Stewart/Hyder heetten de twee grensplaastjes, die vaak in één adem worden genoemd.
Jesse noemt het trouwens "Hi There, Stewart"; klinkt hetzelfde, maar is een geweldige woordgrap!
Het is een endje rijden, maar er werd ons verteld dat dát een tocht was die we nog zouden moeten maken.
Tussen New Hazelton en Stewart/Hyder is niet veel.
Een paar kleine plaatsjes en een tankstation dat aangeeft het laatste mogelijkheid tot tanken te zijn "for 237 km".
En dan ga je de wildernis in.
Het eerste stuk door Nass Valley op Highway 37, en dan uiteindelijk linksaf bij Meziadin Junction.
Zo makkelijk is het.
En druk dat het is......Not :-)
Het echte ruige komt na Meziadin Junction: prachtige bergen met eeuwige sneeuw, ontelbare watervallen, tientallen gletjsers, bomen, bomen en nog eens bomen, rivieren met rooie stervende zalmen en natuurlijk de wilde dieren!
Ach, foto's vertellen het verhaaltje wel, maar het overweldigende, de jaw-dropping belevenis als je een bocht door rijdt en zo'n gletsjer ziet......dat moet je toch eigenlijk écht zelf een keer meemaken.
We gingen eigenlijk speciaal naar Stewart/Hyder voor de grizzly-beren.
Ik heb er nog nooit één in het wild gezien en in Hyder (de USA-kant) is een soort uitkijkpost gemaakt op een plek waar beren vaak komen vissen. En aangezien het nu zalm seizoen is, en beren heel veel van zalm houden, leek het ons wel een goeie om dat ook eens te gaan bekijken.
Begrijp me goed: het is niet zo dat een warden een kooi openzet en de beer een stukkie vis vangt...het zijn écht wilde grizzlies en ze komen een gaan wanneer hen dat uitkomt.
Het kan dus zo zijn dat je er een paar uurtjes staat zónder een grizzly te zien.
Ook dan is het er overigens goed vertoeven, hoor.
Uiteindelijk waren we mooi op tijd.
Na een minuutje of tien kwam er een grizzly uit het bos, zwom een rondje in het mooi blauwe meertje, liep onder de brug door waar wij op stonden en deed verschillende pogingen om een lekkere zalm te vangen......
Dat was toch wel héél erg indrukwekkend!
Vóór de Grizzly-viewing hebben we nog een tochtje van een kilometer of veertig gemaakt naar Salmon Glacier, hoog in de bergen, de op vier na grootse gletsjer in Noord-Amerika.
Een stijle onverharde weg, hoog in de bergen, vol met kuilen....écht iets voor Piet's 4-wheel drive!
En als je hoog zit, is het koud.
En als het koud is, ligt er........sneeuw!!!!!!
Het was een geweldige tocht.
Buiten de grizzly was het kersje op de taart toch wel de twee beren jongen (cubs) die we zagen, toen we van Salmon Glacier weer naar beneden reden.
En de beren moeder en jong vandaag.
En de cub die snel de weg afhuppelde toen we, over weer een andere onverharde weg, aan kwamen razen.
En de bever die Jesse zag.
En de marmot die langs de weg zat te wachten tot ie over kon steken (en dat deed ie ook toen we voor 'm stopten).
En die ander beren die we van ver af danwel dicht(er)bij zagen.
Graag verwijs ik jullie ook naar Piet's blog.
We overleggen zo af en toe, zodat we niet dezelfde foto's plaatsen, maar samen maken we het plaatje wel compleet.
Morgen weer een gewone dag :-D
Ik kan niet anders zeggen dan:
BeantwoordenVerwijderenWOW en ik ben stikjaloers!!!
Nou je gemis aan beren is ruimschoots goedgemaakt.
BeantwoordenVerwijderenWow, geweldig hebben jullie het daar. Wat heb ik een bewondering voor jullie.
BeantwoordenVerwijderen