Dag

Heel eerlijk?
Ik zag eigenlijk best wel een beetje op tegen mijn eerste verjaardag hier.

Normaliter resideerde de hele familie in huize van der Plas ergens op een gunstig tijdstip tussen Gijs' en mijn verjaardag (respectievelijk 8 en 6 mei). Hele dag feest, taart, borrelen en 's avonds een tafel vol eten voor iedereen.
En dat zit er nu natuurlijk niet in en om nou alle gasten ons huis binnen te sleuren en een verplicht feestje aan te bieden om er toch maar wat van te maken.....dat zag ik ook niet echt zitten.

Maar het werd wel een Echte Verjaardag!
Met heel mooie kado's, taart en gezelligheid en natuurlijk heel erg verwend door man en kinderen.
Onze housekeeping hulp Ann bracht zelfs een kadootje mee vanmorgen!
De hele familie vanmiddag om de beurt aan de telefoon, zingend en feliciterend en gezellig kletsend.
Als vanouds, alleen dan telefonisch.

Lieve kaarten via de post, berichtjes en felicitaties op de digitale Social Networks van alles en iedereen.

Ik was, kortom, echt wel heel erg jarig!

Dank je wel allemaal.
Jullie hebben mijn verjaardag een gouden glansrandje gegeven, waar ik gedacht had dat ie een beetje onopgemerkt voorbij zou gaan.

Achteraf een Beetje Dom.
Ik had beter kunnen weten!

Fun Night

Op de school van de jongens was het gisterenavond Fun Night.
Wij dachten aan een disco (weer), maar we hadden het mis.

Fun Night is een soort Mini Fair, met allerlei stalletjes waar je spelletjes kan doen en kleine prijsjes mee kan winnen. Bij de ingang kon je kaartjes kopen om aan die spelletjes mee te doen. De opbrengst van The Fun Night gaat naar de school, zodat er geld is om allerlei leuke dingen te doen.

Er waren een aantal spellen waar ik nog nooit van gehoord had, zoals bijvoorbeeld Cake Walk.
Ik wist niet beter dan dat dat zo'n ding is op de kermis met allerlei bewegende vloerdelen. Ook leuk, maar heel iets anders dan de Cake Walk op New Hazelton Elementary. Hier is het een soort stoelendans, maar dan zonder stoelen.
Er zijn cijfers op de vloer geplakt en je loopt van het ene naar het andere cijfer. Als de muziek stopt en je cijfer wordt getrokken, krijg je een taart (gebakken/ gekocht en gedoneerd door de ouders).
Groot succes natuurlijk!

Fifty/Fifty Raffle, kende ik ook niet.
Je koopt een stuik of wat kaartjes en aan het eind van de avond wordt een nummertje getrokken. Als dat nummer op je lootje staat krijg je de helft (50%) van de pot.
Ach...het is voor het goede doel, dacht ik nog, toen ik een rits van die lootjes kocht.
Bleek toch mooi aan het eind van de avond dat ik de helft van de pot won!!!!
Ik schrok er zelf van.

Enfin, Fun Night was een groot succes.
De jongens vonden het geweldig en Mama ook.

Nog even iets heel anders: eergisteren de Hummingbird Feeder opgehangen.
Jawel, ook hier in het Hoge Noorden van BC (LOL) hebben we kolibries.
Die vogeltjes hebben nog niet zoveel te eten hier en daarom hang je een Feeder op met suikerwater er in. Dan kunnen ze dat lekker opslobberen.
En ik was net op tijd.
Gisteren verscheen de eerste kolibrie en vandaag een half uurtje voor het raam gezeten voor het bewijs.



Da´s toch mooi.

Brand !!!!!!!!!!!!!!!

Het is hier de gewoonte om in het voorjaar gras af te branden.
Zo raak je je ouwe gras kwijt en is er weer ruimte voor de nieuwe grasjes om te groeien. Een behoorlijk gazonnetje in een handomdraai.

