft één Arena, met een houten dak.

En als het sneeuwt, sneeuwt het naar binnen.

En het is er niet warm te krijgen.

Eigenlijk moet dat ding vervangen worden, maar daar is gewoon geen geld voor.

Door verhalen over Hockey en de Arena en Hazelton te publiceren op de site van Hockeyville 2010 laat je weten hoe belangrijk hockey is in je gemeenschap.

En de hoeveelheid verhalen speelt een rol in het behalen van de volgende ronde.

Als je al die verhalen van Hazeltonners leest, dan begrijp je hoe graag ze willen winnen.

En hoe belangrijk de Arena is.

En zie je waar een klein stadje groot in kan zijn.

Want we zijn op het moment de eerste van BC en staan op de derde plaats in Canada!

Grote kans dat Hazelton Hockeyville 2010 wordt!!!!!!!!!!!

En je mag natuurlijk je steun uitbrengen op de site van Hockeyville 2010!

Verbaasd

Het was eigenlijk een grapje.

Ik liet de jongens één van de Kerst folders zien, die elke week weer in onze postbus belanden.

Er stonden kinderen in met Kerstkleren aan.

Misschien ligt het aan mij, maar ik moet zeker dertig (!!!) jaar terug in de tijd voor Kerst- of Zondagskleren.

Dan moest je opgeprikt, want het was feest.

Ik had meestal kleren aan die ik he-le-maal niks vond, die niet lekker zaten en je moest het vooral netjes houden.

Brrrrrr....netjes.

Om mijn kinderen dat jeugdtrauma te besparen hebben ze nooit kerst- of zondags- of feestkleren gehad.

Maar hier hebben ze ze wel.

Ik heb al verschillende keren kinderen gezien die gewoon in pak liepen.

Op hun verjaardag bijvoorbeeld.

Gewoon op school.

Dussss......ik liet de kerstfolder aan de jongens zien en zei als grapje dat ze misschien wel nieuwe kleren kregen voor Kerst.

Ik had verwacht dat ze zouden zeggen dat ze écht niet zo'n apepakkie zouden aantrekken, hoe ik op het idee kwam etcetera etcetera.

Maar zo ging natuurlijk niet.......

Ze vonden het echt heel mooi.

Ze wilden wel zo'n nette broek.

En een overhemd.

En een stropdas.

En het liefst ook nog een colbertje.

En ook nog nette schoenen, want die gympies stonden er natuurlijk he-le-maal niet bij.

Dus nu hangen er twee hangers in de kast met een nette broek, een overhemd en een stropdas.

Ze hebben het al aan gehad ook.

Om te laten zien.

En toegegeven: het staat geweldig!

En als het dan Kerst is moeten Papa en Mama ook maar nette kleren aan.

Want anders is het natuurlijk geen gezicht.........

Zucht.

Bijna Kerst

" En nu staan en hangen al die dingen weer verspreid door het huis.
Met een heel andere lading.
Na deze Kerst gaan ze in het bubbeltjes plastic en wordt de doos dichtgeplakt.
En dan pak ik ze volgend jaar uit in Canada! "

Schreef ik een jaar en een dag geleden.

Zo'n eerste jaar is ook een jaar van terugkijken.
Vorig jaar om deze tijd....de eerste verjaardag......de eerste kerst.....de eerste verjaardag in Nederland waar we niet bij zijn.....
En dat is iets waar je af en toe ook wel eens verdrietig van kan worden.
Want hoezeer we het hier ook naar ons zin hebben, hoe gelukkig we hier ook zijn, niemand kan om het feit heen dat we veel mensen die we liefhebben hebben achtergelaten toen we naar Canada gingen.

" Maar dat wist je toch? Dat is een gevolg van jullie emigratie. Had je niet moeten gaan"

Ja, dat wisten we.
Maar dat neemt niet weg dat het soms wel een beetje zeer doet, vooral zo tegen die dagen die je traditiegetrouw met elkáár doorbrengt.

En dan kunnen we wel mooi weer spelen en net doen we of we niemand missen, maar soms is dat gewoon niet zo. Elke emigrant zal die gevoelens herkennen, hoezeer we ook verknocht zijn aan ons nieuwe thuisland.

Evengoed: de kerstboom staat.
Een pannetje kippensoep pruttelt op het fornuis.
Kerstmuziek schalt uit de boxen.
Buiten sneeuwt het en binnen is het fijn en warm.

Morgen gaan we naar school voor een Kerstconcert waar de kinderen al weken voor aan het oefenen zijn en dan hebben ze al bijna vakantie. Lekker twee weken om het huis.

Eén ding hoeven we niet aan te twijfelen dit jaar: we krijgen in ieder geval een Witte Kerst!

En hoe voelt dat dan, min 22?

Ik had het nog nooit meegemaakt.....min 22 graden celsius.

Het was daarbij trouwens wel prachtig weer: strak blauw, geen wind, geen sneeuw....wel jammer dat de zon in dit jaargetijde achter de berg verdwijnt voor het grootse gedeelte van de dag. Evengoed zag het er prachtig uit, toen de zon wel even voorbij piepte.

Eigenlijk is daar maar één antwoord op de vraag: min 22 is koud.

Heel koud.

Zo koud, dat het snot in je neus bevriest.

Letterlijk.

Echt waar.

Maar gelukkig vinden de Canadezen dat ook koud, dus het ligt niet aan ons.

Ze zeggen dat het niet echt meer uitmaakt als je voorbij de min 20 bent.

Of het dan min 35 wordt (kan ook!) of min 25, op een gegeven moment voel je het gewoon niet meer.

Als het min 35 is, zoals in Edmonton, moet je alleen uitkijken dat je geen huid blootstelt aan de kou.

Met die temperaturen bevriest het binnen minuten!

Als het zover is/komt breng ik de jongens wel met de auto naar school.

Gelukkig is het vandaag weer een stuk warmer: min 16.

En dát voel je wel.

Wij hebben alweer een laagje uitgedaan.

Volgende week schijnt het net boven het vriespunt te worden (20 graden verschil met gisteren!).

Ik denk dat ik m'n korte broeken maar ga opzoeken.

Canadian Sinterklees

Sinterklaas, die fijne man,

is alleen voor Nederland

In Canada heeft zijn neef Santa

De kadootjes in de hand

Het is voor ons wel wennen

Zo zonder Sint & Piet

Geen gedichten, speculaas

Chocoletters hebben we niet.....

Het is een beetje kaal

De kids waren niet blij

Zelfs wij waren van de leg

En dat is geen aanstellerij

Maar oh, wat een verrassing! Pakketten op het Postkantoor

Ze kwamen van de HulpSinten

Die hadden ons verdriet wel door!

Dus vanavond was het ook bij ons,

Met kadootjes en met pepernoten,

Een heuse Sint op vijf december

En we hebben écht genoten!

December

Precies een jaar geleden om deze tijd, zonder tijdsverschil want dat maakt het wel weer heel ingewikkeld allemaal, dus: vorig jaar op 1 december liepen Piet en ik door een donker en koud en nat Berlijn.
Na een heugelijke rit met de Tjoek-Tjoek, want dat was zo lekker relaxed reizen, (vond ik toen nog) en een romatische maaltijd in de plaatselijke pizzeria, lagen we uit te rusten op een hotelbedje.

Want op 2 december hadden we een heel belangrijke afspraak bij de Canadese Ambassade, alwaar door middel van een interview bepaald zou worden of wij een kans zouden hebben om te slagen in Canada.

De rest is geschiedenis.

En als we terugdenken lijkt het nog maar zo kort geleden.

Ik zie ons, na die 20 minuutjes kletsen met die Ambassade Meneer, nog zo buiten op de stoep staan, voor de ambassade, nog steeds koud, nog steeds nat en totaal perplex.

We zouden ons visum krijgen!

En nu is het alweer 1 December, in een totaal andere setting.

Ik heb vandaag kerstversiering gekocht.

Die twee dozen uit Nederland zijn niet echt genoeg om het motel een beetje aan te kleden.

