Bijna Kerst

" En nu staan en hangen al die dingen weer verspreid door het huis.
Met een heel andere lading.
Na deze Kerst gaan ze in het bubbeltjes plastic en wordt de doos dichtgeplakt.
En dan pak ik ze volgend jaar uit in Canada! "

Schreef ik een jaar en een dag geleden.

Zo'n eerste jaar is ook een jaar van terugkijken.
Vorig jaar om deze tijd....de eerste verjaardag......de eerste kerst.....de eerste verjaardag in Nederland waar we niet bij zijn.....
En dat is iets waar je af en toe ook wel eens verdrietig van kan worden.
Want hoezeer we het hier ook naar ons zin hebben, hoe gelukkig we hier ook zijn, niemand kan om het feit heen dat we veel mensen die we liefhebben hebben achtergelaten toen we naar Canada gingen.

" Maar dat wist je toch? Dat is een gevolg van jullie emigratie. Had je niet moeten gaan"

Ja, dat wisten we.
Maar dat neemt niet weg dat het soms wel een beetje zeer doet, vooral zo tegen die dagen die je traditiegetrouw met elkáár doorbrengt.

En dan kunnen we wel mooi weer spelen en net doen we of we niemand missen, maar soms is dat gewoon niet zo. Elke emigrant zal die gevoelens herkennen, hoezeer we ook verknocht zijn aan ons nieuwe thuisland.

Evengoed: de kerstboom staat.
Een pannetje kippensoep pruttelt op het fornuis.
Kerstmuziek schalt uit de boxen.
Buiten sneeuwt het en binnen is het fijn en warm.

Morgen gaan we naar school voor een Kerstconcert waar de kinderen al weken voor aan het oefenen zijn en dan hebben ze al bijna vakantie. Lekker twee weken om het huis.

Eén ding hoeven we niet aan te twijfelen dit jaar: we krijgen in ieder geval een Witte Kerst!