Water

Veel sneeuw is veel smeltwater.

Tel daarbij op veel regen en je hebt het recept voor hoge kolkende rivieren.

Vandaag naar Terrace gereden om een tent te kopen.

Dan kunnen we lekker kamperen, als het nog 's droog wordt.....

Onderstaande foto's zijn van de Skeena, hele bomen worden meegesleurd in het kolkende water.

Het zal nog wel even spannend worden; de komende dagen wordt nog ruim 30 mm verwacht.

Alle kleinere vriendelijke riviertjes zijn nu al verandert in woeste stromen.

De eerste evacuaties stroomopwaarts zijn al ingezet.....

Zal van de week ook nog foto's maken bij de Hagwilget Bridge: spectaculair!

De redder in nood

Gisteren nog in zak en as vanwege verdwenen foto's, zag ik vanochtend de reactie van Arnaud.

Ach.

Baat het niet, dan schaadt het niet, dacht ik nog.

Maar ow wonderen der techniek; daar verschenen m'n verloren gewaande foto's weer op het scherm!

Arnaud: my main man!

Als je ooit in de buurt bent...I owe you....big time.

Gras eten.....heel veel anders is er ook nog niet.

De blaadjes komen net uit de bomen.

Ook al was dit niet een hele grote, hij (of zij, dat weet ik niet) had geen enkele moeite het riviertje over te steken.

Die gehavende kop....een paar flinke halen en boven het rechteroog een helende diepere jaap....die heeft het niet best gehad.

Er is iets als een Kermode je recht aankijkt....

Ja, zei Lillian nog...dan ziet ie een lekker hapje.
Het blijft uitkijken geblazen met die wilde beesten....een beer kan net zo snel rennen als een paard en ook al zag ie er een beetje suf uit en leek het alsof ie alles wel best vond.....het blijven onberekenbare beesten.

Nogmaals: Arnaud, bedankt voor de gouden tip!

Miljaar !

The joy of digital times.....

Na een dagje Terrace, op de terugweg naar huis, zagen Lillian en ik in de verte een aantal auto's op de vluchtstrook, half midden op de weg.
Een ongeluk? Kopstaart botsing?

Niets van dat al.

Er scharrelde een Kermode bear in de berm!

Een Kermode of Spirit Bear is een ondersoort van de Black Bear.

Een witte beer, maar geen albino. Een zeldzame verschijning, er wonen hier mensen die al hun hele leven in de buurt wonen, maar nog nooit een Kermode Bear hebben gezien.

Vandaar de auto's op de weg...zelfs een Canadees stopt om een foto te maken van een Kermode Bear.

Ongeveer tien procent van de Black Bears is een witte Kermode.

Ik had m'n fototoestel bij me en ik heb prachtige foto's gemaakt van het beest.

Er ging alleen iets heel erg fout tijdens het uploaden naar m'n laptop.......
Het ene moment zat ik nog te genieten van dat prachtige creme kleurige beest op mn scherm, het volgende moment was alles weg.
En tot overmaat van ramp laat ik de foto's altijd van m'n camera wissen, als ik ze ge-upload heb.
Dat doe ik dus ook nooit meer.....

Na een paar uur zoeken is de hoop dat de foto's nog ergens in een mapje staan geslonken tot vrijwel nihil....de spirit bear is weg.

Ik heb de herinnering, het was een kadootje, een prachtig moment, maar tegelijkertijd baal ik als een stekker.

Voor plaatjes van andere, grotere Kermode Bears klik hier

De Vloek van de Emigrant

Ze zijn weer weg.

M'n vader en m'n broer.

Na twee weken hier heb ik ze naar het vliegveld gebracht en as we speak vliegen ze naar Vancouver en morgen weer terug naar Nederland.

We hebben het heel goed gehad samen.

Heel veel gezien en heel veel plezier gehad.

Het is bijzonder om familie over te hebben, want ondanks alles is dat het grootste gemis dat blijft, de familie. Skype en email vergoeden veel, maar ze werkelijk bij je hebben en hen laten zien hoe het er aan toe gaat, is het mooiste

Maar afscheid nemen went nooit.

Wat blijft zijn de herinneringen die we gemaakt hebben.

De eerste keren, eerste keer van Smithers naar huis, eerste keer een varkentje slachten, samen toeristje spelen in eigen omgeving en zelf ook dingen doen waar je meestal de tijd niet voor neemt, want drukdrukdruk.

Maar aan alles komt een eind en dan zijn er de tranen en het verdriet, al heb je je nog zo voorgenomen het te dragen als een vrouw.

Mijn broer zei het mooi: dit is geen afscheid, maar een opmaat naar een nieuw bezoek.

Ik verheug me er nu al op.

Weekend In Prince Rupert, BC

Met Lillian een weekendje naar Prince Rupert geweest.

Niet tegenstaande verwachtingen van enkele volgers, hebben wij ons keurig gedragen.....natuurlijk! zou ik daar aan toe willen voegen.

Enorm genoten, heerlijk gegeten, heerlijk gedronken, heel veel gelachen en nog veel meer.

Een heel mooie plek gevonden om Bald Eagles te spotten, orka's zien zwemmen in de baai, genoten van het zachte lenteweer, volop zon en heerlijke temperaturen van maar liefst vier graden (!!!!).

Twee dagen droog in Prince Rupert is een unicum, de stad heeft niet voor niets The City Of Rainbows.

De mooiste foto's staan in onderstaand webalbum.

Weekend In Prince Rupert, BC

Skiën

Zaterdag met Jesse en Gijs naar de skihill van Smithers geweest.

Jesse is daar al veel vaker geweest, met school en met ons, die kent daar de weg en gaat al helemaal zijn eigen gang.

Gijs wilde ook leren skiën of snowboarden. De snowboardles was eerder, dus heeft ie daar voor gekozen.

En mama?

Mama werd aangestoken door het fantastische weer en alle langs-zoevende mensen en besloot voor de eerste keer te gaan skiën...inclusief les natuurlijk.

Foto's!

Skiën op Hudson Bay Mountain in Smithers

Een volgende keer, als we weer eens een iets rustiger weekend hebben, gaan we weer.

Leren skiën....straks zeil ik ook van de berg af.

Heerlijk!!!!

Sneeuwstorm

Min 20, een storm en sneeuw.

Het recept voor een Canadese winterdag.

Er is niet tegen te werken.

Sneeuwduinen vormen zich op de parkeerplaats, het is nog maar 2 uur in de middag en de sneeuwvlokken worden alleen maar groter......

Net de porch geschoven en je ziet er al niks meer van.

Ik stond tot aan m'n kuiten in de sneeuw.

Het is een uitdaging, zullen we maar zeggen.

Is de vraag of we morgen ingesneeuwd zitten en of we er voor het voorjaar weer uitkomen.

Is het nog leuk?

Ja hoor.

Heel.

Het hoort er bij.

We zitten het gewoon uit.

Van achter de ramen ziet het er erg spectaculair uit!