Oud en Nieuw

Veel Nieuw en weinig Oud dit jaar.

Het was me er wel eentje......een jaar om niet licht te vergeten.
Een jaar om in te lijsten.
Onwerkelijk bij tijd en wijle en soms ook een beetje verdrietig.
Maar het was vooral een jaar waarin we wonderlijke wegen bewandelden en onvermoede resultaten behaalden.
Een jaar waarin we werkelijk onze dromen waar gemaakt hebben en waarin, ook en vooral de kinderen, geweldige prestaties hebben geleverd.
Een jaar waarin we zoveel nieuwe lieve mensen hebben ontmoet en we geweldige dingen hebben gezien.
Een jaar waarin er bijna geen dag voorbij ging, waarbij we tegen elkaar konden zeggen dat we zoiets nog nooit hadden gezien noch meegemaakt.
En dan was het ook nog zo!

Gisterenavond kwam er evengoed nog een vreemde gedachte bij op, iets wat ik me nog niet eerder gerealiseerd had.
Het jaar twee-duizend-negen duurt voor ons negen uur langer.
Als het hier drie uur ´s middags is, is het in Nederland twaalf uur en officieel 2010, maar dan moeten wij nog negen uur wachten voordat wij 2010 in zeilen.

Zomaar negen uur erbij gekregen.
´t Is toch wat.

Over een half uurtje begin ik met de jongens aan het maken van de oliebollen.
En daar verheugen we ons enorm op, want ondanks dat we in Canada zitten hebben we onze Nederlandse smaakpapillen nog niet verloren.....
En bij Oud-en-Nieuw horen nou eenmaal oliebollen!

Een Gelukkig Nieuwjaar aan één ieder die meeleest.
Voorzichtig met vuurwerk (dat hebben we hier dan weer niet) en al het Goede voor 2010!

Winterwonderland!

Het begon gisteravond zo rond een uur of vijf te sneeuwen en het is vanavond om een uur of zeven pas gestopt.
The first Big Dump of the Season, zoals ze hier zeggen.....
En dan krijg je dus dit:






Er was zoveel sneeuw gevallen dat we zelf de parkeerplaats niet meer schoon konden krijgen. Dus hebben we daar maar een mannetje voor gebeld.
Het was vet spectaculair!
Die berg sneeuw op de achtergrond komt van onze parkeerplaats...en toen was ie nog maar net begonnen....kan je nagaan....



Die man zal wel gedacht hebben: "wat een gekken zijn dat!"
De kinderen stonden stijf tegen de ramen om maar niks van het schouwspel te missen en wij stonden buiten een fotootje te maken.

Elke dag is weer een avontuur hier ;-)

Vluchtige Kerst.

Kerstmis is alweer voorbij.....

Gek toch; meestal leef je er heel lang naar toe, maar als je twee keer met je ogen knippert is het alweer geweest.

Ik bedacht me op de avond van Eerste Kerstdag dat het ons dit jaar een beetje overvallen heeft.

De Kerst.

We waren nog zo bezig met van alles en nog wat en toen was het bijna al zo ver.

Dus: snel Kerstboom hakken in het bos, optuigen, motel een beetje versieren, kadootjes scoren en dat gaat hier wat anders dan in NL.

Een " ach-ik-ben-wat-vergeten-nu-moet-ik-weer-terug" heeft hier veel meer voeten in de aarde dan in NL...in ieder geval een rit van minstens drie kwartier!

Als de wegen goed begaanbaar zijn.

Dan krijg je dus dat je je boodschappen/inkopen moet plannen met het weer in gedachten....niet te vroeg weg, niet te laat terug, want dan vriest het en kan het glad zijn.....wanneer gaat het sneeuwen en hoeveel.....

En als iets dan uitverkocht is is het gewoon jammer.....tijd om terug te gaan was er niet.

Evengoed hebben we het heel fijn gehad, met leuke kado's en veel en lekker eten.

Wat dat betreft is mijn boodschappen-regime voor dit land ideaal....ik had toch altijd al een voorraad om de hele buurt me te voeden....nu kunnen we daar nog een poosje mee voort wanneer er geen boodschappen gedaan kunnen worden.

Boxing day (2de Kerstdag) hebben we weer gewoon gedaan....en dus is de kerst alweer voorbij.

Volgend jaar weten we gewoon beter van hoe en wat en zullen we (nog) beter beslaan ten ijs komen!

Volgende hoogtepunt: Piet's verjaardag morgen én Oud-en-Nieuw met Oliebollen!!!!!!!!!!!!

Wij zijn nog lang niet uit gevierd voorlopig!

Hazelton Hockeyville 2010

Hockey is groot in Canada.

En dan heb ik het niet over Hackey-met-een-stackey zoals in Nederland.......

Hockey is hier IJshockey.

Dat andere heet hier fieldhockey en daar hebben ze hier niet zoveel mee.

Niks eigenlijk.

Elk jaar is er in Canada een wedstrijd in welke stad of dorp Hockey de grootste rol speelt.

Waar hockey misschien wel nét zo belangrijk is als ademen.

En dan zou je denken dat een klein plaatsje als Hazelton niet zo'n grote kans maakt, maar het tegendeel is waar.......

Hazelton heeft één Arena, met een houten dak.

En als het sneeuwt, sneeuwt het naar binnen.

En het is er niet warm te krijgen.

Eigenlijk moet dat ding vervangen worden, maar daar is gewoon geen geld voor.

Door verhalen over Hockey en de Arena en Hazelton te publiceren op de site van Hockeyville 2010 laat je weten hoe belangrijk hockey is in je gemeenschap.

En de hoeveelheid verhalen speelt een rol in het behalen van de volgende ronde.

