Ben ik weer!

Zo.
Dat was Maart alweer.
Kamers schoonmaken, kamers renoveren, Spring Cleaning, schilderen, opruimen en uitzoeken (waar heb ik dat eerder gehoord???), gezellig met gasten praten, reserverings-mailtjes beantwoorden.......we hebben het stinkend druk!

Stom om daar over te gaan klagen, natuurlijk, en dat doen we dus ook helemaal niet.
We hebben een droomstart gemaakt met ons bedrijf: drukste Januari, Februari en Maart ooit! En het echte seizoen moet nog beginnen....

Maar ja, dan schieten andere dingen er wel eens bij in, zoals het bijhouden van een blog bijvoorbeeld. En eerlijk gezegd gebeuren hier niet zo heel veel bijzondere dingen, behalve dan dat we hard werken en geweldige resultaten boeken, een fijne tijd hebben met elkaar, nog steeds vreselijk genieten van alle uitzichten, ruimt en rust, leuke ontmoetingen en gesprekken hebben met gasten.....je zou bijna zeggen dat het saai wordt!

Eén bijzonder dingetje dan maar.....ik schrijf al een poosje verschillende verhalen voor een online schrijvers-groep en via hen hoorde ik van een schrijfwedstrijd.
Het duurde even voordat ik het durfde, maar ik heb een verhaal geschreven en opgestuurd.
En nu dus maar afwachten of en wat ik terug hoor.

Wonderlijk

Vanavond eens even wat blogjes door gekeken uit zowel het nabije, als het verdere verleden.
Over vakantie in Canada en dan weer terug moeten terwijl je dat eigenlijk he-le-maal niet wilt. Over wachten, wachten, wachten, onzekerheid, verlossende woorden, hernia's, al die leuke dingen van de kinderen, van twijfels ook wel en van apen en beren, ergenissen, opluchting, de laatste loodjes en afscheid nemen.

En nu zijn we hier.
Ik weet het, dat zinnetje heb ik al veel vaker geschreven, maar het is nog steeds zo'n ongelooflijk gevoel.
Van de week met m'n moeder en Snow rond Ross Lake gewandeld.
Zo mooi!
Het meer nog bevroren, strak blauwe lucht en wit besneeuwde bergen, zover het oog reikt. Welke kan je ook opkijkt het maakt niet uit, overal ziet het er uit als een ansichtkaart.

Buiten al dat moois is het hier al dagen fantastisch weer!
Zonnig en echt warm.
We hebben hier een belachelijk zachte winter gehad (niet dat wij dat heel erg vinden...), de ganzen zijn al terug, de katjes bloeien en er zitten overal alweer dikke knoppen in de bomen.

En dan sta je op een ochtend op en dan zie je dit:



En dan weet ik dat al dat wachten, al die twijfels, de angst ook dat het misschien niet door zou gaan, al dat wat zo mooi beschreven staat in de blogs van zowel Piet als mij, dat dat het uiteindelijk meer dan waard is geweest.

Veel meer.

It has begun

De komende twee weken is BC een beetje het middelpunt van de wereld.
Ten minste: voor de sportliefhebbers.
En voor Canadezen.

De openingsceremonie was indrukwekkend en voor ons een beetje extra speciaal: onder de native dansers die bij de openingsceremonie optraden zijn 70 dansers uit het dorp Kitseguecla, zo'n 26 kilometer van ons vandaan.
En daar zijn we natuurlijk best trots op!



Een kleine twee weken geleden werd de Olympische Vlam door The Hazeltons gedragen en het was een prachtig gezicht:



Het aller mooiste en meest bijzondere vind ik dat Canadezen zo trots zijn op hun land, op hun atleten en op het feit dat de Olympische Spelen alweer in Canada zijn.
Dat zagen wij al bij de Torch Relay....de Olympische vlam die maandenlang door duizenden Canadezen door het hele land is gebracht.
Mensen zijn vereerd en trots dat ze De Vlam mogen dragen.
De Maple Leaf wordt met trots gedragen, niet alleen door de sporters, maar door alle Canadezen.

Ook al zijn we met z'n heel erg trots op al Onze Olympische Sporters, uiteindelijk is er maar 1 sport die er toe doet op de Olympische Spelen voor de Canadezen en wordt er met vol verwachting uitgekeken naar die Gouden Medaille.....het is ze nog nooit gelukt en misschien daarom juist nu.....een Gouden Medaille voor het Canadeze (IJs-) Hockey Team.

Let the Games begin!

Nostalgie

M'n Broer stuurde me een mailtje met een linkje.
Streetview van dorp Norg, waar ik opgegroeid ben.

Gelijk even kijken natuurlijk!
Tot nu toe kan je alleen door de drie hoofdstraten die het dorp rijk is heen euh...wandelen, of rijden of viewen of hoe je dat ook mag noemen. Het buurtje waar wij woonden is nog niet te bekijken.

Het is een gekke gewaarwording.
Alles lijkt zo klein.
Kneuterig.
De weg lijkt zo smal dat ik me af vraag of er wel twee auto´s naast elkaar over kunnen...de bomen staan zo dicht langs de weg.