Want kerst begint hier op 1 December.

Plotsklaps hoor je op de radio en in de winkels kerstmuziek.

Op de t.v kerstfilms.

Op 1 december, of daaromtrent, gaan de lichtjes aan.

En niet eerder.

Voor ons voelt het nog helemaal niet als Kerst, omdat er een feest tussenuit gevallen is.

St. Nicolaas is niet hier en dat is best wel raar.

Gelukkig weet ik al dat er HulpSinten in NL heel erg hun best hebben gedaan om tóch een beetje het 5 december gevoel naar Canada te brengen, dus helemaal zonder zitten we niet.

Het komt gewoon een beetje plotseling, die kerst, maar dat mag de pret uiteindelijk niet drukken.

Ik heb 2 kleine kerstboompjes voor op de balustrade, gekleurde lichtjes voor buiten, natuurlijk een krans voor op de deur en nog wat andere versiersels.

Want Christmas is hier Groot(s) en zo gaan wij het ook doen.

Een hele maand Kerst......

't Is effe wennen, maar wél lekker!

Spullen

Nu we eindelijk écht thuis zijn, is het tijd om te kijken wat we allemaal meegenomen hebben uit Nederland.

Dozen uitpakken!

En als eerste zijn natuurlijk de keukenspullen aan de beurt.

Glazen, ovenschalen (heb ik nogal wat van.....) bekers, het is geweldig om te zien wat er allemaal in die dozen zit!

Er zijn al (!) vier dozen leeg, van de ongeveer vijf-en-zestig.

En eigenlijk was ik alleen maar op zoek naar een wijnglas......

In één van de vele kastjes die onze keuken telt, liggen twaalf Award Winning Wines uit British Columbia op me te wachten en ik had zo'n zin om een lekker flesje open te trekken.

Maar om een geweldige wijntje uit een limonadeglas te drinken grenst aan barbarisme.

Lijkt me gewoon ook niet zo lekker.

Vraag is natuurlijk wel hoe wij zomaar aan maar liefst twaalf Award Winning Wines uit British Columbia komen.

Van de week belde de makelaar die ons heeft geholpen het motel te kopen, om te vertellen dat ie een presentje naar ons opgestuurd had.

Aardig, vonden wij, we dachten aan een bosje pennen en stonden er verder niet bij stil.

Dat waren dus geen pennen, maar een doos met twaalf Award Winning Wines uit British Columbia.

En alsof dat nog niet genoeg was, kregen we ook nog eens een houten gedenkplaat met een foto van het motel en onze namen om te vieren dat we nu de eigenaren zijn.

Zou je denken dat je een makelaar die kado's geeft teveel commissie hebt betaald, maar het tegendeel is het geval.

Het was niet eens ónze makelaar, maar die van de verkopende partij.

Zij hebben ons alleen maar geadviseerd en uitgelegd hoe we één en ander zouden kunnen aanpakken.

Dat wijnglas heb ik uiteindelijk gevonden.

En dat wijntje heb ik ook gehad.

Heer-lijk.

We zijn er!

Na twee hectische dagen zijn we op het punt waar we al ongeveer drie jaar van dromen.

Het Robber's Roost Motel is van ons!!!!!!!

Het was wederom een enorme emotional rollercoaster.

Weer verhuizen, dit keer voor zeker vijf jaar (of meer) een vaste stek.

Afscheid nemen van Rob en Marjon en eigenlijk in hun huis trekken, terwijl zij er nog niet (helemaal) uit zijn......Zorgen dat je kan slapen en eten en dat het voor de gasten net lijkt of je precies weet wat je aan het doen bent.

Gisterenavond, toen alles een beetje rustig was, hebben we er nog een pilsje op gedronken en kregen we van Rob & Marjon een Home Brewing set, om zelf wijn en bier te maken!!!!

Ze hadden bedacht dat dat beter bij ons in de smaak zou vallen dan een bloemstuk (wat hier, zo zeiden ze, bij een overname gebruikelijker is).

Dat hadden ze heel erg goed ingeschat.

Bovendien drinken bier en/of wijn veel lekkerder weg dan een bloemstuk ;-)

Vanochtend zijn ze weg gereden, op weg naar Nelson.

Dat was zo'n dubbel gevoel.

We zijn natuurlijk heel erg blij en gelukkig en trots met ons bedrijf, maar tegelijk verdrietig omdat we elkaar best gaan missen.

Vandaag gelijk aan de bak.

We zitten nog voor ruim meer dan de helft vol, en dat voor half November!

Dat is lekker beginnen.

Daarbij komt dat we ook begonnen zijn met een ander klusje: sneeuwschuiven op de parkeerplaats voor het motel.....

Daarvoor hebben we een Quad met een sneeuwschuiver ervoor. Voorlopig nog een heel leuk klusje, dus!

Afgelopen Zondag is het begonnen met sneeuwen en we hebben nu al/pas zo'n vijf centimeter.

Het was niet echt handig om onze spullen vanuit Two Mile naar New Hazelton te brengen; het is hier niet zo dat bij de eerste sneeuwval de strooiwagens uitrijden.

Pas gisterenmiddag reden de eerste zandauto's door de straten om zand op de wegen te strooien maar daarvoor waren de wegen al spekglad.

Dat gaat best met de goeie winterbanden die we hebben, maar het is evengoed uitkijken geblazen.

We zijn supertrots dat we onze droom hebben waargemaakt.

Nu we ons doel bereikt hebben, gaat het pas echt beginnen.

Maar naar de reacties van de gasten af te meten, komt dát wel goed!

De Dertiende

Je hebt het hier ook, in Canada.

Friday the 13th

Persoonlijk heb ik niks met bijgeloof.

Zwarte katten, ladders, kapotte spiegels.....bangmakerij.

Als het zo uitkwam zou ik expres onder een ladder doorlopen op vrijdag de 13de, als ik er toevallig één zou zien. En dan om het lot te tarten er twee of drie keer onder door gaan.

Bijgeloof heet niet voor niets bij-geloof.

't Is net niet wat, als het ware.

Maar om op Vrijdag de Dertiende de papieren te gaan tekenen voor de overdracht van ons (bijna) motel is toch wel erg kras.

Afspraak is evengoed afspraak en vrijdag de dertiende doet het wat dat betreft net zo goed als elke andere dag.

Na het zetten van een stuk of twintig handtekeningen op even zovele formulieren en contracten was het gedaan.
Vanaf Dinsdag zijn we echt Eigenaar van het motel!
Dan gaan we het helemaal zelf doen.

Zijn we onze eigen baas, koffiejuf, receptioniste, portier en schoonmaak....alles in één.

Dat is spannend!

En leuk en geweldig en fantastisch ook natuurlijk, maar ook en vooral spannend.

Doe het maar.

Maak je eigen leven, niet meer afhankelijk van een ander voor de inkomsten, niemand die meer verteld wat je moet doen en hoe je dat gaat bereiken, zelf verantwoordelijk, zelf sturen, zelf de koers bepalen.

Zelf de toon zetten.

Dat gaat ons best lukken, wellicht niet altijd zonder slag of stoot (daarom hebben we die Maglite natuurlijk ook gekocht ;-) maar zo gaan die dingen eenmaal.

Maakt niet uit wat je waar doet, er zijn altijd pieken en dalletjes.

En een beetje verdrietig is het uiteindelijk ook wel.

Want nu wij eigenaar zijn, straks, over een paar dagen, gaan Rob & Marjon weg.

En dat is iets waar we niet naar uit kijken, al zijn we kunstgelukkig voor ze, maar we hadden ze het liefst nog even gehouden.

En dan niet eens voor het motel, maar gewoon voor onszelf.

Werelds

Ik wandelde vanavond virtueel door ons Oude Dorp.

Door de straat waar we woonden.

Ik zag het huis waar we woonden met de auto ervoor die we niet meer hebben.

De bomen waren groen en de lucht was blauw.

Het leek heel dichtbij en vertrouwd, maar tegelijkertijd is het een wereld ver.

Morgen is het 4 maanden geleden dat we Nederland verlieten.

