Nostalgie

M'n Broer stuurde me een mailtje met een linkje.
Streetview van dorp Norg, waar ik opgegroeid ben.

Gelijk even kijken natuurlijk!
Tot nu toe kan je alleen door de drie hoofdstraten die het dorp rijk is heen euh...wandelen, of rijden of viewen of hoe je dat ook mag noemen. Het buurtje waar wij woonden is nog niet te bekijken.

Het is een gekke gewaarwording.
Alles lijkt zo klein.
Kneuterig.
De weg lijkt zo smal dat ik me af vraag of er wel twee auto´s naast elkaar over kunnen...de bomen staan zo dicht langs de weg.

Heel veel herken ik nog wel (ik heb er slechts een kleine 18 jaar gewoond......), maar zoals dat gaat met de tijd is er ook wel het één en ander veranderd.
Een lelijk modern gebouw tegenover wat vroeger Bakkerij van Esch was, Slagerij Been is al heel lang weg.
Daar zie ik nu een een ondefinieerbaar winkeltje, ik kreeg van één van de broers Slager Been (ik zie ze nog zo voor me de twee broers, oude mannen al toen ik klein was, een met een hazenlip en de ander met een dikkig kaal rond hoofd) altijd een lekker plakje worst.

Op het balkonnetje van het mooie huis waar vroeger een dokter woonde hangt nu de was te wapperen en zijn de zijkanten van de dakkapellen blauw...brrrrrr......
Het Oude Groene Kruis gebouwtje waar ik m´n kinder-inentingen gehad heb, staat er nog gewoon en de frietzaak waar wij bij uitzondering wel eens patatjes haalden is er ook (heet nu "Succes"....hoe kom je er op!).

En ineens hoor ik Wim Sonneveld in m'n achterhoofd....Thuis heb ik nog een ansichtkaart waarop een kerk een kar met paard.....ik ben niet zo oud en er waren bij ons al lang geen karren met paarden meer, maar toch....de essentie van het liedje....ach, het is het dorp waar ik opgegroeid ben.

Zon!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Als het winter wordt zakt de zon hier achter de berg en die komt na een maandje ofzo weer te voorschijn.
En vandaag is ie weer voor het eerst weer hoog genoeg om in huis te schijnen.

WAT EEN LICHT!

Wat zijn de ramen vies!
Wat veel stof!
En wat is de vloer vies!

Ik heb er niet echt last van gehad, maar het is toch heel fijn dat ie er weer is.
Tenminste....voor het licht, niet voor het huishouden......

Het duurt nog maar een paar minuutjes per dag, maar vanaf nu hebben we tenminste weer de zon in huis.

En dan ga ik wel even wat anders doen voorlopig, als ik geen zin heb om de ramen, het sotf en de vloer te zien.

Nieuw Jaar

Zo.
De oliebollen zitten achter de huig, evenals de zelfgemaakte monsterlijke bitterballen en kroketachtige aanhangsels.
Wel lekker, daar niet van, de inhoud was heerlijk, nu de vorm nog.

In New Hazelton is Oud-en-Nieuw uitgestorven, hebben we gemerkt.
Je hoorde alleen in de verte vlagen muziek uit de kroeg, waar gisteravond naar de kwaliteiten van de zangeres te horen een Karaoke evenement plaats vond.

Maar binnen was het gezellig.
En daar gaat het om.

En nu heb ik zin in de Grote Schoonmaak.
Kerstboom er uit, opruimen, ein-de-lijk de verhuisdozen leegmaken en alles een plekje geven.
En beginnen met de renovatie van enkele of meerdere kamers van het motel, geheel afhankelijk van wat we tegen komen en hoe snel het gaat.

Een nieuw jaar is schoon, een blank canvas waar nog van alles op kan.
Heerlijk vind ik dat.
Als een nieuw begin.

En Goede Voornemens?
Het enige goede voornemen dat ik heb is om weer eens de blogs van andere mensen te gaan bijhouden.
Twenty-Ten wordt het jaar van de naar buiten gerichte blik.

Ik heb er zin in.