Nostalgie

M'n Broer stuurde me een mailtje met een linkje.
Streetview van dorp Norg, waar ik opgegroeid ben.

Gelijk even kijken natuurlijk!
Tot nu toe kan je alleen door de drie hoofdstraten die het dorp rijk is heen euh...wandelen, of rijden of viewen of hoe je dat ook mag noemen. Het buurtje waar wij woonden is nog niet te bekijken.

Het is een gekke gewaarwording.
Alles lijkt zo klein.
Kneuterig.
De weg lijkt zo smal dat ik me af vraag of er wel twee auto´s naast elkaar over kunnen...de bomen staan zo dicht langs de weg.

Heel veel herken ik nog wel (ik heb er slechts een kleine 18 jaar gewoond......), maar zoals dat gaat met de tijd is er ook wel het één en ander veranderd.
Een lelijk modern gebouw tegenover wat vroeger Bakkerij van Esch was, Slagerij Been is al heel lang weg.
Daar zie ik nu een een ondefinieerbaar winkeltje, ik kreeg van één van de broers Slager Been (ik zie ze nog zo voor me de twee broers, oude mannen al toen ik klein was, een met een hazenlip en de ander met een dikkig kaal rond hoofd) altijd een lekker plakje worst.

Op het balkonnetje van het mooie huis waar vroeger een dokter woonde hangt nu de was te wapperen en zijn de zijkanten van de dakkapellen blauw...brrrrrr......
Het Oude Groene Kruis gebouwtje waar ik m´n kinder-inentingen gehad heb, staat er nog gewoon en de frietzaak waar wij bij uitzondering wel eens patatjes haalden is er ook (heet nu "Succes"....hoe kom je er op!).

En ineens hoor ik Wim Sonneveld in m'n achterhoofd....Thuis heb ik nog een ansichtkaart waarop een kerk een kar met paard.....ik ben niet zo oud en er waren bij ons al lang geen karren met paarden meer, maar toch....de essentie van het liedje....ach, het is het dorp waar ik opgegroeid ben.