En in die vier maanden hebben we meer meegemaakt dan in de drie jaar daarvoor.

Zowat.

We hebben, letterlijk, ons hele leven om gegooid.

Het bevalt, het bevalt heel erg goed.

Volgende week gaan we weer eens verhuizen.

Voorlopig voor de laatste keer.

Nog even en dan zijn we eigen baas.

Een geweldig fantastisch en buikpijnigend vooruitzicht.

Nog steeds geen foto's op de blog.
Ik weet dat ik hopeloos achterloop en ja: dat ís inderdaad schandalig, maar het koppie is even druk met andere dingen.

Het komt wel weer, echt waar!

Beloofd.

Weer een update

Zo langzaam als de tijd eerst ging, zo snel gaat de tijd nu.

Voor we het weten, is er ineens weer een week voorbij.....en wat voor één!

Vorige week zijn mijn neef Sven en zijn vriend, die zes weken door de VS en Canada trekken, een paar dagen bij ons geweest.

Het was écht gezellig (en niet eens in de eerste plaats omdat ie vier (!!!!) kilo zakken pepernoten voor ons had meegebracht); we zijn uit eten geweest en een hebben een middag rondgereden op de back-roads in the omgeving.

Toen we een broodje gingen eten bij een moerasje vond Jesse dat ie daar wel even rond kon kijken. Voor we het wisten zat ie tot aan z'n knieën in de modder en was ie een schoen kwijt.....Sven wist de schoen uit de modder te vissen.

We konden er allemaal (ja: ook ik!) om lachen.

Na drie nachten in New Hazelton zijn de mannen verder getrokken. Via Vancouver en Vancouver Island terug naar de VS.

We hebben afgesproken dat Sven snel terugkomt en dat ie dan langer blijft.

Vorige week heeft Piet rij-examen gedaan.

Het maakt niet uit hoe lang je je NL-se rijbewijs hebt; hier in BC moet je gewoon weer examen doen. En als je het niet haalt, kan je je rijbewijs inleveren en mag je alleen maar onder bepaalde voorwaarden blijven rondrijden (bijvoorbeeld alleen met een volwassene naast je die een geldig rijbewijs heeft).

Gelukkig en geheel volgens verwachting is Piet geslaagd.

Vandaag was ik aan de beurt.......

Alhoewel ik al acht jaar mijn rijbewijs heb, was ik toch wat zenuwachtig.

Het is hier niet druk op de weg, maar in Smithers (waar we moesten afrijden) is het aanmerkelijk drukker.

Na drie kwartier rondrijden kwam het verlossende antwoord: ook geslaagd!!!!!!!!!!!

Hoera! Ik had er wel op gehoopt, maar toch viel er best een last van m'n schouders.

Niet dat er niets op m'n rijgedrag aan te merken viel.......in de loop van de tijd sluipen er toch gewoontes in die niet echt volgens het boekje zijn (één i.p.v twee handen aan het stuur, bijvoorbeeld).

Geslaagd is geslaagd.

Voorlopig is het gelukkig gedaan met de examens.

Volgende hoogtepunt is Halloween op zaterdag.

De eerste Halloween en als het een beetje meezit (of tegen, het is maar van welke kant je het bekijkt) ook gelijk een Witte Halloween.

Zoals beloofd nog een paar fotootjes, die ik ruim twee weken geleden maakte.

De blaadjes zijn nu allemaal al van de bomen afgewaaid, maar het geeft wel een mooi beeld over waar we tegenaan mogen kijken, elke dag weer.

Elke dag rijden we heen en weer op Hagwilget Bridge, van Two Mile naar New Hazelton v.v.
De brug ligt op 80 meter boven Hagwilget Canyon.

Het is elke dag weer een prachtig gezicht, maar niet iedereen durft naar beneden te kijken ;-)

Ik heb nog veel meer mooie plaatjes, maar het duurt zooooooooooo lang om ze allemaal up te loaden....nog eentje dan.

Als we een vaste internet-verbinding hebben ga ik gewoon een paar foto-blogs er tussendoor gooien!

Gewoon een plaatje van onderweg.

Van New Hazelton en Smithers.

Het was vanochtend nóg mooier, maar toen moest ik zelf rijden en op tijd zijn voor m'n examen....daarvan geen foto's, dus.

Het was vannacht koud geweest en het was hier en daar heiïg en dan met het strijklicht van de zon, het gele gras in de weilanden, blauwe lucht en snow-capped mountains op de achtergrond.....

Maar geen foto's........

Ik sluit niet uit dat ik er nog eens op uit ga binnenkort om meer foto's te maken, met m'n Canadese rijbewijs kan ik weer álle kanten op!

Griesmeelpap

Als het koud is, bestaat er geen ander eten dat je zo warm maakt als griesmeelpap.

Het lijkt net alsof die happen pap je hele lijf van binnenuit verwarmen en als er griesmeelpap als toetje op het menu staat, zijn wij allemaal blij.

De Canadese winter komt er aan en het zal ongetwijfeld kouder worden dan wij ooit meegemaakt hebben. Dus is griesmeelpap een eerste levensbehoefte.

Maar ja....wat is griesmeel in het Engels?

Ik had al wat rond gezocht op het internet, maar nog niet echt iets gevonden.

Ja, iets wat Semolina heet, maar daar kon ik helemaal niets mee. Geen enkel pak Semolina gevonden in de supermarket.

Ik dacht er al bijna aan om het product ook maar op m'n boodschappenlijstje te zetten voor als m'n moeder komt in Januari (Hoera, overigens!).

Bij toeval heb ik nu toch een pak griesmeel in huis.

Gijs heeft niet altijd zin in een boterham 's ochtends en aangezien hij van mij moet eten, levert dat nogal eens wat strijd of een creatieve aanpak op 's ochtends.

In beide ben ik niet echt handig als ik net uit m'n bedje gerold ben.

Ik bedacht me dat ze hier misschien wel een soort Brinta zouden hebben. Lekker, warm én gezond.

Iedereen die wel eens in Canada boodschappen heeft gedaan weet dat er altijd een ongelooflijke batterij aan ontbijtgraan-spullen staan (zoals 24 verschillende soorten Corn Flakes).

Vaak voor producten die je maakt met koude melk.....niet echt mijn ding met koud weer.

En er zijn ook nog 17 varianten op Havermoutpap.

Maar geen Brinta.......

In een klein hoekje stond nog wel een ander pak: Cream of Wheat.

Drie minuten bereidingstijd en met warme melk.

Ik bedacht me dat we dat wel eens zouden kunnen proberen.

Vanochtend heb ik het gemaakt en Jesse zei al dat het wat op griesmeelpap leek, en dat vond ik zelf eigenlijk ook al......

Op internet het verlossende antwoord gevonden: griesmeel is (bijna) hetzelfde als Cream of Wheat!!!!!

Beide jongens hebben in record tijd hun bakje leeg geslobberd en ikzelf trouwens ook.

Vanaf nu dus 's ochtends griesmeelpap.

En 's middags.

En 's avonds nog een keer.

Hmm...lekker!

Laat die winter maar komen!

Over vanalles....

Jesse's verjaardag, Thanksgiving, winter, Piet op stap......even een paar dagen niks schrijven en je hebt genoeg stof voor drie blogs.

Jesse's verjaardag was fijn.

Maar ook raar.....tot nu toe vierden we verjaardagen altijd met de hele familie die ook allemaal bleven eten. Pan Soep, broodje en allerlei andere lekkere dingen en dan aan het einde van de dag moe maar voldaan het bedje inrollen.

Nu was het ook heel erg gezellig, maar toch anders.

Jesse had gevraagd of we zijn verjaardag bij Rob & Marjon zouden vieren, want zij zijn nu ook een beetje familie, zo redeneerde hij.

Er was taart en slingers en kadootjes en feest en het was écht fijn, maar ook gek.

De eerste verjaardag in Canada.

Drie dagen later was het alweer Thanksgiving.

En ook dat vier je met familie: weer met z'n allen dus!