Naast het motel hebben wij ook zo'n landje liggen.....voor de helft vol met oud, lang platgeslagen gras. En een boel ouwe takken, half verbrande boomstronken en nog wat groot tuinafval waarvan ik geen idee had hoe ik er af zou kunnen komen, zonder het halve dorp per ongeluk in de hens te steken. Het is namelijk gevaarlijk droog al overal, ondanks dat het nog maar net voorjaar is.
Vorige week nog liep zo'n gras afbrand sessie behoorlijk uit de hand en heeft The New Hazelton Fire Department nog zes uur staan te blussen om het nabijgelegen Hagwilget een beetje te behouden.....

Ik wilde dus eigenlijk wel hulp van de brandweer om mijn landje af te branden. In een klein dorp blijkt dat helemaal niet moeilijk. De eigenaar van de auto-onderdelen winkel tegenover ons is baas van de brandweer en zij wilden ons landje best als brand oefeningetje gebruiken.

Vanavond kwamen ze, met een heuse brandweerauto, brandertjes om het gras aan te steken en een brandweerslang om de boel onder controle te houden.
En dan is het natuurlijk feest.....


Die grote stapel blokken hout aan de rechterkant van de foto houden we lekker zelf, voor de rim!


Kenny, Jesse en Gijs.


Daar gaat het!


De jongens helpen met het onder controle houden van de takken-brand.


Jesse aan het blussen.....


.....en Gijs natuurlijk ook!


En als alles in ieder geval onder controle is, nog even in de brandweerauto, met de zwaailichten en de sirene aan.
How cool is that!

In het najaar komt de brandweer terug om de rest van de boomstronken en ander tuinafval weg te branden.....

Rim

We've got a rim!
Een rim is een velg. Eigenlijk hebben we er dus al 12 (4 voor Piet's zomerbanden, 4 voor Piet's winterbanden en 4 voor al mijn banden), maar nu hebben we ook een losse velg, zonder band.
Alsof dat nou iets is om een stukkie over te schrijven, laat staan om er juichend over te doen......

Eén van de dingen waar wij altijd extra naar uitkeken, wanneer we op vakantie gingen naar Canada, was om vuurtjes te stoken. Niet zomaar een beetje de natuur in de fik steken, dat is namelijk strafbaar en erg gevaarlijk, maar om een gecontroleerd vuurtje maken. Op bijna alle campings in, in ieder geval, BC, liggen velgen op de grond om een vuurtje in te maken.

Het is zo´n feest: hout zoeken, vuurtje maken en gaande houden, worstje op een stokje, boven het vuurtje totdat ie gaar is, broodje eromheen en eten maar.
Je gaat er bovendien zo lekker rokerig van ruiken.
En er is geen warmte zo lekker als vuurtjes-warmte.

Het was dus een wens van ons om ook zo'n rim te bezitten en wanneer we maar willen van die vuurtjes te kunnen maken.
Vanochtend ben ik naar de Kaltire getogen en daar kreeg (!!!) ik een grote velg. Een ouwetje, maar voor vuur prima!
Vanavond met de mannen dus lekker worstjes-aan-een-stokje boven het vuur gebraden.
Jammie!

Gelukkig ligt er nog genoeg hout voor de hele zomer (als het gevaar voor bosbranden niet te hoog wordt).

Ben ik weer!

Zo.
Dat was Maart alweer.
Kamers schoonmaken, kamers renoveren, Spring Cleaning, schilderen, opruimen en uitzoeken (waar heb ik dat eerder gehoord???), gezellig met gasten praten, reserverings-mailtjes beantwoorden.......we hebben het stinkend druk!

Stom om daar over te gaan klagen, natuurlijk, en dat doen we dus ook helemaal niet.
We hebben een droomstart gemaakt met ons bedrijf: drukste Januari, Februari en Maart ooit! En het echte seizoen moet nog beginnen....

