Over vakantie in Canada en dan weer terug moeten terwijl je dat eigenlijk he-le-maal niet wilt. Over wachten, wachten, wachten, onzekerheid, verlossende woorden, hernia's, al die leuke dingen van de kinderen, van twijfels ook wel en van apen en beren, ergenissen, opluchting, de laatste loodjes en afscheid nemen.
En nu zijn we hier.
Ik weet het, dat zinnetje heb ik al veel vaker geschreven, maar het is nog steeds zo'n ongelooflijk gevoel.
Van de week met m'n moeder en Snow rond Ross Lake gewandeld.
Zo mooi!
Het meer nog bevroren, strak blauwe lucht en wit besneeuwde bergen, zover het oog reikt. Welke kan je ook opkijkt het maakt niet uit, overal ziet het er uit als een ansichtkaart.
Buiten al dat moois is het hier al dagen fantastisch weer!
Zonnig en echt warm.
We hebben hier een belachelijk zachte winter gehad (niet dat wij dat heel erg vinden...), de ganzen zijn al terug, de katjes bloeien en er zitten overal alweer dikke knoppen in de bomen.
En dan sta je op een ochtend op en dan zie je dit:
En dan weet ik dat al dat wachten, al die twijfels, de angst ook dat het misschien niet door zou gaan, al dat wat zo mooi beschreven staat in de blogs van zowel Piet als mij, dat dat het uiteindelijk meer dan waard is geweest.
Veel meer.
Geweldig Yet, houdt dat gevoel vast
BeantwoordenVerwijderengroetjes Anouk
Cool toch?
BeantwoordenVerwijderenHoe is het eigenlijk met je Nederlands, zit er al een klein engels (canadees?) accent in? Of is het je moeder nog niet opgevallen?
Ben benieuwd of bij jullie het voorjaar ook langzaam begint!
BeantwoordenVerwijderenHier in Nederland in elk geval wel. Vandaag de eerste echt mooie dag met aardige temperaturen. Morgen schijnt het zelfs nog warmer te worden. Ongelooflijk hoe snel dat ineens veranderd.
Dat zal ik missen als ik eenmaal in Canada woon, het voorjaar dat daar op zich wachten laat. Maar ach, je kunt niet alles hebben.
Nog 5 weken en dan vertrekken we!