Kalkoen, spruitjes, groente voor de kinderen, lekkere aardappeltjes en zelfgemaakte Pumpkin Pie toe.....het was heerlijk!

Voordat we gingen eten hebben we verteld waar we allemaal dankbaar voor waren, het afgelopen jaar. Ik heb het maar niet te lang gemaakt, omdat het heerlijke eten anders koud zou worden. Er is zoveel waar we dankbaar voor zijn, dat waren we natuurlijk al, maar er zijn zoveel goede en mooie dingen gebeurd het afgelopen half jaar.....dat is echt wel iets om even bij stil te staan.

Thanksgiving, dus.

De volgende dag (gisteren dus) zijn Rob en Piet op stap gegaan om alvast wat huisraad naar de nieuwe woonplaats van Rob & Marjon te brengen.

Best slim, nu de wegen nog goed. En alles wat nu weg is, hoeft straks niet meer verhuisd.

Die twee mannen hebben het reuze naar hun zin met z'n tweeën!

Het is de afgelopen dagen koud geweest en vanavond is de eerste sneeuw van het seizoen gevallen! Ik weet niet of het er morgen nog ligt, maar het heeft in ieder geval gesneeuwd!

Die beloofde foto's komen trouwens nog......ze zijn al gemaakt.

Nog net voordat de harde wind al die mooie goudgele blaadjes van de bomen waaide, maar nu je door de bomen heen kan kijken, is het uitzicht weer veel mooier.....

Dilemma;s, dilemma's.

Misschien duurt het nog een paar dagen, weest gerust, ze komen!

Update

Bedenk ik me ineens dat het al een paar dagen geleden is dat ik een berichtje heb geschreven over hoe het hier gaat.

Er is veel gebeurd hier de afgelopen dagen.....

We werken nog steeds vijf dagen per week in het motel.

Er komt al een beetje ritme in en het gaat ons steeds makkelijker af.

Bedden opmaken, badkamers poetsen, de was doen, stofzuigen, het is druk zat!
Je zou denken dat, nu het toeristen seizoen aan het eind loopt, het aantal gasten in het motel afneemt, maar niets is minder waar.

Het is druk.

En nog steeds staat meerdere keren per week het bordje "No Vacancy" aan.

Afgelopen Zaterdag zijn we met z'n allen naar de Kispiox gegaan.

Er was een vriendschappelijk schoolvoetbaltoernooi waar Jesse met z'n klasgenoten aan mee deed.

's Ochtends was het mistig en ijzig koud, maar toen de zon doorbrak en de mist verdween, werd het een prachtige dag en zagen we de bergen, een prachtig gezicht!
We hebben genoten van de wedstrijden, de jongens speelden er drie.

Omdat ze nog niet zo lang met elkaar spelen. dus nog niet écht een team zijn, verloren ze twee en wonnen ze één wedstrijd. Maar er zitten echt goede spelers onder, dus dat wordt wat voor volgend jaar!

Evengoed was het een heel mooie en gezellige dag.

En wij hebben het leuk gehad met de ouders die ook mee waren. Het is een goede gelegenheid om op dit soort dagen contacten te leggen met anderen.

Het feit dat we al herkend en gegroet worden als we door New Hazelton heenlopen/-rijden/boodschapjes doen is een fijn gevoel!

Vandaag kado's gekocht voor Jesse's verjaardag.

De eerste verjaardag in Canada.

Het zal best een beetje raar worden, zo zonder de familie om ons heen.

We gaan er een fijne dag van maken, je wordt maar één keer twaalf (12 al weer!!!!!!).

De taart is besteld, de kado's gekocht, Gijs maakt zijn kado voor Jesse, nu nog slingers en dan zijn we er bijna klaar voor.

Bijna Feest!

Vanochtend theorie examen gedaan.

Je gaat daarvoor in New Hazelton naar het gemeentehuis, er worden wat ogentests gedaan en dan mag je aan een bureautje je examen doen, gewoon met een potloodje en papier.

Vijftig multiple choice vragen en het goede antwoord omcirkelen.

Ik was na een kwartiertje al klaar.....ik dacht nog: dat is veel te kort.

Ik heb alles nog eens nagekeken en nadat ik de ik-weet-niet-zeker-of-ik-die-wel-goed-heb-antwoorden geteld had, dacht ik wel dat ik het gehaald zou hebben.

Blijft toch spannend, want ik had me ook kunnen vertellen.....

Uitslag: 4 vragen fout, 46 goed.

Een score van 92 %.

En dat is dus ruim voldoende om geslaagd te zijn voor het eerste gedeelte van het Canadese rijbewijs.

Volgende week, als het kan, afrijden.

Mooi!

Elke dag als we de jongens naar school brengen, kijk ik m'n ogen uit.

Het stelt niets voor, het is maar een ritje van een klein kwartiertje maar toch......

De loofbomen zijn bijna allemaal goudgeel, de toppen van de bergen zijn besneeuwd, strakblauwe luchten met grote witte wolken.....Het is zo ongelooflijk mooi, het is maar goed dat ik niet altijd hoef te rijden.

Ik heb echt moeite soms om m'n aandacht bij de weg te houden, zo graag kijk ik om me heen.

Het zijn allemaal van die ansichtkaartenplaatjes, bijna overal waar je rijdt en kijkt.

Ik zou er ook zo graag nog op uit gaan om foto's te maken van al deze pracht en dat gaat ook echt lukken....het is alleen nog een beetje druk.

We werken vijf dagen in de week in het motel.

Zo kunnen we de business leren kennen, inzicht en snelheid krijgen in het schoonmaken van de kamers, de was en alles wat er bij het runnen van een motel komt kijken.

Morgen ga ik theorie examen doen voor het Canadese rijbewijs, dat moeten we namelijk opnieuw halen. Rijlessen zijn niet nodig, maar 'n theorie en praktijk-examen wel......

Piet heeft van de week z'n theorie gedaan en is in één keer geslaagd.

Kan ik niet achter blijven, natuurlijk!

Zaterdag gaan we naar de Kispiox, een gebied zo'n twintig minuten rijden van Old Hazelton.

Er is daar de hele dag een schoolvoetbaltoernooi en Jesse gaat er met zijn klasgenoten wedstrijden spelen tegen andere scholen.

Wij hebben aangeboden om de kinderen die niet gebracht kunnen worden mee te nemen en Piet gaat de boel een beetje coachen.

Het schijnt zaterdag ook nog eens geweldig mooi weer te worden.

Lijkt mij een mooie dag om het fototoestel eens mee te nemen.

Wij zijn er klaar voor. Bijna....

Er ligt weer een laagje poedersuiker op de berg, of zo lijkt het.

Het wordt kouder, eind september wordt nachtvorst verwacht en misschien gaat het begin oktober al wel sneeuwen!

Tijd om alvast eens even wat winterkleding te scoren, het zal ons niet gebeuren dat we in onze Nederlandse winterjasjes staan te kleumen hier.

Dus: warme winterjassen voor ons allen en voor de jongens handschoenen en snowpants, een soort dikke waterdichte tuinbroeken, zodat ze straks lekker in de sneeuw kunnen ravotten.

Ik heb ook een fijne warme winterjas gevonden en er gelijk maar een lekker fleece-vestje bijgekocht.

Je kleden gaat hier voornamelijk om laagjes, iets wat ik nog niet zo doorheb.

's Ochtends is het koud winderig en bewolkt, en daar kleed ik me dan ook naar.

Kan maar zo zijn dat het binnen een uurtje strakblauw en zonnig is, en dan heb je het dus heel erg warm......laagjes, daar gaat het om.

T-shirtje, dun truitje, fleece-vestje, jas.

En als het dan wel warm wordt kun je jezelf afpellen.

Het verschil ochtend- en middagtemperatuur kan ruim veertien graden bedragen en met het zonnetje erbij voelt het dan nog een stuk warmer.

Voor Piet hebben we nog geen winterjas gevonden.
Met zijn lengte is het niet makkelijk om iets te vinden wat lang genoeg is.