Maar ja, dan schieten andere dingen er wel eens bij in, zoals het bijhouden van een blog bijvoorbeeld. En eerlijk gezegd gebeuren hier niet zo heel veel bijzondere dingen, behalve dan dat we hard werken en geweldige resultaten boeken, een fijne tijd hebben met elkaar, nog steeds vreselijk genieten van alle uitzichten, ruimt en rust, leuke ontmoetingen en gesprekken hebben met gasten.....je zou bijna zeggen dat het saai wordt!

Eén bijzonder dingetje dan maar.....ik schrijf al een poosje verschillende verhalen voor een online schrijvers-groep en via hen hoorde ik van een schrijfwedstrijd.
Het duurde even voordat ik het durfde, maar ik heb een verhaal geschreven en opgestuurd.
En nu dus maar afwachten of en wat ik terug hoor.

Wonderlijk

Vanavond eens even wat blogjes door gekeken uit zowel het nabije, als het verdere verleden.
Over vakantie in Canada en dan weer terug moeten terwijl je dat eigenlijk he-le-maal niet wilt. Over wachten, wachten, wachten, onzekerheid, verlossende woorden, hernia's, al die leuke dingen van de kinderen, van twijfels ook wel en van apen en beren, ergenissen, opluchting, de laatste loodjes en afscheid nemen.

En nu zijn we hier.
Ik weet het, dat zinnetje heb ik al veel vaker geschreven, maar het is nog steeds zo'n ongelooflijk gevoel.
Van de week met m'n moeder en Snow rond Ross Lake gewandeld.
Zo mooi!
Het meer nog bevroren, strak blauwe lucht en wit besneeuwde bergen, zover het oog reikt. Welke kan je ook opkijkt het maakt niet uit, overal ziet het er uit als een ansichtkaart.

Buiten al dat moois is het hier al dagen fantastisch weer!
Zonnig en echt warm.
We hebben hier een belachelijk zachte winter gehad (niet dat wij dat heel erg vinden...), de ganzen zijn al terug, de katjes bloeien en er zitten overal alweer dikke knoppen in de bomen.

En dan sta je op een ochtend op en dan zie je dit:



En dan weet ik dat al dat wachten, al die twijfels, de angst ook dat het misschien niet door zou gaan, al dat wat zo mooi beschreven staat in de blogs van zowel Piet als mij, dat dat het uiteindelijk meer dan waard is geweest.

Veel meer.

It has begun

De komende twee weken is BC een beetje het middelpunt van de wereld.
Ten minste: voor de sportliefhebbers.
En voor Canadezen.

De openingsceremonie was indrukwekkend en voor ons een beetje extra speciaal: onder de native dansers die bij de openingsceremonie optraden zijn 70 dansers uit het dorp Kitseguecla, zo'n 26 kilometer van ons vandaan.
En daar zijn we natuurlijk best trots op!



Een kleine twee weken geleden werd de Olympische Vlam door The Hazeltons gedragen en het was een prachtig gezicht:



Het aller mooiste en meest bijzondere vind ik dat Canadezen zo trots zijn op hun land, op hun atleten en op het feit dat de Olympische Spelen alweer in Canada zijn.
Dat zagen wij al bij de Torch Relay....de Olympische vlam die maandenlang door duizenden Canadezen door het hele land is gebracht.
Mensen zijn vereerd en trots dat ze De Vlam mogen dragen.
De Maple Leaf wordt met trots gedragen, niet alleen door de sporters, maar door alle Canadezen.

Ook al zijn we met z'n heel erg trots op al Onze Olympische Sporters, uiteindelijk is er maar 1 sport die er toe doet op de Olympische Spelen voor de Canadezen en wordt er met vol verwachting uitgekeken naar die Gouden Medaille.....het is ze nog nooit gelukt en misschien daarom juist nu.....een Gouden Medaille voor het Canadeze (IJs-) Hockey Team.

Let the Games begin!