Als je al die verhalen van Hazeltonners leest, dan begrijp je hoe graag ze willen winnen.

En hoe belangrijk de Arena is.

En zie je waar een klein stadje groot in kan zijn.

Want we zijn op het moment de eerste van BC en staan op de derde plaats in Canada!

Grote kans dat Hazelton Hockeyville 2010 wordt!!!!!!!!!!!

En je mag natuurlijk je steun uitbrengen op de site van Hockeyville 2010!

Verbaasd

Het was eigenlijk een grapje.

Ik liet de jongens één van de Kerst folders zien, die elke week weer in onze postbus belanden.

Er stonden kinderen in met Kerstkleren aan.

Misschien ligt het aan mij, maar ik moet zeker dertig (!!!) jaar terug in de tijd voor Kerst- of Zondagskleren.

Dan moest je opgeprikt, want het was feest.

Ik had meestal kleren aan die ik he-le-maal niks vond, die niet lekker zaten en je moest het vooral netjes houden.

Brrrrrr....netjes.

Om mijn kinderen dat jeugdtrauma te besparen hebben ze nooit kerst- of zondags- of feestkleren gehad.

Maar hier hebben ze ze wel.

Ik heb al verschillende keren kinderen gezien die gewoon in pak liepen.

Op hun verjaardag bijvoorbeeld.

Gewoon op school.

Dussss......ik liet de kerstfolder aan de jongens zien en zei als grapje dat ze misschien wel nieuwe kleren kregen voor Kerst.

Ik had verwacht dat ze zouden zeggen dat ze écht niet zo'n apepakkie zouden aantrekken, hoe ik op het idee kwam etcetera etcetera.

Maar zo ging natuurlijk niet.......

Ze vonden het echt heel mooi.

Ze wilden wel zo'n nette broek.

En een overhemd.

En een stropdas.

En het liefst ook nog een colbertje.

En ook nog nette schoenen, want die gympies stonden er natuurlijk he-le-maal niet bij.

Dus nu hangen er twee hangers in de kast met een nette broek, een overhemd en een stropdas.

Ze hebben het al aan gehad ook.

Om te laten zien.

En toegegeven: het staat geweldig!

En als het dan Kerst is moeten Papa en Mama ook maar nette kleren aan.

Want anders is het natuurlijk geen gezicht.........

Zucht.

Bijna Kerst

" En nu staan en hangen al die dingen weer verspreid door het huis.
Met een heel andere lading.
Na deze Kerst gaan ze in het bubbeltjes plastic en wordt de doos dichtgeplakt.
En dan pak ik ze volgend jaar uit in Canada! "

Schreef ik een jaar en een dag geleden.

Zo'n eerste jaar is ook een jaar van terugkijken.
Vorig jaar om deze tijd....de eerste verjaardag......de eerste kerst.....de eerste verjaardag in Nederland waar we niet bij zijn.....
En dat is iets waar je af en toe ook wel eens verdrietig van kan worden.
Want hoezeer we het hier ook naar ons zin hebben, hoe gelukkig we hier ook zijn, niemand kan om het feit heen dat we veel mensen die we liefhebben hebben achtergelaten toen we naar Canada gingen.

" Maar dat wist je toch? Dat is een gevolg van jullie emigratie. Had je niet moeten gaan"

Ja, dat wisten we.
Maar dat neemt niet weg dat het soms wel een beetje zeer doet, vooral zo tegen die dagen die je traditiegetrouw met elkáár doorbrengt.

En dan kunnen we wel mooi weer spelen en net doen we of we niemand missen, maar soms is dat gewoon niet zo. Elke emigrant zal die gevoelens herkennen, hoezeer we ook verknocht zijn aan ons nieuwe thuisland.

Evengoed: de kerstboom staat.
Een pannetje kippensoep pruttelt op het fornuis.
Kerstmuziek schalt uit de boxen.
Buiten sneeuwt het en binnen is het fijn en warm.

Morgen gaan we naar school voor een Kerstconcert waar de kinderen al weken voor aan het oefenen zijn en dan hebben ze al bijna vakantie. Lekker twee weken om het huis.

Eén ding hoeven we niet aan te twijfelen dit jaar: we krijgen in ieder geval een Witte Kerst!

En hoe voelt dat dan, min 22?

Ik had het nog nooit meegemaakt.....min 22 graden celsius.

Het was daarbij trouwens wel prachtig weer: strak blauw, geen wind, geen sneeuw....wel jammer dat de zon in dit jaargetijde achter de berg verdwijnt voor het grootse gedeelte van de dag. Evengoed zag het er prachtig uit, toen de zon wel even voorbij piepte.

Eigenlijk is daar maar één antwoord op de vraag: min 22 is koud.

Heel koud.

Zo koud, dat het snot in je neus bevriest.

Letterlijk.

Echt waar.

Maar gelukkig vinden de Canadezen dat ook koud, dus het ligt niet aan ons.

Ze zeggen dat het niet echt meer uitmaakt als je voorbij de min 20 bent.

Of het dan min 35 wordt (kan ook!) of min 25, op een gegeven moment voel je het gewoon niet meer.

Als het min 35 is, zoals in Edmonton, moet je alleen uitkijken dat je geen huid blootstelt aan de kou.

Met die temperaturen bevriest het binnen minuten!

Als het zover is/komt breng ik de jongens wel met de auto naar school.

Gelukkig is het vandaag weer een stuk warmer: min 16.

En dát voel je wel.

Wij hebben alweer een laagje uitgedaan.

Volgende week schijnt het net boven het vriespunt te worden (20 graden verschil met gisteren!).

Ik denk dat ik m'n korte broeken maar ga opzoeken.