Het gekke is dat nog niet eens alle wintercollecties in de winkels schijnen te liggen.

Wij zijn gewend dat eind juli er alweer winterkleren in de winkels verschijnen, hier proberen ze de winter nog zo lang mogelijk buiten de deur te houden.

Niet zo gek, als de winter zoveel langer duurt dan in NL.

Evengoed...de jongens kunnen niet wachten totdat de eerste sneeuw valt en ik verheug me eerlijk gezegd ook wel op de winter.

Weet niet hoe lang dat gaat duren en of ik aan het eind nog zo enthousiast ben.

Voorlopig houden we de berg in de gaten en is nieuwe sneeuw nog steeds reden voor een hoeraatje.

Bezoek!

Weer een gedenkwaardige dag.

Het houdt niet op!

Vandaag hebben we namelijk ons eerste bezoek uit Nederland ontvangen.

Na twee maanden in Canada is dat toch behoorlijk snel!
Charlotte (Piet's nicht) is voor werk en fun in Canada, is op familiebezoek in Terrace.
Met John & Hilda is ze vandaag naar ons toegekomen.

Eigenlijk heel gek: in NL woonden ze maar een half uurtje van ons af en hier in Canada komt ze een bakkie pleur doen.

Evengoed was het reuze gezellig.

Ik heb het gewaagd om een appeltaart te bakken (tweede deze week), alles een beetje op de gok, inclusief de hoeveelheid baking powder, maar ze was wonderwel gelukt.

Vanmiddag buiten on the deck boterhammetjes gegeten, het was fantastisch weer en erg warm, zo'n 28 graden!

Charlotte heeft nog wat fotootjes gemaakt voor het thuisfront in NL en ze gingen pas om half vijf weer terug naar Terrace.

Het was erg leuk om Charlotte bij ons op bezoek te hebben en best bijzonder; het eerste bezoek uit NL!

We hebben afgesproken met John & Hilde dat we, voor we het motel overnemen, nog een keer bij hen gaan logeren in hun nieuwe huis in Terrace.

Morgen weer aan het werk.

En ik moet ook hoognodig eens naar de kapper.

En winterkleren gaan zoeken en bestellen (overmorgen is het 10 graden)

En Jesse is bijna jarig en daar gaan we ook nog het één en ander voor regelen.

En het rijbewijs moet nog gehaald.

En...

En....

En.......

Sneeuw

Nee, nog niet in het dal, maar al wel op de berg: een heel klein beetje sneeuw op de berg!

Dat is het begin van winter, alhoewel we er hier nog niet zoveel van merken.

Het mag dan maar 11 graden zijn, buiten is het echt lekker.

Zonder jas, een truitje met lange mouwen is meer dan genoeg.

En dan zie je nog zat mensen met t-shirt en een korte broek, maar dat gaat mij persoonlijk wat te ver.

Nu we de dozen bekeken hebben en wat dingen hebben uitgepakt ben ik, bij nader inzien, toch echt wel blij met de spullen uit NL.

Opa Cor had nooit kunnen bevroeden dat het tafeltje dat ie ooit maakte nu in een woonkamer in Canada staat. Hij zou het vast leuk hebben gevonden.

En langzamerhand worden we ingewijd in de geheimen van het motel.

Gisteren een dag meegeholpen met kamers poetsen.

Vreselijk frustrerend: je hebt het idee dat je heel vele gedaan hebt, maar je hebt maar drie kamers gepoetst en bedden verschoont.......de snelheid en het ritme zitten er natuurlijk nog niet in (maar dat is ook niet zo gek, natuurlijk).

Ik wil weer teveel in te korte tijd......

Onzin natuurlijk.....van de week waren we twee maanden in Canada.

Als we dan terugkijken en beseffen wát we eigenlijk allemaal al voor elkaar hebben gekregen, dan is dat al een hele waslijst.

Eigenlijk kunnen we wel stellen dat we ons hele leven hier opgezet hebben, met alles wat daar zo ongeveer bij hoort.

En als ik het van die kant bekijk, begrijp ik ook wel waarom we soms nog zo moe zijn ineens.

We hebben met elkaar afgesproken dat we het nu ook een beetje rustig aan gaan doen, maar ik geloof dat ik dat enkele posts terug ook al beweerde.......toch nog maar even kijken of we dat ook in praktijk kunnen gaan brengen.

Inwerken en uitrusten, lijkt me voor nu een ideale combinatie.

Een huis vol!

De hele woonkamer staat vol dozen.

Geheel tegen de verwachting in reed vandaag de vrachtwagen van Bandstra Transportation Systems door de straat.

We zagen 'm nog net rijden toen we de jongens van school gingen halen.

We wonen ietwat achteraf, niet te zien van de verharde weg, dus dat was een gelukkie.

We hadden nooit verwacht dat de spullen vandaag al zouden komen, evengoed kon het niet missen.

Piet is snel uitgestapt, ik heb de jongens van school gehaald; toen we terug kwamen was de vrachtwagen alweer vertrokken en stonden er vier pallets met dozen en pakketten op ons onverharde, modderige weggetje.

Een uurtje later was alles binnen.

En nu kijk ik er tegenaan en vraag ik me af waarom we zoveel spullen hebben meegenomen.

Wat moeten we ermee?

Over twee maanden verhuizen we naar het motel, heel veel dozen zullen misschien niet eens worden uitgepakt.

Het is niet eens zoveel.

Er zit niet eens in, wat er op staat.....

Het was ook wel erg lekker om niet zoveel spullen te hebben.

Lekker overzichtelijk.

Ach, natuurlijk ben ik er wel blij mee, als het niet vandaag is, dan wel morgen of later.

Het is toch ons leven wat er in die dozen zit, ons leven in Nederland.

We slepen het over 2 maanden gewoon naar ons huis in het motel en beginnen daar voorlopig voor de laatste keer overnieuw.

Containert

Onze spullen uit Nederland zijn in Canada!

Morgen gaat Piet naar Prince George, ongeveer 500 km hier vandaan, om bij de douane onze huisraad in te klaren en om een afspraak te maken met de vervoerder wanneer alles deze kant op komt.

Ik ben er blij mee.

Gordijnen, keukengerei, kleding, schoenen, boeken, speelgoed, beddengoed, eigenlijk alles wat we de afgelopen jaren verzameld hebben om een huishouden te draaien.

Het gaat ook goed zonder al die spullen, maar het is toch ook wel weer fijn om die bekende spullen om ons heen te hebben. Als je het niet bij de hand hebt, merk je pas hoe makkelijk al die dingen zijn.

Een kastje waar je even wat in kan leggen.

Keukenspullen die je normaliter voor het grijpen liggen.

Het wordt nog spannend om te kijken wát we allemaal mee hebben genomen.

Het lijkt eeuwen geleden dat we de boel hebben ingepakt en we weten niet helemaal meer wat er allemaal in die dozen zit (hebben we de kussen van de bedden nou wel of niet meegenomen?).

We gaan overigens niet alles uitpakken; alleen de meest noodzakelijke, leuke, praktische, fijne dingen. Over om en nabij twee maanden gaan we weer alweer verhuizen, naar het motel.

't Is maar een klein stukkie, maar evengoed toch weer verhuizen.

Om dan alles uit te pakken is een beetje flauwekul.

't Was een lekker weekend, overigens.

Gister fanatastisch herfstweer: zonnig, klein briesje, strakblauwe lucht.

En dat terwijl het er 's ochtends uitzag alsof het zou gaan regenen (we moeten leren niet met NL-se ogen naar het weer te kijken....dat is hier zó anders).

We zijn gaan vissen in de rivier, het is tenslotte zalmseizoen en wij willen ook wel zo'n joekel op de BBQ.

Niks gevangen, volgende keer beter.

Vandaag met het hele gezin + hond de Terry Fox Run gelopen.

Het is een indrukwekkend verhaal, van Terry Fox en waard om gelezen te worden.

Als aflsuiter van de vijf kilometer loop een heerlijk stuk appeltaart (with slagroom!) gegeten bij Rob & Marjon.