Heel veel herken ik nog wel (ik heb er slechts een kleine 18 jaar gewoond......), maar zoals dat gaat met de tijd is er ook wel het één en ander veranderd.
Een lelijk modern gebouw tegenover wat vroeger Bakkerij van Esch was, Slagerij Been is al heel lang weg.
Daar zie ik nu een een ondefinieerbaar winkeltje, ik kreeg van één van de broers Slager Been (ik zie ze nog zo voor me de twee broers, oude mannen al toen ik klein was, een met een hazenlip en de ander met een dikkig kaal rond hoofd) altijd een lekker plakje worst.

Op het balkonnetje van het mooie huis waar vroeger een dokter woonde hangt nu de was te wapperen en zijn de zijkanten van de dakkapellen blauw...brrrrrr......
Het Oude Groene Kruis gebouwtje waar ik m´n kinder-inentingen gehad heb, staat er nog gewoon en de frietzaak waar wij bij uitzondering wel eens patatjes haalden is er ook (heet nu "Succes"....hoe kom je er op!).

En ineens hoor ik Wim Sonneveld in m'n achterhoofd....Thuis heb ik nog een ansichtkaart waarop een kerk een kar met paard.....ik ben niet zo oud en er waren bij ons al lang geen karren met paarden meer, maar toch....de essentie van het liedje....ach, het is het dorp waar ik opgegroeid ben.

Zon!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Als het winter wordt zakt de zon hier achter de berg en die komt na een maandje ofzo weer te voorschijn.
En vandaag is ie weer voor het eerst weer hoog genoeg om in huis te schijnen.

WAT EEN LICHT!

Wat zijn de ramen vies!
Wat veel stof!
En wat is de vloer vies!

Ik heb er niet echt last van gehad, maar het is toch heel fijn dat ie er weer is.
Tenminste....voor het licht, niet voor het huishouden......

Het duurt nog maar een paar minuutjes per dag, maar vanaf nu hebben we tenminste weer de zon in huis.

En dan ga ik wel even wat anders doen voorlopig, als ik geen zin heb om de ramen, het sotf en de vloer te zien.

Nieuw Jaar

Zo.
De oliebollen zitten achter de huig, evenals de zelfgemaakte monsterlijke bitterballen en kroketachtige aanhangsels.
Wel lekker, daar niet van, de inhoud was heerlijk, nu de vorm nog.

In New Hazelton is Oud-en-Nieuw uitgestorven, hebben we gemerkt.
Je hoorde alleen in de verte vlagen muziek uit de kroeg, waar gisteravond naar de kwaliteiten van de zangeres te horen een Karaoke evenement plaats vond.

Maar binnen was het gezellig.
En daar gaat het om.

En nu heb ik zin in de Grote Schoonmaak.
Kerstboom er uit, opruimen, ein-de-lijk de verhuisdozen leegmaken en alles een plekje geven.
En beginnen met de renovatie van enkele of meerdere kamers van het motel, geheel afhankelijk van wat we tegen komen en hoe snel het gaat.

Een nieuw jaar is schoon, een blank canvas waar nog van alles op kan.
Heerlijk vind ik dat.
Als een nieuw begin.

En Goede Voornemens?
Het enige goede voornemen dat ik heb is om weer eens de blogs van andere mensen te gaan bijhouden.
Twenty-Ten wordt het jaar van de naar buiten gerichte blik.

Ik heb er zin in.

Oud en Nieuw

Veel Nieuw en weinig Oud dit jaar.

Het was me er wel eentje......een jaar om niet licht te vergeten.
Een jaar om in te lijsten.
Onwerkelijk bij tijd en wijle en soms ook een beetje verdrietig.
Maar het was vooral een jaar waarin we wonderlijke wegen bewandelden en onvermoede resultaten behaalden.
Een jaar waarin we werkelijk onze dromen waar gemaakt hebben en waarin, ook en vooral de kinderen, geweldige prestaties hebben geleverd.
Een jaar waarin we zoveel nieuwe lieve mensen hebben ontmoet en we geweldige dingen hebben gezien.
Een jaar waarin er bijna geen dag voorbij ging, waarbij we tegen elkaar konden zeggen dat we zoiets nog nooit hadden gezien noch meegemaakt.
En dan was het ook nog zo!

Gisterenavond kwam er evengoed nog een vreemde gedachte bij op, iets wat ik me nog niet eerder gerealiseerd had.
Het jaar twee-duizend-negen duurt voor ons negen uur langer.
Als het hier drie uur ´s middags is, is het in Nederland twaalf uur en officieel 2010, maar dan moeten wij nog negen uur wachten voordat wij 2010 in zeilen.

Zomaar negen uur erbij gekregen.
´t Is toch wat.

Over een half uurtje begin ik met de jongens aan het maken van de oliebollen.
En daar verheugen we ons enorm op, want ondanks dat we in Canada zitten hebben we onze Nederlandse smaakpapillen nog niet verloren.....
En bij Oud-en-Nieuw horen nou eenmaal oliebollen!

Een Gelukkig Nieuwjaar aan één ieder die meeleest.
Voorzichtig met vuurwerk (dat hebben we hier dan weer niet) en al het Goede voor 2010!