En zo hobbelen we rustig door, knopen we enkele losse eindjes vast, ontdekken we dat er nog heel veel te ontdekken valt hier in de buurt, zijn we ons aan het orienteren op winterkleding (wat moet je aan bij -30?), rusten we nog een beetje uit zolang het nog kan ;-) en genieten we elke dag weer onze tenen uit.

Spannende dag

Vandaag zijn de jongens voor het eerst naar hun nieuwe school geweest.

Het waren maar twee uurtjes, om te wennen, maar het was evengoed spannend.

Voor de kinderen, maar ook voor ons.

Jesse is begonnen in Grade 6, Gijs in Grade 2.

Ze waren best heel zenuwachtig.

En terecht ook wel.

Een andere school, een andere taal, een andere opzet (hier zitten de kinderen niet in groepjes, maar gewoon achter elkaar, net als wij vroeger) nieuwe kinderen.....echt alles is anders.

Zo gaan wij niet mee in de klas; de kinderen stellen zich in een rij op voor de deur van de school en hun leraar haalt de kinderen op en gaat met ze naar binnen.

De kinderen hebben een extra stel schoenen gekregen, die ze alleen in de school aanhebben.

Daar stonden ze dan, vanochtend.

Jesse was al snel in gesprek met een stel andere leerlingen die hij kent van het Skate- & Bikepark en hij was ons al eigenlijk snel vergeten.

Gijs werd voorgesteld aan de kinderen in zijn rij.

Toen Gijs werd opgehaald door z'n meester had ie het wel moeilijk.

We zagen de tranen in zijn ogen, maar hij verbeet zijn verdriet en liep snel naar binnen.

Héél knap, maar dat zorgde er wel even voor dat wij ook volschoten.

Wat doe je je kinderen aan?

Nou ja, zoals die dingen gaan......toen we ze weer op gingen halen, kwamen er twee blije uitgelaten kinderen naar buiten.

Ze hadden het heel erg leuk gehad!

En of ze alles begrepen hadden wat hun meesters hadden gezegd?

Ze zeiden zelf van niet, maar uit hun verhalen bleek wel dat ze het overgrote gedeelte heel goed hadden opgepikt.

Gijs' meester zei dat ie al z'n hand opstak om vragen te beantwoorden, Jesse heeft al wat vrienden gemaakt.

Morgen weer naar school, een hele dag dit keer.

Nadeel: niet meer vrij op woensdagmiddag.

Voordeel: fysieke oefeningen doen in de klas, elke ochtend voetballen als het mooi weer is en skiën met school als er sneeuw ligt.

Het was een emotional rollercoaster voor ons allemaal en wederom weer een mijlpaal.

Zwabberende maan.

Zolangzamerhand komt er weer een beetje regelmaat in het leven.

Waar we afgelopen weken nog regelmatig "vergaten" om te lunchen of heel erg laat 's avond aten, omdat we te druk waren met andere dingen of onderweg waren of omdat we laat hadden ontbeten, zit er nu weer een beetje lijn in.

Het is trouwens ongelooflijk wat je allemaal opnieuw moet ontdekken als je in een ander land gaat wonen......niet altijd even goed voor je zelfvertrouwen.

Zo zijn we gisteren ruim een kwartier op zoek geweest naar een 1'' binder, ons niet realiserend dat dat een multomap is.

Je moet er maar opkomen.

In de supermarkt ben ik ontzettend lang bezig met de boodschappen, want wat is wat en waar ligt het?

Er is hier een heel ander systeem van waar de artikelen liggen dan in Nederland.

Ik heb, ter lering ende vermaeck, wat tijdschriften gekocht, waaronder enkele met recepten.

Het heeft me even googlen gekost om er achter te komen wat bijvoorbeeld Cilantro is (korianderblaadjes).

En wat zijn "russet potatoes"?

Een "skillet"?

Ooit gehoord van een "Dutch oven"?

"Beef Chuck"?

En dat is dan alleen nog maar op het gebied van eten........

Verkeersregels, kleding- en schoenmaten, telefoon-abbonnementen, verzekeringen, inches of centimeters, fahrenheit of celsius.....en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar waar wij ons het meest over verbazen is de bizarre omgang van de maan elke avond.

De ene avond staat ie recht voor het huis, de volgende avond staat ie om dezelfde tijd ineens ver links van het huis.

De volgende nacht is ie nergens te bekennen.

En dat heeft niets met volle of afnemende of nieuwe maan ofzo te maken, want het zijn opeenvolgende avonden.

Ook toen we nog in Ootsa Lake woonden zwabberde de maan al zo aan het firmament.

Zou het komen omdat we aan de andere kant van de wereld zitten?

Misschien omdat we noordelijker wonen dan in Nederland?

Of is de maan gewoon van slag en als dat zo is, waarom dan alleen hier?

Vragen, vragen, vragen.

Uiteindelijk zullen we er wel een antwoord op krijgen en het heeft wel iets, om alles opnieuw te mogen ontdekken, maar het is ook raar soms.

Alsof we ineens heel jong en onwetend zijn, terwijl we toch al best een flink aantal jaren volwassen zijn en onze eigen boontjes doppen.

Het blijft een avontuur!

Eind

Het valt niet meer te ontkennen.

Het eind van de schoolvakantie nadert met rasse schreden.

In Canada hebben ze een langere zomervakantie dan in Nederland en omdat wij vroeg vakantie hadden, hebben ze een kleine tien weken vakantie gehad.

Aanstaande Dinsdag gaan ze beginnen.

Gisteren hebben we de jongens ingeschreven op school.

Gijs heeft z'n klas gezien (groot!) en z'n meester (leuk!).

Jesse heeft ook z'n klas mogen zien (ook groot), maar z'n meester nog niet.

En als je dan alles ziet en je krijgt de lijst mee wat je allemaal moet kopen, dan wordt het wel even heel erg spannend natuurlijk.

Het is ook niet niets.

In een ander land waar ze een andere taal spreken naar een hele nieuwe school.

Daar zou ik zelf ook wel een beetje zenuwachtig van worden.

Gelukkig zijn wij er ook nog en op school zijn ze erg hartelijk en behulpzaam.

Terug-naar-school is hier trouwens Groot.

Al enkele weken zien we reclames op de t.v. over alles wat je voor je kinderen kan kopen, van laptops (hebben we al) tot mobieltjes (krijgen ze nog niet) tot nieuwe kleren en schoenen.

Het begin van het nieuwe schooljaar is vaak een reden om de kids eens helemaal in het nieuw te steken.

Aangezien wij de lijst die we van school hebben gekregen ook moeten afwerken en de kinderen op de één of andere manier ineens een groeispurt krijgen, doen wij dat ook maar.

Vanmiddag dus weer shoppen ;-)

Naar Alaska en terug.

Het is toch maar een raar gegeven; als je ongeveer 300 kilometer naar het Noorden rijdt, zit je in de USA. Nou ja......Alaska, officieel wel de USA, maar toch ook weer niet echt.

Stewart/Hyder heetten de twee grensplaastjes, die vaak in één adem worden genoemd.

Jesse noemt het trouwens "Hi There, Stewart"; klinkt hetzelfde, maar is een geweldige woordgrap!

Het is een endje rijden, maar er werd ons verteld dat dát een tocht was die we nog zouden moeten maken.

Tussen New Hazelton en Stewart/Hyder is niet veel.

Een paar kleine plaatsjes en een tankstation dat aangeeft het laatste mogelijkheid tot tanken te zijn "for 237 km".

En dan ga je de wildernis in.

Het eerste stuk door Nass Valley op Highway 37, en dan uiteindelijk linksaf bij Meziadin Junction.

Zo makkelijk is het.

En druk dat het is......Not :-)

Het echte ruige komt na Meziadin Junction: prachtige bergen met eeuwige sneeuw, ontelbare watervallen, tientallen gletjsers, bomen, bomen en nog eens bomen, rivieren met rooie stervende zalmen en natuurlijk de wilde dieren!

Ach, foto's vertellen het verhaaltje wel, maar het overweldigende, de jaw-dropping belevenis als je een bocht door rijdt en zo'n gletsjer ziet......dat moet je toch eigenlijk écht zelf een keer meemaken.

We gingen eigenlijk speciaal naar Stewart/Hyder voor de grizzly-beren.

Ik heb er nog nooit één in het wild gezien en in Hyder (de USA-kant) is een soort uitkijkpost gemaakt op een plek waar beren vaak komen vissen. En aangezien het nu zalm seizoen is, en beren heel veel van zalm houden, leek het ons wel een goeie om dat ook eens te gaan bekijken.

Begrijp me goed: het is niet zo dat een warden een kooi openzet en de beer een stukkie vis vangt...het zijn écht wilde grizzlies en ze komen een gaan wanneer hen dat uitkomt.

Het kan dus zo zijn dat je er een paar uurtjes staat zónder een grizzly te zien.

Ook dan is het er overigens goed vertoeven, hoor.

Uiteindelijk waren we mooi op tijd.

Na een minuutje of tien kwam er een grizzly uit het bos, zwom een rondje in het mooi blauwe meertje, liep onder de brug door waar wij op stonden en deed verschillende pogingen om een lekkere zalm te vangen......

Dat was toch wel héél erg indrukwekkend!

Vóór de Grizzly-viewing hebben we nog een tochtje van een kilometer of veertig gemaakt naar Salmon Glacier, hoog in de bergen, de op vier na grootse gletsjer in Noord-Amerika.

Een stijle onverharde weg, hoog in de bergen, vol met kuilen....écht iets voor Piet's 4-wheel drive!

En als je hoog zit, is het koud.

En als het koud is, ligt er........sneeuw!!!!!!

Het was een geweldige tocht.

Buiten de grizzly was het kersje op de taart toch wel de twee beren jongen (cubs) die we zagen, toen we van Salmon Glacier weer naar beneden reden.

En de beren moeder en jong vandaag.

En de cub die snel de weg afhuppelde toen we, over weer een andere onverharde weg, aan kwamen razen.

En de bever die Jesse zag.

En de marmot die langs de weg zat te wachten tot ie over kon steken (en dat deed ie ook toen we voor 'm stopten).

En die ander beren die we van ver af danwel dicht(er)bij zagen.

Graag verwijs ik jullie ook naar Piet's blog.

We overleggen zo af en toe, zodat we niet dezelfde foto's plaatsen, maar samen maken we het plaatje wel compleet.

Morgen weer een gewone dag :-D

CouchPotatoes

Zo.
Ik zit.

Ik zit heerlijk op onze nieuwe bank.

En straks ga ik slapen in ons heerlijk grote nieuwe bed.

Vanochtend kwamen de mannen de spullen brengen, de hele kamer stond er mee vol.

Wij hebben onze, ook niet te versmaden, leenbedden terug gebracht naar het motel en zijn vervolgens begonnen met de monteren van het bunkbed van de jongens, ons eigen bed én de bank.

En de nieuwe kast van de jongens in hun kamer gezet.

Het was nogal warm, dus in ons huis (op het zuiden + grote ramen en nog geen gordijnen o.i.d) liep de temperatuur ook aardig op....

Het was aanpoten, maar het resultaat is er dan ook naar.

Een heerlijke grote bank waar we met z'n allen op kunnen zitten/hangen/liggen.

De kamer van de jongens ziet er ineens zó gezellig uit!

Ze hebben zelf hun bed en kast mogen uitzoeken en dat hebben ze, naar onze mening, erg goed gedaan. Het bovenste bed kan van het stapelbed af, dus als ze niet meer met elkaar op één kamer willen slapen, hebben ze toch nog allebei hun bed.

Wel zo handig.

En dan ons bed.

We hebben het er over gehad om een Queensize te nemen en we hadden eigenlijk besloten om dat ook maar te doen. Maar ja, een Queensize bed is ietsiepietsie kleiner dan een tweepersoonsbed in Nederland.

En dat was dus net te weinig ruimte om lekker te kunnen liggen met z'n tweeën. Dat vond ik tenminste.

Ik wilde graag een Kingsize. And what mammy wants.......Nee, serieus, uiteindelijk was Piet het er ook mee eens (heeft ook te maken met dat ik nog al eens druk kan zijn in bed, tijdens m'n slaap en dat ik dan ook wel eens, totaal onbewust, dat wel, kan uithalen).

Evengoed hebben wij nu een Koningsbed en ik weet zeker dat we daar geen spijt van krijgen.

Sterker nog: ik duik er zo in!

Hij past trouwens maar net in onze slaapkamer......

Het laatste opstekertje voor vandaag:

De mevrouw van wie wij het huis verhuren kwam ons vanochtend vertellen dat onze huur per vandaag ingaat. Ze was zo onder de indruk van de dingen die wij hebben gedaan dat we de eerste twee weken hier voor noppes hebben mogen wonen!

En het enige dat we gedaan hebben is schoonmaken en de woonkamer wit schilderen......

Blijkbaar is dat al best bijzonder, hier.

We vinden het gewoon een geweldig huisje!

En nu we échte meubels hebben, zal het alleen maar gezelliger worden!

9/1

Vandaag was een heel belangrijke dag, misschien wel de belangrijkste sinds we als Landed Immigrants voet op Canadese bodem hebben gezet.

Zoals bekend hebben we onze zinnen gezet op het kopen van een motel in New Hazelton.

En dan gaat het aankopen van zoiets anders dan in Nederland.

Voor het rondkrijgen van de koop is er een lijst , waar niet alleen inventaris , maar ook bepaalde voorwaarden op staan waar een koper aan moet voldoen.

Die punten heten "subjects" en je moet verschillende papieren ondertekenen en opsturen/faxen naar de makelaar om aan te geven dat je je huiswerk hebt gedaan.

Niet alleen, maar evengoed één van de belangrijkste voorwaarden, het verkijgen van financiering, maar ook dingen als de mogelijkheid om het geheel te verzekeren, uitzoeken of de cijfers wel kloppen, of het land waarop het motel staat wel een commerciële bestemming heeft, of je een advocaat in de arm hebt genomen die je (min of meer) begeleidt met het hele traject etc etc.

Wij hadden zeven van dat soort punten op onze lijst staan.

En de vervaldatum om al die punten weg te werken is morgen, 1 september.

Krijg je de boel voor die tijd niet rond, krijg je de koop niet rond en moet de verkoper op zoek naar een ander.

Uitstel aanvragen kan, maar is niet écht gebruikelijk.

Evengoed was het voor ons vandaag de laatste dag om alle subjects te verwijderen.

En we kunnen met gepaste trots vertellen dat dat is gelukt!

De advocaat was blij met het contract, de bank heeft ons groen licht gegeven, een verzekering is geen probleem, de accountant zag geen problemen........

Dus vanaf 1 december zijn we trotse eigenaars van Robber's Roost motel in New Hazelton!

Haast onnodig te zeggen dat we errug blij en opgelucht zijn.

Met een Dairy Queen ijstaartje (hmm lekker) snel naar Rob & Marjon gereden om het te vieren en daar kwamen kort daarop drie bezwete jongens binnen gerold die zowat de hele middag op de skatebaan bezig waren geweest.

Jesse & Gijs hadden niet zoveel zin om op een mooie dag als vandaag naar allerlei saaie mannen in kantoren te gaan (tsssss...hoe kan dat nou?) en wilden liever met Berend naar de skatebaan.

Voordat we thuis aan tafel gingen stonden John & Hilda, Piet's nicht en man, ineens voor de deur. Zij wonen in Terrace en kwamen even ons huisje bekijken en een bakkie doen.

Héél gezellig!

Ik heb me, voordat we naar Canada gingen, heel wat ramp-scenario's in m'n hoofd gehaald.

Wat nou als dit.....wat nou als dat......

Het is niet zomaar iets wat je even tussendoor doet.

Maar in m'n wildste dromen had ik nooit kunnen bedenken dat het zo soepel zou gaan allemaal.

Ik weet heus wel dat we ook nog wel eens tegenwind zullen krijgen, zo gaan die dingen nou eenmaal.

Maar voor nu genieten we van de behaalde resultaten en verheugen we ons op de dingen die komen gaan.

Zoals morgen al weer : de nieuwe bank en ons mega-grote bed!

Daar komen natuurlijk foto's van!

Naar Prince Rupert

Gisteren hebben we een ritje Two Mile-Prince Rupert gedaan, een ritje van ongeveer 280 kilometer (en dezelfde afstand natuurlijk ook weer terug).

Prince Rupert staat bekend als the City of Rainbows......drie maal raden waarom ;-)

De rit er naar toe was prachtig.

Het grootste gedeelte van de toch gaat langs Skeena River die ook langs New Hazelton stroomt. Het is de op één na langste rivier van BC en vooral beroemd om de verschillende soorten zalm die elk najaar de rivier op zwemmen om te paaien.

Binnenkort komen visser uit letterlijk de hele wereld om in de Skeena hun hengel uit te gooien en wilde zalm te vangen.

Tussen Terrace (ongeveer halverwege) en Prince Rupert is niet veel meer.

Tenminste: geen steden of dorpen, zelfs niet eens een enkel huisje.

Alleen de rivier, de weg en de spoorlijn.

Prachtige bergen, stille wegen, een beer die in de verte over de weg hobbelt (je hoeft niet te zoeken, we hebben 'm niet op de foto) en de Skeena die steeds breder en breder wordt.

In Prince Rupert hebben we wat rondgelopen en zijn we naar The Museum of Northern British Columbia geweest.

Een prachtige collectie van native kunst, prachtig gemaakte gewaden, tooien, maskers, beeldhouwerken, maar ook over de historie van Prince Rupert.

Mocht je ooit "in de buurt" zijn, dan is dit museum zeker een aanrader.

Aan het eind van de middag nog een wandelingetje gemaakt met de hond en toen weer terug naar huis.

En dan is het al best snel donker ineens, zo om een uur of negen.

En hier staan geen lantaarnpalen langs de weg.......en er zijn verder ook geen lichtjes omdat er geen huizen of andere dingen zijn.

Het kan hier zo enorm donker zijn. Echt donker. Pikdonker.

Zó donker dat je meer sterren ziet dan je ooit voor mogelijk had kunnen gehouden.

De hele Melkweg heb ik ondertussen al eens mogen bewonderen tijdens een middernachtelijk uur.

Ik stond met open mond te kijken, zo mooi!

Enfin, het was een geweldige dag.

Morgen begint de laatste week van de vakantie voor de jongens (ze hebben nog nooit zo lang vakantie gehad) en daar gaan we nog even van genieten.

Zowel Jesse als Gijs hebben nu een skateboard om te gaan skaten in het skatepark van New Hazelton.

Daar hebben ze al veel kinderen ontmoet en dat is wel weer handig als ze volgende week naar school gaan.

Het was in ieder geval de meest gedenkwaardige vakantie ooit.

Tot nog toe.

BVE

Vandaag een ritje Smithers, een klein uurtje naar het oosten, om naar de Bulkeley Valley Exhibition te gaan.

Tja, en hoe moet je dan uitleggen wat dat is?

Eigenlijk is het een landbouw tentoonstelling, maar ook weer niet helemaal want er zit vanalles bij.

In twee grote hallen zijn allerlei inzendingen van mensen te zien, op het gebied van zelfgekweekte groente (bijv. de grootste pompoen of zonnebloem), brood, koekjes, eieren, ingemaakt eten (zoals jam, pickles, vis, fruit en groente), bloemstukken, quilts, breiwerken of ander handwerk, knutsels van kinderen naar aanleiding van een bepaald thema.

Buiten worden schapen, koeien, geiten, stieren, kalveren, kippen, ganzen en andere boerderijdieren tentoongesteld en gekeurd.

Er staan een stuk of dertig gerestaureerde oude tractoren en gek genoeg zijn die machines dan ook weer een attractie voor de kids.

Er zijn Dog Agility westrijden (is daar een NL-se naam voor?), dressuur en springwestrijden met paarden en natuurlijk Rodeo.

Een petting-zoo, waar je kleine dieren kan aaien, kermis, vanalles om lekker te eten en wat winkeltjes.

En dan is dat nog maar en stukje van de fairgrounds....maarr voor de kinderen wél het allerleukste stukje: The Carnaval!

Ik heb Piet met de jongens naar de kermis gestuurd en heb op m'n gemakje gekeken in de hallen met groente, fruit, huisvlijt, foto's, knutsels en wat er nog allemaal meer was.

En ondertussen waren de boys dus al aan het feestvieren op de kermis.

Gijs met Berend in een één of ander draaiding, met pretend-gun, zoals Berend zei, maar Jesse mocht er niet in, omdat ie al te groot was.
Die vond schieten toch veel leuker!

Dat gaat overigens wel wat anders dan in Nederland.

Niet met één lullig kogeltje tegelijk, nee, dit is een soort luchtdruk mitrailleur en dat vond ie dus helemaal het einde.

Bleef er eigenlijk nog maar één attractie over: De Rodeo!

En als je naar een rodeo gaat, moet je natuurlijk een cowboy hoed op hebben, anders hoor je er natuurlijk niet bij.

En dan worden drie jongens ineens drie cowboys.

Of The Three Amigos.

Of de Daltons.

We hebben vanavond een spannend uurtje Bull-riding gezien.

De kinderen waren helemaal onder de induk, moe van de middag, maar we hebben met z'n allen genoten!

Toeristje spelen

Vandaag hebben de jongens en ik een wandeling gemaakt bij Ross Lake.

Ik bedacht me ineens dat het al een poosje geleden is, dat we een écht lange wandeling gemaakt hebben met de hond.

We hebben zo'n grote tuin en er is hier zoveel ruimte; we spelen wel met Snow en aan beweging komt ze genoeg (vooral als haar Canadese Hondenvriend Kijoe op bezoek komt), maar écht een wandeling....dat was weer even geleden.

Daarom zijn de jongens en ik vanmiddag naar Ross Lake gereden, hier een kleine 10 minuten vandaan met de auto.

Buiten een fijne wandeling voor Snow is het voor ons een goeie manier om de omgeving eens wat meer te verkennen en om iedereen te laten zien in wat voor een prachtig gebied we wonen.

De tuin kennen we zolangzamerhand wel.

Het begint allemaal bij het strandje waar je 's zomers lekker kan zwemmen, picknicken en zelfs BBQ-en.

In de winter wordt er op het meer ge-ijsvist en neemt iedereen wat eten mee voor een BBQ achteraf.

De jongens vonden een wandeling van 3,5 km wel aardig en zo wandelden we vanmiddag op ons gemakje om Ross Lake heen.

We kwamen onderweg een slang tegen (een kleintje, maar het zorgde wel voor wat consternatie) een kikker en een dooie salamander.

Die laatste was overigens al dood voordat wij hem zagen.

De jongens hebben zich manmoedig door de 3,5 km heen geslagen en we waren het er wel over eens dat we eigenlijk goeie wandelschoenen nodig hebben, als we dit soort dingen willen blijven doen.

Aangezien de jongens enthousiast waren over dit avontuur, lijkt me dat we dus een nieuw item op ons langere-termijn boodschappenlijstje kunnen bijschrijven.

Geweldig toch, om zulke prachtige natuur om de hoek te hebben!

Morgen gaan we met z'n allen én onze Nieuwe Vriend Berend, naar Smithers, ongeveer 65 km verderop.

Daar wordt voor de 90ste keer The Bulkeley Valley Exhibition gehouden.

We gaan de komende tijd maar eens wat meer voor toeristje spelen!

De eerste!

Ik kon dan toch eigenlijk niet achterblijven........

Drie jaar lang m'n weblog wegaannaarcanada bijgehouden, maar we gáán niet meer.

We zijn er al.

Dussssss.......bookmarken dat nieuwe adres, dan kunnen we weer zoals vanouds verder!

Kijk voor berichten van Piet op vanderplasinbc